ตอนที่ 12

ที่โต๊ะของพาย

“สรุปคือพายต้องปรับสมการตัวนี้ใหม่ใช่ไหม” พายกำลังชี้ปลายปากกาลงบนหน้าจอแท็บเล็ต โดยมีภูชะโงกหน้าเข้ามาดูใกล้ๆ

“ใช่ครับ ถ้าปรับตรงนี้ ค่าความคลาดเคลื่อนจะลดลง…”

ปัง!!

ฝ่ามือหนาของใครบางคนกระแทกลงบนโต๊ะอย่างแรงจนจานข้าวและแก้วน้ำสะเทือน พายสะดุ้งสุดตัว รีบเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนจะพบกับร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อช็อปที่ยืนค้ำหัวอยู่ ใบหน้าของซันบึ้งตึง ดวงตาวาวโรจน์เต็มไปด้วยความหงุดหงิดที่ปิดไม่มิด

“มาทำอะไรตรงนี้” พายถามเสียงแข็ง ปรับสีหน้ากลับมาเรียบตึงดุจน้ำแข็งทันทีเมื่อเห็นหน้าคู่อริ

“ก็มากินข้าวสิ ถามได้ โรงอาหารเป็นของคณะบัญชีหรือไง” ซันสวนกลับเสียงห้วน ก่อนจะตวัดสายตาดุดันไปมองภูที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม “แล้วนี่ใคร ลูกน้องสโมฯ คนใหม่เหรอ”

“เราชื่อภู อยู่เศรษฐศาสตร์ ปี 3” ภูแนะนำตัวอย่างสุภาพ แม้จะแอบตกใจกับท่าทีคุกคามของอีกฝ่าย แต่ก็ยังพยายามรักษามารยาท “นายคงเป็นซัน วิศวะโยธาใช่ไหม เคยได้ยินชื่ออยู่”

“เหรอ แต่ฉันไม่เคยได้ยินชื่อนายว่ะ” ซันตอบกลับอย่างเสียมารยาท เขาจงใจเลื่อนเก้าอี้ข้างๆ พายออกแล้วทิ้งตัวลงนั่งเบียดจนแขนล่ำๆ ของเขาเสียดสีกับแขนของพาย

“นี่ ทำบ้าอะไรของนาย ที่ว่างมีตั้งเยอะแยะไปนั่งที่อื่นสิ!” พายหันไปดุ พร้อมสรรพนามการเรียกที่หมดความอดทนจากการก่อกวนของคนตรงหน้า พายพยายามขยับตัวหนี แต่ซันกลับยกแขนขึ้นพาดพนักพิงเก้าอี้ของเธออย่างถือวิสาสะ เป็นท่าทีที่แสดงความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจนจนภูแอบขมวดคิ้ว

“ก็ฉันจะนั่งตรงนี้ มีปัญหาอะไรไหม” ซันยักคิ้วกวนประสาท ก่อนจะหันไปจ้องหน้าภู “นี่นายเศรษฐศาสตร์ นายรู้ตัวปะว่ากำลังนั่งคุยอยู่กับผู้หญิงที่เรื่องมากที่สุดในมหา’ลัย คุยกันเรื่องอะไรล่ะ ตัวเลข? กราฟหุ้น? ระวังเถอะ คุยเพลินๆ ระวังจะโดนยัยนี่ตีกลับให้ไปแก้ใหม่สามรอบ”

“ซัน! หุบปากเดี๋ยวนี้นะ” พายตวาดเสียงเขียว โกรธที่เขามาทำตัวไร้มารยาทและหักหน้าเธอต่อหน้าเพื่อนต่างคณะ

“ทำไม ฉันพูดความจริงรับไม่ได้หรือไง” ซันหันมาเลิกคิ้วใส่พาย “ทีตอนอยู่กับฉันล่ะด่าฉอดๆ ทีกับไอ้หมอนี่ทำมาเป็นยิ้มหวาน สองมาตรฐานชัดๆ”

ประโยคหลังซันเผลอกดเสียงต่ำลง แววตาที่มองมามีความตัดพ้อและขุ่นเคืองเจืออยู่บางเบาจนพายชะงักไปเสี้ยววินาที แต่ความโกรธก็ตีตื้นขึ้นมากลบความสงสัยนั้นจนหมด

“ภู เราขอโทษแทนเขาด้วยนะ นิสัยเสียๆ ของพวกไร้การศึกษาก็แบบนี้แหละ” พายหันไปขอโทษภูด้วยความเกรงใจ

“เอ่อ… ไม่เป็นไรครับ” ภูยิ้มเจื่อนๆ เขาสัมผัสได้ถึงรังสีความกดดันและสายตาอาฆาตจากซันที่จ้องมองมาประหนึ่งจะกินเลือดกินเนื้อ ชายหนุ่มลุกขึ้นยืน หยิบจานข้าวของตัวเอง “พอดีเรานึกขึ้นได้ว่ามีธุระต้องไปทำต่อ ไว้เดี๋ยวเราส่งไฟล์ให้พายทางไลน์นะ… ไปก่อนนะซัน”

ภูรีบเดินปลีกตัวออกไปอย่างรวดเร็วเพื่อหลีกเลี่ยงปัญหา ทิ้งให้พายกับซันนั่งจ้องหน้ากันอย่างดุเดือด

“พอใจนายหรือยัง!” พายหันมาแหวใส่ซันทันทีที่ภูเดินลับตาไป “โรคจิตหรือไงถึงมาตามระรานคนอื่นเขาแบบนี้!”

“ฉันไประรานอะไรหมอนั่นฮะ ก็แค่นั่งคุยด้วยเฉยๆ มันปอดแหกหนีไปเองต่างหาก” ซันเถียงหน้าตาย แต่อารมณ์คุกรุ่นในอกเมื่อครู่มลายหายไปเป็นปลิดทิ้งเมื่อเห็นไอ้หน้าจืดนั่นเดินออกไปพ้นหูพ้นตา

“นี่มันโรงอาหาร ไม่ใช่ลานเกียร์ของนายที่จะมาทำตัวกร่างข่มขู่ใครก็ได้” พายกวาดของลงกระเป๋าอย่างรวดเร็ว เธอหมดอารมณ์จะนั่งกินข้าวต่อแล้ว “แล้วก็เอามือสกปรกของนายออกไปจากเก้าอี้ฉันด้วย!”

พายปัดแขนของเขาออกอย่างแรง ผุดลุกขึ้นยืนแล้วเดินกระแทกส้นเท้าออกไปจากโต๊ะด้วยความหงุดหงิดขั้นสุด

ซันมองตามร่างเล็กที่เดินลิ่วๆ ออกไป รอยยิ้มมุมปากผุดขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ความรู้สึกหงุดหงิดงุ่นง่านเมื่อสิบนาทีก่อนหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความโล่งใจประหลาดๆ ที่ได้ขัดขวางไม่ให้ยัยเด็กบัญชีนั่นไปนั่งยิ้มหวานให้ผู้ชายคนอื่น

ชายหนุ่มลุกขึ้นยืน ล้วงมือลงกระเป๋ากางเกงแล้วเดินกลับไปที่โต๊ะของตัวเอง

พอเดินไปถึง เขาก็พบกับสายตาจับผิดหกคู่จากเพื่อนสนิทที่มองมาอย่างตั้งคำถาม

“มึงไปทำเหี้ยอะไรตรงนั้นวะไอ้ซัน” มาร์สเปิดประเด็นทันทีที่ซันหย่อนตัวลงนั่ง “กูเห็นมึงเดินไปทุบโต๊ะยัยเหรัญญิก แล้วก็ไล่เด็กเศรษฐศาสตร์ตะเพิดเปิดเปิงไปเลย มึงมีปัญหาอะไรกับหมอนั่นวะ”

“ไม่ได้มี แค่หมั่นไส้” ซันตักข้าวเข้าปากอย่างหน้าตาเฉย “เห็นยัยนั่นนั่งยิ้มหน้าระรื่นแล้วกูรำคาญตา เลยเข้าไปกวนประสาทเล่นๆ”

เธิร์สดันแว่นตาให้เข้าที่ สายตาคมกริบใต้เลนส์จับจ้องเพื่อนสนิทอย่างประเมิน “กวนประสาทเล่นๆ? แต่สิ่งที่มึงทำเมื่อกี้ ภาษากายมึงมันฟ้องชัดเจนมากนะว่ามึงกำลังหงุดหงิดที่เห็นผู้ชายคนอื่นเข้าใกล้ยัยนั่น”

“มึงจะบ้าเหรอไอ้เธิร์ส! กูเนี่ยนะ!” ซันสำลักข้าว รีบคว้าน้ำมากิน “กูเกลียดยัยเด็กแว่นนั่นจะตายห่า มึงก็รู้ว่ายัยนั่นเพิ่งตีงบพวกเรากลับมา กูแค่อยากตามไปป่วนให้ชีวิตยั้ยนั้นไม่สงบสุขก็แค่นั้นแหละ!”

“แต่กูว่ามึงทำตัวเหมือน ‘หมาหวงก้าง’ ว่ะ” ฟรายที่นั่งเงียบอยู่นานพูดขึ้นมาลอยๆ พร้อมกับรอยยิ้มรู้ทัน “ก้างที่ตัวเองบอกว่าเกลียดนักเกลียดหนา แต่พอเห็นหมาตัวอื่นจะมาคาบไป กลับวิ่งไปแยกเขี้ยวขู่เขาฟ่อๆ”

“หวงพ่องมึงดิไอ้ฟราย! กูไม่ได้หวง!” ซันด่าสวนทันควัน กรามขบแน่นเพื่อซ่อนความรู้สึกแปลกๆ ที่ตีตื้นขึ้นมาในอก “กูเกลียดยัยนั่น! เกลียดแบบที่ว่าชาตินี้ขออย่าได้ญาติดีกันเลย!”

“เขาว่ากันว่า เกลียดอะไรมักได้อย่างนั้นนะซัน” มันเดย์กับอีกสองสาวที่ถึงจะติดเม้าท์มอย แต่ก็เห็นเหตุการณ์ตลอด เลยเข้าร่วมผสมโรงกับสามหนุ่ม

“ใช่ ระวังเถอะ จะตกหลุมรักเขาโดยไม่รู้ตัว” แซทเทิลพูดเสริม โดยมีเวนส์พยักหน้าหงึกๆ เห็นด้วยอยู่ข้างๆ

“ไม่มีทางโว้ย!! พวกมึงแม่ง เลิกเห่าสักที” ซันยังคงโวยวาย ปากแข็งไม่เลิก

เพื่อนทั้งหกคนมองหน้ากันโดยไม่ได้นัดหมาย ไม่มีใครพูดอะไรต่อ แต่แววตาของทุกคนสื่อสารกันอย่างชัดเจนว่า… ไอ้จ่าฝูงปากแข็งของพวกเขากำลังมีอาการผิดปกติขั้นรุนแรง

ปากบอกว่าเกลียดเขาแทบตาย แต่สายตาดันมองตามแผ่นหลังเขาไปจนลับตา

ถ้าอาการแบบนี้ไม่เรียกว่า ‘หมาหวงก้าง’ แล้วจะให้เรียกว่าอะไรวะไอ้ซัน!