LOGINเหล่าลู่ที่คอยยืนดูอยู่ใกล้ๆ ถอนหายใจอย่างโล่งอก ชิงหลานเป็นห่วงศิษย์พี่จึงคอยวนเวียนมาป้อนข้าวป้อนยาอยู่ไม่ขาดระยะ ทำเอาองค์ชายสิบห้ารู้สึกน้อยพระทัยที่พระชายาให้ความสำคัญกับศิษย์พี่มากจนลืมพระองค์เมื่อเห็นจั๋วเหรินหาวอาการดีขึ้นจึงได้ทรงเข้าไปนั่งเฝ้าใกล้ๆ “มือปราบจั๋ว! ข้ามีเรื่องอยากจะถามเจ้า!”
ชิงหลานชักกระบี่ทิวาราตรีออกมา เมื่อนางประสานกระบี่ขึ้นฟ้า ก็เกิดฟ้าผ่าลงมาสามสายพร้อมกัน เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง! จางหยงหย่วนถึงกับตะลึงเมื่อเห็นร่างของนางแยกออกเป็นสองร่าง สิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้านี้เขาเคยเห็นมาแล้วครั้งหนึ่งที่สะพานปันเยว่เมื่อครั้งที่เขาใช้เล่ห์หวังลวงองค์ชายส
ทหารหนุ่มมองเห็นด้านที่พับขึ้นเขียนตัวเลขหนึ่งร้อยตำลึงเอาไว้เขาจึงโบกมือปล่อยให้นางกับคนเข็นรถพาร่างเน่าๆ นั้นผ่านชายแดนไปได้ ส่วนตัวเขารีบเข้าไปยังห้องที่ก่วนเสวียนหลินนั่งรออยู่ “รายนี้ให้สินบนหนึ่งร้อยตำลึงขอรับ!” “อืม...สองวันมานี้มีคนให้สินบนจนผิดปกติ เป็นไปอย่างที่องครักษ์กั
มือทั้งสองข้างของเขาเลื่อนไล้ไต่ตามส่วนเว้าส่วนโค้งของนางไม่ยอมหยุดจนท้ายสุดนางก็ถูกไฟพิศวาสของเขาแผดเผาอีกรอบ“น้องหญิง พรุ่งนี้เราต้องข้ามเขาไปอีกไกล ไม่รู้ว่าจะมีโอกาสได้เล่นจับโจรกับเจ้าอีกยามใด เจ้าตามใจข้าสักหน่อยก็แล้วกันนะ” ถ้อยกระซิบกระเส่าเว้าวอนทำเอาชิงหลานใจอ่อนอีกหน“ท่านพี่ก็เหลือเรี่ย
“บาดเจ็บพอสมควรขอรับ! เมื่อครึ่งเดือนก่อนมีมือสังหารบุกไปที่เรือนของท่านลุงท่านป้า ข้ากับพรรคพวกไปพบเข้าพอดี ดีที่คนที่ข้าพาไปด้วยในวันนั้นเป็นจอมยุทธ์ฝีมือดี พวกเขาจับมือสังหารไว้ได้หนึ่งคน คนผู้นั้นพยายามจะฆ่าตัวตายแต่สหายของข้าป้องกันเอาไว้ได้ ซ้ำยังเค้นจนได้รู้ความจริงว่าพวกเขาเป็นคนของใต้เท้าจา
ฮูหยินผู้เฒ่าสกุลเผยทราบข่าวว่าหลานสาววางแผนฆ่าพระชายาชิงหลานจนต้องถูกทำร้ายบาดเจ็บสาหัสหนำซ้ำยังถูกขังคุกเพื่อรอการประหารก็ร้องไห้ด้วยความเศร้าสะเทือนใจ “ไม่น่าเลย! ไม่น่าเลยจริงๆ เพราะความอาฆาตแค้นแท้ๆ ทำให้นางต้องถูกประหาร”เผยลู่หลิ่งที่ถูกปล่อยออกมาเพราะยอมนำเอาทรัพย์สินที่ได้มาจากพี่ส
ใต้เท้าชิงได้ยินว่าเว่ยเว่ยมานอนกับพี่สาวจึงคิดจะแวะมาดูพวกนางเสียหน่อย ชิงเว่ยเว่ยรีบวิ่งเข้าไปในห้อง ส่วนองค์ชายก็เข้าไปซ่อนอยู่ในตู้เสื้อผ้าสอง พี่น้องแสร้งทำเป็นนั่งเล่นหมากขาวดำอยู่บนโต๊ะข้างหน้าต่าง สาวใช้ของ ชิงเว่ยเว่ยยอบกายต้อนรับนายท่านอย่างนอบน้อมด้วยใจตุ้มๆ ต่อมๆ ในฐานะผู้สมร
“ผู้ใดจะยอมให้พวกเจ้าจับกันล่ะ ” มือปราบผู้หนึ่งใช้กระบี่ทาบไว้ที่ต้นคอของชิงหลวนซาน “เปิดทางให้เราเดี๋ยวนี้!” “ถอยก่อน! รักษาชีวิตคุณชายชิงไว้ให้ได้!” จั๋วเหรินหาวร้องสั่งการ มือปราบทั้งสองถอยหลังขึ้นจากคุกใต้ดินอย่างระมัดระวัง จนขึ้นมาถึงลานด้านหน้าของสำนักมือปราบ ฟิ้ว!
“ท่านพ่อ!” เสียงเรียกของชิงหลวนซานทำให้ใต้เท้าชิงได้สติ ชายหนุ่มถูกขังไว้ในห้องขังฝั่งตรงข้ามกับมารดาแม้จะรู้ว่าชายหนุ่มมิใช่เลือดเนื้อเชื้อไขของตนแต่ชิงเว่ยก็ได้อุ้มชูเลี้ยงดูมาอย่างลูกคนหนึ่งย่อมมีความรู้สึกรักและผูกพัน “เสี่ยวซาน ท่านย่าเป็นห่วงเจ้ายิ่งนัก! จึงให้พ่อมาดูเจ้า เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง”
เสียงครางกระเส่าของหญิงชายที่ดังออกมาจากห้องของเจียวมี่ทำเอาซิวฮูหยินชะงักฝีเท้า สาวใช้ของนางไม่เคยมีท่าทีสนใจหรือพูดถึงบุรุษหน้าไหน เหตุใดจึงได้มีเสียงกำลังร่วมรักกันอย่างเร่าร้อนเล็ดลอดออกมาเช่นนี้ “ท่านแม่ ทางนี้ขอรับ!” ชิงหลวนซานดึงข้อมือมารดาให้หลบไปยังหน้าต่างบานหนึ่ง เขาค่อ







