ตอนที่ 6 NC

ซันไม่รอให้เธอได้พูดอะไรอีก เขาดันร่างของพายให้ถอยร่นไปจนชิดขอบโต๊ะทำงานที่ตอนนี้ว่างเปล่า แขนแกร่งช้อนใต้ข้อพับเข่าของเธอแล้วยกตัวพายขึ้นไปนั่งบนโต๊ะทำงานที่เย็นเฉียบ

ความเย็นจากพื้นโต๊ะปะทะกับสะโพกทำให้พายสะดุ้ง แต่ความร้อนจากร่างกายของซันที่แทรกเข้ามายืนอยู่ระหว่างขาทั้งสองข้างของเธอกลับทำให้เธอร้อนวูบวาบจนแทบละลาย

มือหนาจัดการถอดแว่นตาของพายออกแล้วโยนทิ้งไปบนโซฟาใกล้ๆ เผยให้เห็นดวงตากลมโตที่สั่นไหวและมีน้ำตาคลอเบ้า ซันไม่ปล่อยให้จังหวะขาดตอน เขาประกบจูบเธออีกครั้ง คราวนี้สองมือเล็กที่เคยผลักไสกลับเปลี่ยนมาขยุ้มคอเสื้อของเขาไว้แน่นเพื่อเป็นหลักยึด

สัมผัสดิบเถื่อนเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อน ซันเลื่อนริมฝีปากลงมาซุกไซ้ที่ซอกคอขาวเนียน สูดดมกลิ่นหอมสะอาดของสบู่เด็กที่ขัดแย้งกับบุคลิกเจ้าระเบียบของเธอ เขาขบเม้มผิวอ่อนนุ่มจนเกิดรอยสีแดงช้ำเป็นจ้ำๆ เพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ

“อ๊ะ... ซัน... อย่า เดี๋ยวมีคนมาเห็น” พายเชิดหน้าขึ้น หอบหายใจสะท้านเมื่อริมฝีปากร้อนผ่าวไล่ลงมาตามแนวคอเสื้อ

“ดึกป่านนี้แล้วใครจะมาเห็น”

ซันไม่สนใจคำประท้วง นิ้วหยาบกร้านเกี่ยวรั้งกระดุมเสื้อคาร์ดิแกนสีครีมของเธอแล้วปลดมันออกอย่างรวดเร็ว ก่อนจะจัดการกับกระดุมเสื้อนักศึกษาตัวในอย่างร้อนรนจนกระดุมเม็ดหนึ่งหลุดกระเด็นไปบนพื้น เผยให้เห็นบราเซียลูกไม้สีดำสนิทที่โอบอุ้มความอวบอิ่มเกินตัวของสาวบัญชี

ซันกลืนน้ำลายลงคอ ดวงตาคมเข้มหรี่ลงด้วยแรงอารมณ์ที่พุ่งทะยาน เขาไม่เคยรู้เลยว่าภายใต้ชุดนักศึกษานี้ ยัยเด็กแว่นจะซ่อนรูปได้ขนาดนี้

“ซ่อนของดีไว้ก็ไม่บอก” เขาครางเสียงต่ำ ฝ่ามือร้อนผ่าวทาบทับลงบนความนุ่มหยุ่น สอดเข้าไปใต้ขอบบราเซียแล้วเคล้นคลึงอย่างหนักมือ

“อ๊า... ซัน... ไอ้คนบ้า” พายแอ่นอกรับสัมผัสโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกวาบหวามตีตื้นขึ้นมาจนสมองขาวโพลน กฎเกณฑ์และระเบียบการใดๆ ในหัวถูกลบหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความปรารถนาที่ถูกจุดติดด้วยผู้ชายที่เธอเกลียดที่สุด

ซันจัดการรูดซิปกระโปรงทรงเอของเธอลงแล้วดันมันขึ้นไปกองอยู่เหนือเอวคอด มือหนาลูบไล้ไปตามเรียวขาขาวเนียน สัมผัสความเย็นเยียบของโต๊ะที่เสียดสีกับผิวเนื้อของเธอ ก่อนจะเกี่ยวซับในตัวจิ๋วออกให้พ้นทาง

เขาปลดเข็มขัดและรูดซิปกางเกงยีนส์ของตัวเองออกอย่างรวดเร็ว ความแข็งขืนที่ปวดหนึบพุ่งทะยานออกมาสัมผัสกับอากาศเย็น ก่อนจะจัดการสวมใส่เครื่องป้องกันที่เขามักติดตัวไว้

“นะ... นาย พกมันติดตัวด้วยเหรอ” พายถามด้วยความสงสัย พกติดตัวขนาดนี้ คงจะใช้กับสาวบ่อยล่ะสิ

“ฉันเป็นผู้ชาย ก็ต้องพกติดตัวไว้บ้าง”

ว่าแล้วซันก็จับสะโพกมนของพายให้ขยับเข้ามาจนชิดขอบโต๊ะ ก่อนจะจับแก่นกายที่ร้อนผ่าวจ่ออยู่ที่ช่องทางรักที่เปียกชุ่มของเธอ

“กฎข้อไหนของสโมฯ ห้ามทำแบบนี้บนโต๊ะทำงานไหมพาย” ซันกระซิบถามข้างหู น้ำเสียงเย้ยหยันแต่กลับเซ็กซี่จนใจสั่น

“หยุดพูด แล้วก็ทำให้มันเสร็จๆ ไปสักที” พายกัดริมฝีปากแน่น ใบหน้าแดงซ่านด้วยความอายและแรงอารมณ์

ซันเหยียดยิ้มพอใจ ก่อนจะดันสะโพกสอบเข้าหาตัวเธอรวดเดียวจนมิดด้าม

“อ๊า!!” พายหวีดร้องออกมา เล็บจิกทึ้งลงบนลาดไหล่กว้างของซันจนเลือดซิบ ความคับแน่นและเจ็บแปลบแล่นปราดเข้ามา แต่เพียงไม่นานมันก็ถูกแทนที่ด้วยความซ่านสยิวที่อัดแน่น

“แน่นชิบหาย” ซันสบถคำหยาบออกมา เขาขบกรามแน่นเพื่อข่มอารมณ์ไม่ให้กระแทกกระทั้นรุนแรงจนเกินไปในจังหวะแรก รอจนร่างกายของเธอปรับตัวรับขนาดของเขาได้ จึงเริ่มขยับสะโพกสอบเข้าออกอย่างเชื่องช้า

เสียงเนื้อกระทบกันดังก้องสะท้อนไปทั่วห้องทำงานที่เงียบสงัด ผสมผสานกับเสียงหอบหายใจและเสียงครางหวานหูที่พายพยายามกลั้นเอาไว้ โต๊ะทำงานตัวใหญ่สั่นสะเทือนตามแรงกระแทกของจ่าฝูงวิศวะ กระดาษเอกสารและบิลเงินสดที่หล่นอยู่บนโต๊ะถูกหลังของพายเบียดทับจนยับยู่ยี่

“อ๊ะ... อื้ออ... ซัน... เบาหน่อย” พายครางกระเส่า เมื่อความเร็วและความหนักหน่วงเพิ่มขึ้นตามแรงอารมณ์

“เบาไม่ได้หรอกพาย... โทษฐานที่เธอทำให้ฉันโมโห”

ซันกระแทกสะโพกเข้าหาอย่างดุดันและลึกซึ้งยิ่งขึ้น มือหนาจับเรียวขาของเธอให้อ้ากว้างขึ้นเพื่อรับการสอดใส่ที่ถนัดถนี่ สายตาคมจดจ้องมองใบหน้าหวานที่บิดเบี้ยวด้วยความเสียวซ่าน แว่นตาที่หลุดหาย มาดสาวเจ้าระเบียบที่พังทลาย เหลือเพียงผู้หญิงที่กำลังละลายอยู่ใต้ร่างเขา

ความรู้สึกของการได้เป็นผู้ควบคุมและการได้ทำลายกำแพงความหยิ่งยโสของเธอ ทำให้ซันรู้สึกตื่นเต้นจนแทบคลั่ง เขารัวจังหวะรักเข้าใส่อย่างไม่ยั้ง สาดซัดความดิบเถื่อนที่ผสมผสานกับไฟราคะเข้าใส่ร่างเล็กบนโต๊ะจนเธอสั่นคลอนไปทั้งตัว

“ซัน... ฉัน... ไม่ไหว อ๊า!”

พายหวีดร้องเสียงหลง ร่างกายเกร็งกระตุกอย่างรุนแรงเมื่อความสุขสมแล่นพล่านไปทั่วทุกอณู เล็บคมจิกฝังลงบนแผ่นหลังกว้างเพื่อระบายความเสียวซ่าน ช่องทางรักบีบรัดตัวตนของเขาแน่นจนซันต้องขบกรามคำรามลั่น

ชายหนุ่มกระแทกสะโพกเน้นย้ำอีกสองสามครั้ง ก่อนจะปลดปล่อยหยาดน้ำขุ่นข้นจนหมดสิ้น เขาฟุบใบหน้าที่ชื้นเหงื่อลงบนซอกคอหอมกรุ่น หอบหายใจเอาอากาศเข้าปอดอย่างหนักหน่วง

ทั้งห้องกลับมาเงียบสนิทอีกครั้ง มีเพียงเสียงหอบหายใจของคนสองคนที่ดังสอดประสานกัน

พายนอนหลับตาพริ้มอยู่บนโต๊ะที่เต็มไปด้วยเอกสารยับเยิน เสื้อผ้าหลุดลุ่ยไม่เหลือเค้าโครงเหรัญญิกสุดเนี้ยบ ซันค่อยๆ ถอนตัวออก จัดการเสื้อผ้าของตัวเองให้เข้าที่ ก่อนจะหันมามองผลงานการ ‘คิดบัญชี’ ของตัวเอง

เขายกมือขึ้นลูบผมที่ปรกหน้าพายออกเบาๆ แววตาดุดันเมื่อครู่อ่อนลงชั่วขณะ ก่อนที่ความจริงจะตีแสกหน้าว่า เขาเพิ่งมีอะไรกับผู้หญิงที่เขาเกลียดที่สุด และเธอก็เกลียดเขาที่สุด

ซันหยิบแฟ้มเอกสารสีน้ำเงินที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมาวางแหมะลงบนหน้าท้องแบนราบของพายที่กำลังหอบหายใจ

“พรุ่งนี้เช้า... อย่าลืมเซ็นด้วยล่ะ ยัยเด็กบัญชี”

พูดจบ เขาก็หันหลังเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้พายนอนสับสนกับไฟราคะที่เพิ่งมอดดับลง พร้อมกับร่องรอยความสัมพันธ์อันตรายที่ไม่อาจลบเลือนได้อีกต่อไป