ตอนที่ 2

กรามของซันขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาหลังกรอบแว่นของอีกฝ่าย เขาเกลียดที่สุดคือพวกนั่งโต๊ะที่เก่งแต่เห่าอยู่ในห้องแอร์

“อย่ามาปากดียัยเด็กบัญชี!” ซันยื่นมือไปค้ำโต๊ะทำงานของพาย โน้มตัวข้ามกองเอกสารเข้าไปใกล้จนใบหน้าห่างจากเธอแค่คืบ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายผสมกับกลิ่นเหงื่อและกลิ่นควันบุหรี่จางๆ ลอยมาแตะจมูกพาย “เธอไม่เคยลงไปตากแดดแบกปูน เธอไม่เคยต้องไปยืนเถียงกับร้านวัสดุก่อสร้างเพื่อขอลดราคาสักบาทสองบาท เธอไม่รู้หรอกว่าหน้างานจริงๆ มันวุ่นวายแค่ไหน อีแค่กระดาษไม่กี่แผ่นเนี่ย มันไม่ได้ทำให้ศาลาค่ายอาสาสร้างเสร็จหรอกเว้ย!”

พายรู้สึกถึงไอร้อนจากตัวเขาที่แผ่มาถึงตัวเธอ แต่เธอปฏิเสธที่จะถอยหลังหนี เธอเชิดหน้าขึ้น สบตาเขาอย่างท้าทาย

“ใช่ค่ะ กระดาษพวกนี้มันสร้างศาลาไม่ได้...” พายเน้นทีละคำชัดเจน “แต่มันสามารถ ‘เบิกเงิน’ ไปซื้อปูนให้พวกคุณได้ และถ้ากระดาษของคุณมันยังห่วยแตก ไร้มาตรฐาน และตรวจสอบไม่ได้แบบนี้ ก็เชิญพวกคุณไปตากแดดแบกปูนกันตัวเปล่าเถอะค่ะ สโมสรไม่อนุมัติงบให้เด็ดขาด”

“พาย!!” ซันกระแทกหมัดลงบนโต๊ะจนกองเอกสารรอบข้างสไลด์ตกลงพื้น

“ไอ้ซัน เชี่ย ใจเย็นดิวะ”

มาร์ส เพื่อนสนิทต่างสาขาที่วิ่งตามมาติดๆ รีบพุ่งเข้ามากระชากแขนซันเอาไว้ก่อนที่เพื่อนจอมเลือดร้อนของเขาจะทำลายข้าวของในห้องสโมฯ ไปมากกว่านี้ “มึงไปทุบโต๊ะเขาทำไมเนี่ย ขอโทษเขาเลยมึง”

“กูไม่ขอโทษ! แม่งเอ๊ย วันๆ เอาแต่นั่งจับผิดเรื่องไม่เป็นเรื่อง” ซันสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมของมาร์ส แต่ดวงตายังคงวาวโรจน์จ้องมองพายไม่วางตา “เธอต้องการอะไรวะพาย อยากได้หน้า? อยากแสดงอำนาจ? หรืออยากให้พวกกูวิศวะมาก้มหัวกราบเท้า เธอถึงจะยอมเซ็นชื่อให้”

“ฉันต้องการความถูกต้อง” พายตอบเสียงเย็นชา “กลับไปทำเอกสารมาใหม่ เรียงบิลให้ครบ ไปขอใบเสร็จรับเงินที่ถูกต้องจากร้านค้ามาให้หมด เขียนแผนงานให้มันดูเหมือนคนมีสติปัญญาผ่านการคัดเลือกเข้ามหาวิทยาลัยมาได้ แล้วค่อยเอามายื่นใหม่”

พายชะงักไปนิดหนึ่ง สายตาปรายมองคราบสีน้ำตาลบนหน้าปกแฟ้ม

“อ้อ... แล้วฝากบอกเพื่อนคุณที่ทำเอกสารด้วยนะคะ ว่ารอยคราบกาแฟบนหน้าปกเนี่ย คราวหลังช่วยเช็ดออกก่อนเอามาส่งด้วย มันสกปรก เห็นแล้วขัดหูขัดตา”

คำพูดตอกกลับของพายเหมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองไฟ ซันแค่นหัวเราะในลำคอด้วยความสมเพชปนโมโหจัด เขาคว้าแฟ้มเอกสารบนโต๊ะขึ้นมาอย่างแรงจนกระดาษบางแผ่นปลิวหล่น

“เออ! ได้! จำคำพูดของเธอไว้ให้ดีนะยัยตัวแสบ” ซันชี้หน้าพายด้วยสายตาที่พร้อมจะกินเลือดกินเนื้อ “ถ้าค่ายอาสาของคณะกูต้องพัง หรือน้องๆ กูต้องอดข้าวเพราะเงินสโมฯ ออกไม่ทัน ฉันจะมาคิดบัญชีกับเธอเป็นคนแรก!”

“ยินดีค่ะ” พายฉีกยิ้มการค้าที่ไปไม่ถึงดวงตา “ฉันเรียนจบบัญชีมา เรื่อง ‘คิดบัญชี’ ฉันถนัดอยู่แล้ว จะมาเมื่อไหร่ก็บอกล่ะกัน จะได้เตรียมเครื่องคิดเลขไว้รอ”

“ฝากไว้ก่อนเถอะมึง!”

ซันสบถคำหยาบออกมาก่อนจะหันหลังเดินตึงตังออกไปจากห้อง เขาเตะเก้าอี้พลาสติกที่ขวางทางจนกระเด็นไปชนผนังเสียงดังโครม มาร์สที่ยืนอยู่ตรงนั้นได้แต่ยกมือไหว้ขอโทษขอโพยพายและคนอื่นๆ ในห้องแบบลวกๆ แล้วรีบวิ่งตามเพื่อนจ่าฝูงของตัวเองออกไป

เมื่อประตูห้องสโมสรปิดลง ความเงียบก็เข้าปกคลุมทั่วทั้งห้อง ไม่มีใครกล้าขยับตัวหรือพูดอะไรออกมา

พายค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตามเดิม เธอพรูลมหายใจยาวออกมาเพื่อระบายความอึดอัด มือเล็กที่ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะแอบสั่นเทาเล็กน้อยจากแรงอารมณ์ที่ปะทะกันเมื่อครู่ เธอไม่ได้กลัวเขาหรอก แต่เธอโกรธ โกรธจนเลือดขึ้นหน้า

ให้ตายสิ… เธอเกลียดผู้ชายประเภทนี้ที่สุด

พวกไร้กฎเกณฑ์ พวกใช้แต่อารมณ์ พวกที่คิดว่าใช้เสียงดังเข้าข่มแล้วทุกคนจะต้องยอมศิโรราบ

นายซัน วิศวะโยธา… ชื่อนี้ถูกสลักลงในบัญชีดำของพายเรียบร้อยแล้ว และรับรองได้เลยว่า ตราบใดที่เธอยังนั่งเก้าอี้เหรัญญิกของที่นี่อยู่ หมอนั่นจะไม่มีวันได้แตะเงินสโมสรแม้แต่สตางค์แดงเดียว ถ้าเอกสารของเขาไม่สมบูรณ์แบบร้อยเปอร์เซ็นต์

พายหยิบปากกาแดงขึ้นมาหมุนเล่นในมือ สายตาจ้องมองไปยังประตูที่ซันเพิ่งเดินจากไป

“จะคิดบัญชีกับฉันงั้นเหรอ… ก็ลองดูสิ ว่าใครมันจะแน่กว่ากัน”