Masuk
"งบโครงการนี้ไม่อนุมัติค่ะ ฟอนต์ผิด บิลไม่ครบ รบกวนไปทำมาใหม่!"
คำประกาศิตของ ‘พาย’ เหรัญญิกสโมสรนักศึกษาคณะบัญชีจอมเนี้ยบ เปรียบเสมือนการประกาศสงครามกับ ‘ซัน’ ประธานค่ายวิศวะโยธาจ่าฝูงผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร การปะทะฝีปากและเชือดเฉือนกันด้วยกฎระเบียบทำให้ทั้งคู่เกลียดขี้หน้ากันเข้าไส้ พายมองว่าเขาคือไอ้เถื่อนไร้สมอง ส่วนซันก็มองว่าเธอคือยัยเด็กบัญชีจอมจุ้นจ้านที่น่ารำคาญที่สุดในโลก
ด้วยความหมั่นไส้บวกกับทิฐิที่สูงปรี๊ด จ่าฝูงผู้ไม่เคยยอมใครจึงตัดสินใจสั่งสอนความเย่อหยิ่งของยัยเด็กบัญชี ด้วยการ ‘จับกด’ เพื่อสั่งสอนและหวังจะทำลายศักดิ์ศรีของเธอให้แหลกคามือ!
แต่มันควรจะเป็นแค่การแก้แค้นแบบวิน-วิน เกมจบแล้วทางใครทางมัน...
แต่เรื่องมันกลับตาลปัตร เมื่อสัมผัสที่ตั้งใจจะใช้ทำร้าย กลับกลายเป็นสารเสพติดชั้นดีที่ทำให้วิศวะเถื่อนอย่างเขา ‘ติดใจ’ รสชาติความหอมหวานของเธอจนถอนตัวไม่ขึ้น!
♥♥♥
“ไปคอนโดฉันไหม...” ซันเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบ ราวกับกำลังชวนไปกินขนม “ไป-เอา-กัน”
ประโยคเชิญชวนที่ตรงไปตรงมาและดิบเถื่อนไม่มีการอ้อมค้อม ทำเอาพายเบิกตากว้าง เลือดในกายสูบฉีดขึ้นมารวมกันที่ใบหน้าจนร้อนฉ่าไปหมด
“ไอ้คนบ้า!” พายแหวใส่ ยกมือขึ้นตีต้นแขนแกร่งของเขาไปหนึ่งที “พูดจาอะไรน่าเกลียด ไม่อายปากหรือไงฮะ!”
ซันไม่ได้สะทกสะท้านกับแรงตีเท่ามดกัด เขายกแขนข้างนั้นขึ้นพาดกับพนักพิงเบาะของพาย โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนหญิงสาวต้องเอนตัวหนี รอยยิ้มยียวนแบบฉบับจ่าฝูงวิศวะผุดขึ้นที่มุมปาก
“ทำไม ต้องให้อ้อมค้อมว่าไปดูแมวที่ห้องไหมงี้เหรอ ไม่เอาอะ เสียเวลา” ซันยักคิ้วกวนๆ สายตาหลุบมองริมฝีปากบางที่เม้มเข้าหากันแน่น ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำเอาพายแทบอยากจะมุดแทรกแผ่นดินหนี “หรือไม่ไป? แต่ฉันคิดถึงหอยเธอว่ะ”
“ท... ทะลึ่ง!!”
พายด่าเสียงหลง หน้าแดงเถือกไปจนถึงใบหู เธออยากจะเปิดประตูรถแล้วกระโดดหนีลงไปเดี๋ยวนี้ แต่ลึกๆ แล้ว... ร่างกายของเธอกลับร้อนวูบวาบเมื่อได้ยินคำพูดหยาบโลนที่แฝงไปด้วยความปรารถนาอย่างรุนแรงนั้น
“สรุปว่าไง จะให้ไปส่งคอนโดเธอ หรือจะไปคอนโดฉัน” ซันถามย้ำ เมื่อสัญญาณไฟจราจรเปลี่ยนเป็นสีเขียว
พายกัดริมฝีปากล่างแน่น สองมือบีบสายกระเป๋าสะพายจนยับยู่ยี่ สมองฝั่งเหตุผลตะโกนบอกให้ปฏิเสธ แต่ก้อนเนื้อในอกซ้ายกลับเต้นระรัวด้วยความคาดหวัง หญิงสาวเบือนหน้าหนีออกไปมองนอกหน้าต่างอีกครั้ง ก่อนจะตอบเสียงอ้อมแอ้มแทบไม่พ้นลำคอ
“...ก็ขับไปสิ ทางไหนก็ขับไป”
♥♥♥
เกลียดนักรักซะให้เข็ด ❌
เกลียดนักเอาซะให้เข็ด ✅
♥♥♥
ซัน (อาทิตย์ อัครวุฒิ) - พระเอก
ประธานค่ายวิศวะโยธา ปี 3 จ่าฝูงแห่งแก๊ง ‘7 Days’ (ตัวแทนวันอาทิตย์) ดิบ เถื่อน อารมณ์ร้อน ปากไม่ตรงกับใจ และเกลียดงานเอกสารเป็นที่สุด
พาย (พายอา) - นางเอก
เหรัญญิกสโมสรนักศึกษาคณะบัญชี ปี 3 เจ้าระเบียบ เนี้ยบ ทำงานเป๊ะทุกกระเบียดนิ้ว ภายนอกดูเย็นชาและมีกำแพงสูงปรี๊ด แต่จริงๆ แล้วซ่อนความอ่อนโยนและเซ็กซี่เอาไว้จนจ่าฝูงวิศวะไปไหนไม่รอด
♥♥♥
เรื่องนี้อยู่ในเซ็ตแก๊ง 7'Days Eng. เซ็ตนี้เน้นแซ่บๆ นัวๆ 18+ นะคะ (ลงสลับกับแก๊ง 4-CORE)
การรวมตัวกันของนักศึกษาวิศวะต่างสาขา ที่มีวันเกิดครบทั้ง 7 วัน
ประกอบด้วย 4 หนุ่ม 3 สาว ได้แก่
Sunday - ซัน วิศวะโยธา : จ่าฝูงสายดุ ดิบเถื่อน [เกลียดนักรักซะให้เข็ด]
Monday - มันเดย์ วิศวะสิ่งแวดล้อม : แม่พระแอบแซ่บ [Coming soon]
Tuesday - มาร์ส วิศวะเครื่องกล : บ้าพลัง แรงดีไม่มีตก [Coming soon]
Wednesday - เวนส์ วิศวะคอมพิเวตอร์ - สาวขี้เล่น สายยั่วออนไลน์ [Coming soon]
Thursday - เธิร์ส วิศวะอุตสาหการ : หนุ่มเนิร์ด แด๊ดดี้สายคอนโทรล [Coming soon]
Friday - ฟราย วิศวะการบิน : เพลย์บอยร้อยลีลา [Coming soon]
Saturday - แซทเทิล วิศวะไฟฟ้า : ราชินีตัวแม่ สายแซ่บบนเตียง [Coming soon]
❌ไม่มีนอกกายนอกใจ❌
♥♥♥
❌คำเตือนก่อนอ่าน❌
NC 18+ มีฉากบรรยายความสัมพันธ์ทางกายอย่างลึกซึ้ง
มีการใช้คำหยาบคาย ภาษาวิบัติเพื่ออรรถรส และคำพูดที่รุนแรงในบางช่วงของตัวละคร (ตามสไตล์วิศวะสายบวก)
ความสัมพันธ์เริ่มต้นจากความไม่ชัดเจนและการใช้อารมณ์ ก่อนจะพัฒนาไปสู่ความรักที่มั่นคงและมีการเติบโตของตัวละครอย่างชัดเจน
ณ คอนโดมิเนียมของซันปัง!ประตูห้องถูกปิดลงพร้อมกับความเงียบที่ปกคลุม พายเดินนำเข้าไปในห้องนั่งเล่น วางกระเป๋าสะพายลงบนโซฟาอย่างแรง หญิงสาวยืนกอดอกหันหลังให้เขา ไหล่เล็กสั่นน้อยๆ ด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ตีรวนอยู่ข้างในมันคือความรู้สึก ‘หึง’ อย่างรุนแรงที่เธอไม่เคยเป็นมาก่อน…“เมียจ๋า... เค้าอธิบายได้นะ” ซันเดินเข้าไปสวมกอดร่างบางจากด้านหลัง ซบหน้าลงกับลาดไหล่เนียนอย่างออดอ้อน “เค้าไม่ได้เล่นด้วยเลยนะตัว เค้าพยายามปฏิเสธแล้ว ยัยนั่นเดินเข้ามาเอง เค้าไม่ได้ทำอะไรเลยจริงๆ”“ไม่ต้องมาอ้อนเลยนะ!” พายสะบัดตัวหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา ดวงตาคู่สวยแดงระเรื่อ “ตัวรู้ตัวไหมว่าตัวเองหล่อขึ้นแค่ไหน แล้วทำไมต้องใส่เสื้อเชิ้ตปลดกระดุมโชว์แผงอกไปนั่งให้ผู้หญิงคนอื่นมองด้วย เค้าหวงรู้ไหม! หวงจนอยากจะเดินเข้าไปหยุมหัวผู้หญิงคนนั้นให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย!”ซันชะงักงัน นัยน์ตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่รอยยิ้มกว้างจะค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าคม ความกลัวตอนแรกมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความดีใจจนแทบเนื้อเต้น“นี่ตัว... หึงเค้าเหรอ?” ซันถามเ
บรรยากาศยามค่ำคืน ณ ร้านเหล้าหลังมหาวิทยาลัยที่ขึ้นชื่อว่าเป็นบ้านหลังที่สองของนักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์ยังคงคึกคักเหมือนเดิม เสียงดนตรีสดจังหวะสนุกสนานผสมผสานกับเสียงพูดคุยเฮฮา โซนวีไอพีชั้นสองมุมสุดซึ่งเป็นทำเลทอง ถูกจับจองโดยกลุ่มแก๊ง ‘7’Days’ ที่มากันครบทีม ทั้งฝั่งหนุ่มๆ อย่าง มาร์ส ฟราย เธิร์ส และฝั่งสามสาวสายลุย มันเดย์ เวนส์ แซทเทิล แน่นอนว่าตรงกลางวงมีร่างสูงใหญ่ของ ‘ซัน’ จ่าฝูงไร้พ่ายนั่งอยู่ด้วยตั้งแต่ซันเปลี่ยนสถานะมาเป็นคนคุ้นเคยที่อยู่ใน ‘สมุดบัญชีรัก’ ของเหรัญญิกสาวคณะบัญชีอย่าง ‘พาย’ ออร่าความหล่อและความสะอาดสะอ้านของเขาก็พุ่งทะลุปรอท จากที่เคยใส่เสื้อยืดย้วยๆ กางเกงยีนส์ขาดๆ ตอนนี้พายจัดการจับเขาแต่งตัวใหม่ด้วยเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินเข้ม พับแขนขึ้นลวกๆ ปลดกระดุมบนสองเม็ด เผยให้เห็นแผงอกแกร่งและรอยสักที่ท่อนแขน บวกกับทรงผมที่เซ็ตมาอย่างดี ทำให้จ่าฝูงวิศวะที่เคยดูเถื่อนๆ กลายเป็นหนุ่มหล่อแบดบอยที่ดูแพงขึ้นมาทันตาเห็นและนั่น... คือจุดเริ่มต้นของความวุ่นวาย“ไอ้ซัน มึงรู้ตัวป่ะว่าตั้งแต่เมียมึงจับแต่งตัวใหม่ สาวๆ โต๊ะข้างล่างมองมึงตาเป็นมันเลยว่ะ” ฟรา
พูดจบ ซันก็ฝังใบหน้าลงไปตวัดปลายลิ้นสากไล้เลียติ่งเนื้อเกสรสีสดอย่างแม่นยำ“อ๊าาา!! ซัน! อื้ออ... เค้าเสียว ไม่ไหวแล้ว!”พายกรีดร้องลั่น ร่างกายสะดุ้งโหยงเมื่อถูกจู่โจมด้วยความเสียวซ่านขั้นสุด ซันใช้ริมฝีปากและเรียวลิ้นปรนเปรอเธออย่างช่ำชองและเอาแต่ใจ เขาดูดดึงความนุ่มหยุ่นนั้นราวกับกำลังดื่มด่ำน้ำหวานที่อร่อยที่สุดในโลก สลับกับการใช้ปลายนิ้วสอดแทรกเข้าไปภายในช่องทางรักที่คับแคบ ขยับเข้าออกเป็นจังหวะเพื่อเบิกทาง“อืมม... แฉะหมดแล้วเมียจ๋า” ซันเงยหน้าขึ้นมามองผลงานของตัวเอง น้ำหวานใสเปรอะเปื้อนอยู่ที่มุมปากหยักของเขา ยิ่งทำให้เขาดูเซ็กซี่จนพายแทบจะบ้าตายพายหอบหายใจแฮ่ก ร่างกายบิดเร่าไปมา สติสัมปชัญญะกระเจิดกระเจิงไปหมด “ตัว... เข้ามาเถอะ... เค้าต้องการตัวแล้ว อ๊า!”คำเชิญชวนที่แสนยั่วยวนทำเอาเส้นความอดทนของซันแทบขาดผึง แต่จ่าฝูงจอมเจ้าเล่ห์กลับกระตุกยิ้มมุมปากอย่างร้ายกาจ เขาผุดลุกขึ้นนั่งแล้วจัดการขยับพลิกตัว เปลี่ยนทิศทางสลับฝั่งกับคนใต้ร่าง“ใจเย็นสิครับเมียจ๋า เค้าเพิ่งจะชิมกำไรไปนิดเดียวเอง ตัวไม่อยากชิม ‘ต้นทุน’ ของเค้าบ้างเหรอ”
สมุดบัญชีปกดำที่เต็มไปด้วยความทรงจำร่วงหล่นลงบนเบาะโซฟาหนังอย่างเงียบเชียบ ทว่าไม่มีใครในห้องนี้สนใจมันอีกต่อไป เมื่อความสนใจทั้งหมดถูกหลอมรวมอยู่ในอ้อมกอดและริมฝีปากที่กำลังแนบชิดกันอย่างดูดดื่มจูบที่เริ่มต้นด้วยความหวานละมุนเพื่อถ่ายทอดความรัก ค่อยๆ แปรเปลี่ยนอุณหภูมิให้ร้อนแรงขึ้นตามสัญชาตญาณที่ซุกซ่อนอยู่ภายใน ซันบดเบียดกลีบปากหยักลงบนริมฝีปากนุ่มของพายอย่างโหยหา เรียวลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำในโพรงปากอย่างช่ำชอง เขาไม่ได้ตะกรุมตะกรามหรือบังคับขู่เข็ญเหมือนในอดีต แต่เป็นการชักนำที่เต็มไปด้วยชั้นเชิงและความเว้าวอนจนพายแทบจะหลอมละลายคาอกกว้าง“อืมม... ซัน...” พายครางเครือในลำคอ แขนเรียวตวัดโอบรอบลำคอแกร่งแน่นขึ้น สอดปลายนิ้วเข้าขยุ้มกลุ่มผมของเขาเพื่อระบายความหวามไหวซันค่อยๆ ถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง นัยน์ตาคมกริบที่เคยมองใครต่อใครด้วยความแข็งเกล้า บัดนี้ทอประกายหยาดเยิ้มและเต็มไปด้วยไฟปรารถนาที่ลุกโชน เขาก้มลงจุมพิตที่ปลายจมูกรั้นของคนบนตักเบาๆ“เมียจ๋า...” ซันกระซิบด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดพวงแก้มใส “เค้าสัญญาแล้วนะว
ทว่าเมื่อเปิดหน้าแรกออก ดวงตากลมโตก็เบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึงภายในสมุดบัญชีเล่มนั้น ไม่ได้มีตารางรายรับรายจ่าย ไม่ได้มีตัวเลขน่าปวดหัว แต่มันคือ ‘สมุด Scrapbook’ ที่ถูกตกแต่งด้วยความพยายามอย่างถึงที่สุดของลูกผู้ชายสายเถื่อนหน้าแรกถูกเขียนด้วยปากกาเมจิกสีน้ำเงินลายมือขยุกขยิกของซันว่า ‘หมวดหมู่: ต้นทุนหัวใจ’ ด้านล่างของข้อความนั้น มี ‘โพสต์อิทสีเหลืองแผ่นแรก’ ที่เขาเคยเขียนฝากข้าวกล่องหมูทอดทงคัตสึมาให้เธอ แปะเอาไว้อย่างทะนุถนอมพายมือสั่นเล็กน้อยขณะเปิดหน้าถัดไป...หน้าสองเขียนว่า ‘หมวดหมู่: ค่าเสื่อมราคา (ที่ยอมจ่าย)’ สิ่งที่แปะอยู่คือ ‘ตั๋วหนังสองใบ’ จากการเดตอย่างเป็นทางการครั้งแรกของพวกเขา ที่วันนั้นซันยอมแต่งตัวเนี้ยบใส่เสื้อเชิ้ตไปดูหนังรักโรแมนติกที่เขาเกลียดแสนเกลียดจนหลับคาโรงหนัง แต่ก็ยังเก็บตั๋วหนังเอาไว้หน้าต่อๆ ไปเต็มไปด้วยร่องรอยความทรงจำตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา... มีทั้ง ‘กระดาษทิชชูร้านกาแฟ’ ที่พายเคยเผลอวาดรูปล้อเลียนหน้าซันตอนเขากำลังเผลอ ‘พลาสเตอร์ยา’ ลายกา
เวลาล่วงเลยผ่านไปหลายเดือนนับตั้งแต่วันที่ ‘จ่าฝูงวิศวะ’ อย่างซัน ก้าวเข้ามาประกาศสถานะความเป็นเจ้าของเหรัญญิกสาวสุดเนี้ยบกลางร้านเหล้า ฤดูกาลของมหาวิทยาลัยผลัดเปลี่ยนจากช่วงเวลาแห่งการสอบที่เคร่งเครียด เข้าสู่ช่วงปลายภาคเรียนที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของการเฉลิมฉลองความสัมพันธ์ระหว่าง ‘ซัน’ และ ‘พาย’ ไม่ได้เป็นความลับหรือสิ่งทึมเทาที่ถูกซุกซ่อนไว้ใต้คำว่า ‘วิน-วิน’ อีกต่อไป ทั้งคู่กลายเป็นคู่รักที่โด่งดังที่สุดในมหาวิทยาลัย การจับคู่กันระหว่างความดิบเถื่อนสายบวกของวิศวะโยธา และความเจ้าระเบียบเย็นชาของคณะบัญชี ดูเหมือนจะเป็นส่วนผสมที่ขัดแย้ง แต่กลับลงตัวอย่างน่าประหลาดใจแน่นอนว่าการคบกันของคนที่มีนิสัยต่างกันสุดขั้วไม่ใช่เรื่องง่าย ในช่วงแรก พวกเขายังคงมีการปะทะคารมกันบ้าง แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปคือ ‘วิธีการ’ ในการแก้ปัญหาซันเรียนรู้ที่จะเป็นผู้ฟังที่ดีขึ้น เขาพยายามควบคุมอารมณ์ร้อนดั่งไฟของตัวเอง เมื่อใดที่รู้สึกว่าความโกรธกำลังจะปะทุ เขาจะเลือกเดินหนีไปสงบสติอารมณ์ แทนที่จะสาดคำพูดทำร้ายจิตใจใส่เธอเหมือนในอดีต เขากลายเป็นผู้ชายที่มีเหตุผล มีวุฒิภาวะ และรู้จักที่จะเอ







