Masukเหล่าลู่ที่คอยยืนดูอยู่ใกล้ๆ ถอนหายใจอย่างโล่งอก ชิงหลานเป็นห่วงศิษย์พี่จึงคอยวนเวียนมาป้อนข้าวป้อนยาอยู่ไม่ขาดระยะ ทำเอาองค์ชายสิบห้ารู้สึกน้อยพระทัยที่พระชายาให้ความสำคัญกับศิษย์พี่มากจนลืมพระองค์เมื่อเห็นจั๋วเหรินหาวอาการดีขึ้นจึงได้ทรงเข้าไปนั่งเฝ้าใกล้ๆ “มือปราบจั๋ว! ข้ามีเรื่องอยากจะถามเจ้า!”
ชิงหลานชักกระบี่ทิวาราตรีออกมา เมื่อนางประสานกระบี่ขึ้นฟ้า ก็เกิดฟ้าผ่าลงมาสามสายพร้อมกัน เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง! จางหยงหย่วนถึงกับตะลึงเมื่อเห็นร่างของนางแยกออกเป็นสองร่าง สิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้านี้เขาเคยเห็นมาแล้วครั้งหนึ่งที่สะพานปันเยว่เมื่อครั้งที่เขาใช้เล่ห์หวังลวงองค์ชายส
ทหารหนุ่มมองเห็นด้านที่พับขึ้นเขียนตัวเลขหนึ่งร้อยตำลึงเอาไว้เขาจึงโบกมือปล่อยให้นางกับคนเข็นรถพาร่างเน่าๆ นั้นผ่านชายแดนไปได้ ส่วนตัวเขารีบเข้าไปยังห้องที่ก่วนเสวียนหลินนั่งรออยู่ “รายนี้ให้สินบนหนึ่งร้อยตำลึงขอรับ!” “อืม...สองวันมานี้มีคนให้สินบนจนผิดปกติ เป็นไปอย่างที่องครักษ์กั
มือทั้งสองข้างของเขาเลื่อนไล้ไต่ตามส่วนเว้าส่วนโค้งของนางไม่ยอมหยุดจนท้ายสุดนางก็ถูกไฟพิศวาสของเขาแผดเผาอีกรอบ“น้องหญิง พรุ่งนี้เราต้องข้ามเขาไปอีกไกล ไม่รู้ว่าจะมีโอกาสได้เล่นจับโจรกับเจ้าอีกยามใด เจ้าตามใจข้าสักหน่อยก็แล้วกันนะ” ถ้อยกระซิบกระเส่าเว้าวอนทำเอาชิงหลานใจอ่อนอีกหน“ท่านพี่ก็เหลือเรี่ย
“บาดเจ็บพอสมควรขอรับ! เมื่อครึ่งเดือนก่อนมีมือสังหารบุกไปที่เรือนของท่านลุงท่านป้า ข้ากับพรรคพวกไปพบเข้าพอดี ดีที่คนที่ข้าพาไปด้วยในวันนั้นเป็นจอมยุทธ์ฝีมือดี พวกเขาจับมือสังหารไว้ได้หนึ่งคน คนผู้นั้นพยายามจะฆ่าตัวตายแต่สหายของข้าป้องกันเอาไว้ได้ ซ้ำยังเค้นจนได้รู้ความจริงว่าพวกเขาเป็นคนของใต้เท้าจา
ฮูหยินผู้เฒ่าสกุลเผยทราบข่าวว่าหลานสาววางแผนฆ่าพระชายาชิงหลานจนต้องถูกทำร้ายบาดเจ็บสาหัสหนำซ้ำยังถูกขังคุกเพื่อรอการประหารก็ร้องไห้ด้วยความเศร้าสะเทือนใจ “ไม่น่าเลย! ไม่น่าเลยจริงๆ เพราะความอาฆาตแค้นแท้ๆ ทำให้นางต้องถูกประหาร”เผยลู่หลิ่งที่ถูกปล่อยออกมาเพราะยอมนำเอาทรัพย์สินที่ได้มาจากพี่ส
“องค์ชาย ทรงคิดจะบุกเข้าไปกวาดล้างหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ ” “ยังทำเช่นนั้นไม่ได้หรอกมือปราบจั๋ว คงต้องดูท่าทีพวกเขาไปก่อน หลักฐานของเรายามนี้ยังไม่แน่นหนา ข้าให้คนจับตามองเรือนลับหลังนั้นเอาไว้แล้วหากมีความเคลื่อนไหวให้พวกเขารีบรายงานเข้ามาทันที แต่ที่ข้ารีบเรียกพวกเจ้ามารวมตัวกันที่นี่เป็นเพราะเ
ใต้เท้าจางรับฟังอาเหล่ยที่มาขอความช่วยเหลือแล้วก็พยักหน้า“ได้ ข้าจะหาทางช่วยพวกเจ้า”หัวหน้าสำนักมือปราบเมืองหลวงจึงเขียนสาส์นส่งไปยังจวนสกุลจื้อ เมื่อจื้อซุ่นซีได้อ่านแล้วก็รีบหันไปบอกคนสนิทของตนให้รีบไปห้ามบุตรชายมิให้ลงมือหนักกับอู่ฉางชิงมากนักเพราะยังต้องเก็บคนผู้นี้ไว้ใช้หาเงินให้อีก
ยามนี้องครักษ์คนอื่นๆ ที่คอยผลัดเปลี่ยนมาทำหน้าที่แทนกังเฉินฝีมือเร่งรุดไปมากเลยทำให้เขาไม่ค่อยกังวลกับการรักษาความปลอดภัยให้กับองค์ชายอย่างแต่ก่อน “ใช่! ไม่มีใครยอมเปลี่ยนเวรกับข้าเลยสักคน” “เอาน่า! เจ้าเพิ่งมีแค่สาวใช้อุ่นเตียงเองนี่ เอาไว้แต่งนางเป็นอนุภรรยาเมื่อใดข้าจะยินดีเปลี
ชิงหลานเดินออกจากห้องที่จงเหยียนนอนรักษาตัวไปนั่งเป็นเพื่อนองค์ชายสิบห้าที่หน้าห้อง องค์ชายทรงประทับที่ม้านั่งตัวยาวเมื่อเห็นหญิงคนรักเดินออกมาก็ทรงยิ้มกว้าง “ข้างในเป็นอย่างไร” “จงเหยียนเหงื่อออกมากอย่างที่ท่านหมอบอกจริงๆ เพคะ ฟางเอ๋อร์คอยซับเหงื่อให้อยู่ บางทีก็มีเลือดช้ำดำไหลออก







