ตอนที่ 5

เข็มนาฬิกาบนผนังบอกเวลาสี่ทุ่มครึ่ง บรรยากาศภายในอาคารกิจกรรมนักศึกษาเงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงครางหึ่งๆ ของเครื่องปรับอากาศและเสียงเม็ดฝนที่เริ่มเปาะแปะกระทบกระจกหน้าต่าง

พายนั่งขยี้ตาตัวเองด้วยความเหนื่อยล้า แสงจากหน้าจอแล็ปท็อปสะท้อนกรอบแว่นใสที่เธอสวมอยู่ บนโต๊ะทำงานตัวใหญ่เต็มไปด้วยกองแฟ้มเอกสารและใบเสร็จรับเงินจากหลายคณะที่เธอยกมาตรวจทานล่วงเวลาเพื่อให้ทันรอบเบิกจ่ายของเดือนนี้ เหรัญญิกสโมสรนักศึกษาไม่ใช่ตำแหน่งที่ทำกันเล่นๆ มันคือความรับผิดชอบที่ตามมาด้วยความเครียดสะสม

เธอเพิ่งจะเซ็นอนุมัติแฟ้มสุดท้ายเสร็จ มือเล็กเอื้อมไปหยิบแก้วกาแฟที่เย็นชืดมาจิบหมายจะเรียกความสดชื่นก่อนเก็บของกลับคอนโด

แกร๊ก...

เสียงลูกบิดประตูห้องที่ไม่ได้ล็อกถูกหมุนเปิดออก ตามด้วยแรงผลักที่กระแทกบานประตูจนเปิดกว้าง พายชะงัก ถ้วยกาแฟในมือชะงักค้างเมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ที่คุ้นตาเดินอาดๆ เข้ามาในห้อง

‘ซัน’ อยู่ในชุดนักศึกษาที่ไม่เรียบร้อยนัก เสื้อเชิ้ตสีขาวหลุดลุ่ยออกนอกกางเกงยีนส์ ทับด้วยช็อปวิศวะที่คุ้นตา ผมของเขายุ่งเหยิงเปียกชื้นจากละอองฝนข้างนอก ดวงตาคมดุดันภายใต้คิ้วเข้มจ้องตรงมาที่เธอราวกับเสือที่กำลังล็อกเป้าเหยื่อ

“คุณเข้ามาทำไม เวลานี้สโมสรปิดทำการแล้ว” พายวางแก้วกาแฟลง ปรับสีหน้าให้เรียบตึงเป็นปกติ

“ก็ไม่อยากจะมาเหยียบนักหรอก ถ้าไม่ใช่เพราะเธอมันเรื่องมาก”

ซันเดินตรงเข้ามาที่โต๊ะทำงานของเธอ ก่อนจะโยนแฟ้มพลาสติกสีน้ำเงินสภาพเยินๆ ลงตรงหน้าพาย “ใบกำกับภาษีที่เธออยากได้นักหนา กู... ฉันไปตามบี้ร้านวัสดุมาให้ครบทุกใบแล้ว แผนงานก็ให้ไอ้เธิร์สแก้ให้จนมันเป็นวิทยานิพนธ์ได้แล้ว เซ็นซะที”

พายปรายตามองแฟ้มบนโต๊ะ ก่อนจะตวัดสายตากลับขึ้นไปมองใบหน้าคมของคนตรงหน้า “ฉันบอกแล้วไงว่าหมดเวลาทำการ ถ้าจะส่งเอกสาร ให้มาส่งพรุ่งนี้เช้าในเวลาราชการ”

“อย่ามากวนประสาทพาย!” ซันตอกกลับเสียงแข็ง มือหนายันลงบนขอบโต๊ะ โน้มตัวเข้ามากดดัน “ถ้าเธอไม่เซ็นคืนนี้ พรุ่งนี้ฉันจะเอาใบเบิกไปขึ้นเงินที่กองคลังไม่ทัน เซ็น-เดี๋ยว-นี้”

“นี่คุณกำลังข่มขู่ฉันเหรอ” พายลุกขึ้นยืนประจันหน้า แม้ส่วนสูงจะเสียเปรียบอย่างเห็นได้ชัด แต่ความดื้อรั้นในแววตาไม่ได้ลดลงเลย “เอกสารทุกอย่างต้องใช้เวลาตรวจสอบ ฉันไม่เซ็นอะไรสุ่มสี่สุ่มห้าโดยไม่เปิดดูหรอกนะ แล้วท่าทางคุกคามแบบนี้ยิ่งทำให้ฉันไม่อยากเซ็นให้คุณ กลับไปซะ”

“โธ่เว้ย!”

ซันสบถลั่น กรามแกร่งขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน ความอดทนที่พยายามรวบรวมมาตลอดทั้งวันสิ้นสุดลงในวินาทีนั้น เขาอุตส่าห์ยอมลดอีโก้ วิ่งตากฝนไปตามบิลบ้าบอพวกนั้นจนครบ แต่ยัยเด็กบัญชีนี่กลับเล่นแง่ไม่เลิก

ชายหนุ่มก้าวพรวดเดียวอ้อมโต๊ะทำงานเข้ามาหาพาย หญิงสาวเบิกตากว้าง สัญชาตญาณสั่งให้เธอถอยหลังหนี แต่ด้านหลังก็ติดกำแพง ส่วนด้านหน้าก็ถูกร่างสูงใหญ่ของซันกักขังไว้ด้วยแขนทั้งสองข้างที่ยันกับโต๊ะ

“คิดว่าตัวเองมีอำนาจมากนักหรือไงฮะ!” ซันตะคอกเสียงต่ำชิดใบหน้า กลิ่นบุหรี่ผสมกลิ่นน้ำหอมผู้ชายลอยปะทะจมูกพายจนเธอรู้สึกอึดอัด “คิดว่าการได้นั่งชูคออยู่บนกองกระดาษพวกนี้ แล้วจะกดหัวใครก็ได้งั้นเหรอ”

“อย่ามาหยาบคายนะซัน! ถอยออกไป!” พายยกมือขึ้นดันแผงอกกว้าง แต่สัมผัสได้เพียงกล้ามเนื้อที่แข็งเกร็งราวกับแผ่นหิน

“ทำไม รังเกียจพวกวิศวะเถื่อนๆ แบบฉันนักหรือไง” ความโกรธทำให้ซันหน้ามืด เขากวาดแขนฟาดลงบนโต๊ะทำงาน

โครม!

กองแฟ้มเอกสาร สมุดบัญชี และกล่องใส่เครื่องเขียนถูกกวาดตกลงพื้นกระจายเกลื่อน ตลับหมึกสีแดงตกกระแทกพื้นจนหมึกกระเด็นเลอะเทอะ เสียงข้าวของหล่นกระแทกพื้นดังก้องไปทั่วห้อง

พายมองเอกสารที่เธอใช้เวลาจัดเรียงมาทั้งวันพังพินาศไปต่อหน้าต่อตา เส้นความอดทนของเธอก็ขาดลงเช่นกัน

เพียะ!!

ฝ่ามือเล็กตวัดฟาดลงบนซีกหน้าของซันเต็มแรงจนหน้าเขาหันไปตามแรงตบ ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมห้องทันที มีเพียงเสียงหอบหายใจแรงๆ ของคนสองคนที่กำลังโกรธจัด

ซันค่อยๆ หันหน้ากลับมา รอยริ้วแดงปรากฏชัดเจนบนแก้มซ้าย ดวงตาของเขาวาวโรจน์ขึ้นกว่าเดิม มันไม่ใช่แค่ความโกรธอีกต่อไป แต่มันคือสัญชาตญาณดิบของการอยากเอาชนะคนอวดดี

“ชอบความรุนแรงก็ไม่บอก”

คำรามจบ ซันก็พุ่งเข้าประชิดตัวพาย มือหนาคว้าท้ายทอยของเธอแล้วกระชากเข้ามาบดขยี้ริมฝีปากลงไปอย่างดุดัน รุนแรง และไร้ซึ่งความปรานีใดๆ

“อื้อ!!”

พายเบิกตากว้างด้วยความตกใจ มือเล็กพยายามทุบตีและผลักไสแผงอกของเขา แต่ซันกลับรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอด้วยมือเพียงข้างเดียวแล้วกดตรึงไว้กับผนังด้านหลัง ริมฝีปากหยักร้อนระอุบดเบียดลงมาอย่างเอาแต่ใจ ฟันคมขบกัดริมฝีปากล่างของเธอจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ

พายพยายามเม้มปากแน่นเพื่อปฏิเสธการรุกล้ำ แต่ชายหนุ่มกลับใช้มืออีกข้างบีบปลายคางของเธอให้เผยอออก ก่อนจะสอดแทรกเรียวลิ้นร้อนเข้าไปกวาดต้อนความหวานภายในอย่างจาบจ้วง

มันเป็นจูบที่หยาบคาย เต็มไปด้วยโทสะและความเกลียดชัง ทว่าร่างกายกลับตอบสนองสวนทางกับสมอง อะดรีนาลีนที่สูบฉีดจากการทะเลาะเบาะแว้งเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความร้อนรุ่มที่แล่นริ้วไปทั่วช่องท้อง

“อ๊ะ... ปะ... ปล่อย” พายครางประท้วงเมื่อเขาถอนริมฝีปากออกเพียงเสี้ยววินาทีเพื่อให้เธอได้หายใจ ก่อนจะประกบลงมาใหม่ รุนแรงขึ้นและเรียกร้องมากขึ้น

สัมผัสหยาบกร้านของมือหนาที่เต็มไปด้วยรอยด้านจากการจับเครื่องมือช่าง เลื่อนจากปลายคางลงมาลูบไล้ที่ลำคอระหง นิ้วหัวแม่มือกดคลึงเบาๆ ที่จุดชีพจรซึ่งกำลังเต้นรัวเร็ว ซันสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะท้านจากร่างเล็กในอ้อมแขน เขาเหยียดยิ้มร้าย

“ปากเก่งนักนี่... ทำไมตอนนี้สั่นไปหมดล่ะยัยเหรัญญิก” เสียงแหบพร่ากระซิบชิดริมฝีปากที่บวมเจ่อ

“ไอ้คนเถื่อน...” พายด่าเสียงสั่น แต่กลับไร้เรี่ยวแรงจะผลักเขาออก