ตอนที่ 1

ปัง!

เสียงตรายางปั๊มหมึกสีแดงกระแทกลงบนกระดาษดังสนั่นจนรุ่นน้องในห้องสโมสรนักศึกษาพากันสะดุ้ง ตัวอักษรสีแดงเข้มขนาดใหญ่ที่ประทับหราอยู่บนหน้าปกแฟ้มเอกสารเขียนไว้อย่างชัดเจนว่า ‘ไม่อนุมัติ’

“มุก เอาแฟ้มนรกนี่กลับไปคืนที่ตึกวิศวะที”

พาย เหรัญญิกองค์การนักศึกษาสาวจากคณะบัญชี ปี 3 ยื่นแฟ้มเอกสารสภาพยับเยินส่งให้รุ่นน้องด้วยใบหน้าเรียบตึง แว่นตากรอบใสที่สวมอยู่ไม่ได้ทำให้ดวงตาเฉียบคมของเธอดูซอฟต์ลงเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน มันยิ่งขับให้เธอดูเป็นลุคสาวเจ้าระเบียบที่ใครหน้าไหนก็ไม่กล้าหือ

“เอ่อ… ตีกลับอีกแล้วเหรอคะพี่พาย นี่รอบที่สามแล้วนะคะ พวกพี่วิศวะเขาไม่วีนแตกเอาเหรอ” มุกรับแฟ้มมาถือไว้แบบกล้าๆ กลัวๆ

“จะวีนก็เรื่องของเขา สโมสรนักศึกษาไม่ได้มีหน้าที่มานั่งอนุมัติเศษกระดาษที่ทำลวกๆ แบบนี้” พายกอดอก เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยความเหนื่อยหน่าย “เธอเปิดดูข้างในสิ บิลเงินสดซื้ออุปกรณ์ก่อสร้างเจ็ดพันบาท แต่ใช้ลายมือเขียนเอา ไม่มีแม้แต่ชื่อร้านค้า ไม่มีหัวบิล ไม่มีหมายเลขผู้เสียภาษี แล้วตรงส่วนของแผนงาน โครงการค่ายอาสาหลักแสน แต่เขียนหลักการ PDCA มาแค่บรรทัดเดียวว่า ‘ไปค่าย สร้างศาลา แล้วก็กลับ’ แบบนี้มันใช่ภาษาคนทำงานที่ไหนกัน”

“แต่ค่ายเขากำลังจะออกอาทิตย์หน้านี้แล้วนะคะพี่พาย ถ้าเงินงวดแรกไม่ออก พวกเขาไม่มีเงินไปซื้อปูนซื้อเหล็กแน่ๆ”

“นั่นมันปัญหาของคนทำเอกสารชุ่ย ไม่ใช่ปัญหาของฉัน” พายตอบเสียงเฉียบขาด “เอาไปคืนตามนั้นแหละ บอกให้เขาไปแก้มาให้เรียบร้อย บิลไหนไม่ถูกต้องก็ไปตามหามาให้ครบ ไม่งั้นก็ไม่ต้องเอาเงินงวดแรก”

รุ่นน้องพยักหน้ารับคำแล้วรีบหอบแฟ้มเดินออกจากห้องไป พายถอนหายใจยาวพลางนวดขมับตัวเอง เธอเกลียดการทำงานกับพวกวิศวะโยธาที่สุด พวกนี้ชอบคิดว่าตัวเองเป็นใหญ่ ทำงานหนักลงพื้นที่ตากแดดตากลมแล้วจะมีสิทธิพิเศษเหนือใคร จะข้ามขั้นตอนยังไงก็ได้ จะส่งเอกสารชุ่ยแค่ไหนก็ได้ เพราะคิดว่ายังไงสโมสรก็ต้องยอมหลับตาข้างหนึ่งอนุมัติให้

แต่ขอโทษที… กฎก็คือกฎ และพายคือคนคุมกฎเรื่องเงินทั้งหมดของที่นี่!

---

เวลาผ่านไปไม่ถึงยี่สิบนาที

ปัง!!

คราวนี้ไม่ใช่เสียงตรายาง แต่เป็นเสียงประตูไม้บานหนาของห้องสโมสรนักศึกษาที่ถูกถีบเปิดออกอย่างแรงจนกระแทกผนัง ทุกคนในห้องถึงกับชะงัก หันไปมองที่ประตูเป็นตาเดียว

ร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มคนหนึ่งก้าวยาวๆ อย่างมาดมั่น เข้ามาในห้องด้วยอารมณ์ที่พุ่งทะลุปรอท เขาสวมเสื้อช็อปสีแดงเข้มที่ปลดกระดุมออกจนหมด เผยให้เห็นเสื้อยืดสีขาวข้างในที่ชื้นเหงื่อ กางเกงยีนส์สีซีดขาดเข่า และรองเท้าผ้าใบเปื้อนฝุ่นดิน รังสีความโกรธแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาราวกับเตาเผาที่กำลังลุกโชน

‘ซัน’ นักศึกษาปี 3 จากวิศวกรรมโยธา จ่าฝูงที่ใครๆ ในมหา’ลัยต่างก็รู้จักกิตติศัพท์ความห่ามและอารมณ์ร้อนของเขาดี

“ใครชื่อพาย!” เสียงทุ้มต่ำตวาดลั่นห้องสโมฯ

สมาชิกสโมสรคนอื่นๆ พาหดคอหนี ไม่มีใครกล้าสบตาซันแม้แต่คนเดียว ยกเว้นเป้าหมายที่ถูกเรียกชื่อ พายค่อยๆ วางปากกาในมือลงบนโต๊ะ เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้จะตัวเล็กกว่าไอ้หมียักษ์หน้าประตูนั่นเกือบฟุตครึ่ง แต่สายตาที่เธอมองกลับไปนั้นแข็งกร้าวและไม่ยอมคน

“ฉันเอง มีปัญหาอะไรไม่ทราบ” พายตอบเสียงเรียบ

ซันสาวเท้าเข้ามาหาเธออย่างรวดเร็ว ก่อนจะฟาดแฟ้มเอกสารที่มุกเพิ่งเอาไปคืนลงบนโต๊ะทำงานของพายอย่างแรงจนแฟ้มพลาสติกแตก เสียงกระแทกทำให้คนในห้องสะดุ้งอีกรอบ

“เธอมีปัญหาอะไรกับงบค่ายวิศวะวะ!” ซันพยายามสกัดคำหยาบเอาไว้เมื่อเห็นว่าเป็นผู้หญิง “ตีกลับสามรอบ ตีกลับหาพระแสงอะไรนักหนา ค่ายกูจะออกอาทิตย์หน้าอยู่แล้ว รถสิบล้อรอขนของอยู่หน้าคณะ แต่เงินมัดจำค่าเหล็กค่าปูนยังเบิกไม่ได้เพราะเหรัญญิกสโมฯ มัวแต่นั่งจับผิดฟอนต์ตัวหนังสือเนี่ยนะ!”

“หนึ่ง… กรุณาใช้คำพูดให้สุภาพ นี่ห้องทำงานสโมสรนักศึกษา ไม่ใช่ลานเกียร์ของคุณ” พายจ้องหน้าเขาเขม็ง ไม่แสดงอาการหวาดกลัวต่อท่าทีคุกคามนั้น “และสอง… ฉันไม่ได้จับผิดฟอนต์ตัวหนังสือ แต่ฉันจับผิดความมักง่ายของคุณต่างหาก”

พายหยิบแฟ้มที่ซันเพิ่งฟาดลงมาเปิดออก แล้วดึงกระดาษใบเสร็จที่มีปัญหาสะบัดใส่หน้าเขา

“บิลเงินสดซื้อตะปูกับลวดเจ็ดพันบาท แต่เขียนใส่เศษกระดาษสมุดฉีก ลายเซ็นคนรับเงินก็ไม่มี ตราปั๊มร้านก็ไม่มี! คุณเรียนวิศวะหรือเรียนอนุบาล ถึงไม่รู้ว่าเอกสารแบบนี้มันใช้เบิกเงินไม่ได้!” พายสวนกลับฉอดๆ “แล้วดูตรงนี้ แผนงานโครงการหลักแสนของคุณ PDCA… Plan ไปค่าย Do สร้างศาลา Check สร้างเสร็จ Action กลับมอ คุณซันคะ คุณคิดว่านี่มันคือเรื่องตลกงั้นเหรอ”