บทที่ 2 หายใจแล้วไปต่อ

ในความมืดอันเป็นนิรันดร์ที่อินทุคิดว่าเขาคงต้องลงนรกหรือไม่ก็ไปสู่ภพภูมิอื่น จู่ ๆ กลับมีแรงดึงดูดมหาศาลกระชากจิตวิญญาณของเขาให้หลุดลอยขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ความรู้สึกเจ็บปวดรวดร้าวแล่นพล่านไปทั่วทั้งตัว โดยเฉพาะที่บริเวณหน้าอกที่รู้สึกอัดแน่นจนแทบจะระเบิดออก

เฮือก!

อินทุทะลึ่งพรวดขึ้นมาพร้อมกับเสียงสูดลมหายใจเข้าปอดอย่างรุนแรง

เขาสะบัดหน้าไอออกมาเป็นน้ำและเสมหะเหนียวข้น ร่างกายทุกส่วนสั่นเทาด้วยความหนาวเหน็บ แต่อารมณ์แรกที่พุ่งขึ้นมาในสมองคือความงุนงง

‘ฉันยังไม่ตายเหรอ? มีคนช่วยขึ้นมาจากคลองงั้นสินะ’

มันเป็นเพียงความคิดแรกเท่านั้น แต่เมื่อดวงตากลมโตค่อย ๆ ปรับแสงได้ ความเป็นจริงเบื้องหน้ากลับทำให้อินทุต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบหยุดหายใจอีกรอบ

ภาพที่เขาเห็นไม่ใช่เพดานสีขาวของห้องฉุกเฉินในโรงพยาบาล และไม่ใช่สายระโยงระยางของเครื่องช่วยหายใจ หากแต่เป็นเพดานไม้กระดานโบราณที่มีคราบน้ำฝนและรอยผุพัง กลิ่นอายที่ลอยมากระทบจมูกก็ไม่ใช่กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อโรค แต่เป็นกลิ่นอับชื้นของไม้เก่า กลิ่นธูปสมุนไพรจาง ๆ และกลิ่นน้ำอบไทยโบราณที่ชวนให้เวียนหัว

“ฟื้นแล้ว! คุณหนูดอกพุดฟื้นแล้วแม่นิ่ม!” เสียงแหบหนาของใครบางคนดังขึ้นข้างหูด้วยความตื่นเต้น

อินทุหันขวับไปตามเสียง สายตาที่ยังพร่ามัวมองเห็นเด็กหนุ่มคนหนึ่ง หน้าตาซื่อ ๆ สวมผ้าโจงกระเบนสีตุ่น ไม่สวมเสื้อ กำลังนั่งคุกเข่าอยู่ข้างเตียงนอนของเขา

ใบหน้าของเด็กหนุ่มคนนั้นเต็มไปด้วยคราบน้ำตาและรอยยิ้มดีใจ ถัดไปไม่ไกลมีหญิงวัยกลางคนอีกคนหนึ่งที่แต่งตัวด้วยผ้าแถบสีเข้ม รูปร่างท้วม กำลังคลานเข่าเข้ามาหาด้วยท่าทางลุกลน

‘อะไรวะเนี่ย... กองถ่ายละครย้อนยุคเหรอ? แล้วใครคือดอกพุด?’

อินทุคิดในใจด้วยความตื่นตระหนก สมองของบิวตี้บล็อกเกอร์กำลังประมวลผลอย่างหนัก หรือเขากำลังอยู่ในความฝันงั้นเหรอ

เขาลองขยับแขนเพื่อจะยกขึ้นกุมขมับที่ปวดตุบ แต่ความรู้สึกหนักอึ้งและเนื้อสัมผัสที่แปลกประหลาดทำให้เขาต้องก้มลงมองมือของตัวเอง

“เฮ้ย!”

อินทุร้องลั่น แต่เสียงที่หลุดออกมากลับฟังดูทุ้มต่ำและแหบพร่ากว่าเสียงเดิมของเขามาก

มือที่เขาเห็น... ไม่ใช่มือที่เรียวที่ได้รับการบำรุงด้วยแฮนด์ครีมราคาแพงอย่างดี แต่มันคือมือที่หนา เทอะทะ เนื้ออวบอ้วนจนมองไม่เห็นข้อกระดูก ผิวพรรณหยาบกร้าน หมองคล้ำ และมีคราบไคลสีดำเกาะอยู่ตามซอกเล็บและง่ามนิ้วอย่างน่าเกลียด

อินทุตาโตด้วยความช็อก เขารีบเลิกแขนเสื้อเนื้อหยาบขึ้นดู ก่อนจะพบว่าท่อนแขนของตัวเองนั้นอวบอ้วน และเต็มไปด้วยไขมันส่วนเกิน ผิวหนังก็ดูแห้งกร้านขาดการบำรุงอย่างรุนแรง

‘นะ... นี่มันไม่ใช่ตัวของฉัน! ถ้างั้นฉันมาอยู่ในร่างไอ้อ้วนที่ไหนเนี่ย!’

อินทุรู้สึกสับสนระหว่างความจริงกับความฝัน ใช่! เขาต้องฝันอยู่แน่ๆ

แต่แล้วทุกอย่างก็ชัดเจนว่าไม่ใช่ความฝัน ทันทีที่ถูกมือหนาของใครบางคนยื่นมาแตะที่หน้าผาก

อุณหภูมิความอุ่นของมือมันกำลังบอกว่านี่คือคนจริง ๆ ไม่ใช่ความฝัน

“คุณหนูดอกพุดเจ้าคะ เป็นเยี่ยงไรบ้าง ยังรู้สึกเจ็บไข้ตรงไหนอีกหรือไม่ ทำไมถึงทำท่าทางแปลก ๆ เช่นนั้นเล่าเจ้าคะ”

หญิงวัยกลางคนที่ชื่อแม่นิ่มเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ มือหนาเลื่อนมาจับบีบแขนที่อวบอ้วนอย่างเบามือและทะนุถนอม

อินทุรีบผงะถอยหลังตามสัญชาตญาณ ดวงตากลมหันรีหันขวาง พยายามรวบรวมสติที่กำลังกระเจิดกระเจิง เขารู้ดีว่าสถานการณ์ตอนนี้มันเกินกว่าคำว่าวิทยาศาสตร์จะอธิบายได้ ก่อนที่พล็อตนิยายประเภททะลุมิติหรือเกิดใหม่ที่เคยเห็นผ่าน ๆ ตาในอินเทอร์เน็ตจะผุดขึ้นมาในหัวแทน

เขาตายแล้ว... ตายในคลองน้ำครำนั่น แล้ววิญญาณที่ควรไปนรกหรือสวรรค์ก็ดันเข้ามาอยู่ในร่างของคนอ้วนที่ชื่อ ‘ดอกพุด’ ในยุคโบราณ!

ด้วยสัญชาตญาณการเอาตัวรอดของคนที่ผ่านมรสุมชีวิตมาอย่างโชกโชน อินทุสูดหายใจเข้าลึก ๆ บังคับตัวเองให้นิ่งและสงบสติอารมณ์ลง เขาจะโวยวายสติแตกไม่ได้ เด็ดขาด ไม่อย่างนั้นคนพวกนี้ต้องคิดว่าร่างนี้ถูกผีเข้าแล้วจับเขาไปทำพิธีบ้าบอแน่ ๆ

ชายหนุ่มในร่างอวบท้วมพยายามปรับน้ำเสียงให้ดูนิ่งและสุภาพที่สุด แม้ในใจจะกำลังกรีดร้องด้วยความสยดสยองกับสภาพร่างใหม่ก็ตาม เขามองหน้าบุคคลทั้งสองเบื้องหน้า ก่อนจะเปล่งเสียงออกไป

“พวกคุณ... เอ่อ... พวกเจ้าช่วยบอกผมทีได้ไหมครับว่า... ตอนนี้ผมอยู่ที่ไหน และเกิดอะไรขึ้นกับผมก่อนหน้านี้”

คำพูดที่ผสมระหว่างสรรพนามสมัยใหม่ที่ติดปากกับภาษาโบราณเท่าที่ตัวเองจะนึกออก หลุดออกมาจากปากของร่างอวบอ้วน ทำเอาบ่าวทั้งสองคนอย่างไอ้จ้อยและแม่นิ่มถึงกับอ้าปากค้าง มองหน้ากันด้วยความเลิ่กลั่กอย่างแปลกใจ เพราะปกติแล้วคุณหนูดอกพุดคนเดิมทั้งขี้อาย ทั้งไม่สู้คน และพูดจาเสียงอู้อี้ในลำคอ ไม่เคยพูดจาด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิทและสุภาพแปลกหูเช่นนี้มาก่อน

แต่เพราะคิดว่าการที่นายตัวเองรอดตายจากพิษไข้มาได้คงมีอาการหลงๆ ลืมๆ อยู่บ้างเลยไม่ได้เอ๊ะใจอะไร ไอ้จ้อยจึงรีบคลานเข้าไปใกล้เตียงแล้วเริ่มอธิบายทันที

“คุณหนูจำอะไรไม่ได้เลยรึขอรับ"

อินทุส่ายหน้าเป็นคำตอบ ก่อนที่ไอ้จ้อยจะยกมือขึ้นเกาหัวแกรกแล้วหันไปมองหน้าแม่นิ่มที่มีสีหน้าอย่างหนักใจไม่ต่างกัน

"คุณหนูไม่สบายหลังจากที่..."

ไอ้จ้อยทำท่าอึกอักไม่กล้าพูดต่อ

"ที่อะไรเหรอครับ"

"เอ่อ... หลังจากที่คุณหนูทิ้งตัวลงคลองไปขอรับ"

ถึงครั้งแรกจะยังงงๆ กับสำนวนที่บอกว่าทิ้งตัวลงคลอง แต่เพราะเคยได้อ่านนิยายแนวพีเรียดมาบ้างอินทุจึงพอจะจับความหมายได้อยู่

"ผมนะเหรอจะโดดน้ำตาย?"

คราวนี้ทั้งไอ้จ้อยและแม่นิ่มต่างก็พยักหน้าพร้อมกัน สีหน้าทั้งคู่ดูเศร้าลงไปอย่างเห็นได้ชัด

"แม่นิ่มขอเถอะนะเจ้าคะ คุณหนูอย่าได้คิดการเช่นนั้นอีกเลยหนา มันจักเป็นบาปกรรมติดตัวไปเสียเปล่า ๆ เจ้าค่ะ"

"โอเค... เอ๊ย! ครับ ผมเคยเกือบตายมาแล้ว จะไม่ทำอีกแล้วครับ"

อินทุที่เผลอพูดคำแปลกออกไปต้องรีบแก้คำทันที ก่อนที่จะนึกถึงความทรมานตอนที่ตกลงไปในคลองน้ำเน่านั่น เขารู้แล้วว่ามันเป็นยังไง ความตายไม่ได้น่ากลัวเท่าก่อนที่เราจะตายหรอก

"เอ่อ..." อินทุมองไปรอบๆ ตัว "แล้วที่นี่คือบ้านผมใช่ไหม?"

"ที่นี่คือเรือนหลังขอรับ... หาใช่ที่ที่คุณหนูควรอยู่ดอกขอรับ แต่ว่า..."

ไอ้จ้อยท่าทางอ้ำอึ้งจนดูอึดอัด จนอินทุแอบคิดในใจ

'ทำไมคนโบราณนี่ถ้าชอบพูดอะไรค้างๆ คาๆ นักนะ ทีแรกเคยเห็นในละคร ก็ไม่นึกว่าของจริงจะเป็นแบบนั้นด้วย'

"มีอะไรก็พูดออกมาเถิดครับ อย่าได้อ้ำอึ้งให้เสียความ"

อินทุพยายามขุดสกิลพูดภาษาโบราณตามนิยายแนวพีเรียดมาใช้ เพราะต่อไปมันจะได้เข้าปาก ขืนไปพูดแบบเดิม ไม่พ้นถูกหาว่าพี่เข้าชัวร์ๆ

"ขอรับ... คุณหนูหาได้อยู่ที่เรือนหลังนี่แต่แรกดอกขอรับ แต่ขุนพิรุณท่านเพิ่งสั่งย้ายคุณหนูมาได้แรมเดือนแล้วขอรับ ส่วนคุณหนูก็เอาแต่ขังตัวอยู่ในเรือนมิไปไหน กินมิได้นอนมิหลับ จนคุณหนูคิดการทิ้งตัวลงคลองนั่นแหละขอรับ"

อินทุสัมผัสถึงความรักและห่วงใยของไอ้จ้อยกับแม่นิ่มได้อย่างจริงใจ

"แล้วผมไปทำอะไรให้ท่านพ่อโกรธเหรอครับ?"

จบประโยค บ่าวทั้งคู่ก็ทำตาโตขนาดที่อินทุยังตกใจว่าตัวเองพูดอะไรผิดไป

"ท่านขุนหามิได้เป็นพ่อคุณหนูนะเจ้าค่ะ แต่ท่านขุนเป็นสามีตบแต่งของคุณหนูต่างหากเจ้าค่ะ"

"สะ... สามีเหรอครับ?"

อินทุเบิกตากว้าง ไม่คิดว่าในโลกโบราณแบบนี้การแต่งงานระหว่างชายกับชายจะเป็นเรื่องจริง ก็ขนาดโลกปัจจุบันมันก็เพิ่งจะผ่านกฎหมายเท่าเทียมเองนี่หน่า

"เจ้าค่ะ ท่านขุนพิรุณเป็นสามี ทว่าคุณหนูหาใช่ภรรยาที่ท่านขุนโปรดดอกเจ้าค่ะ"

"แล้วผมไปทำอะไรให้อีตานั่น... เอ๊ย! ท่านขุนผู้นั้นโกรธเหรอครับแม่นิ่ม"

อินทุเผลอหลุดออกมาอีกแล้ว แถมบ่าวสองคนนั่นก็

"คุณหนูหาได้เรียกท่านขุนว่า... เอ่อ... อีตานั่นได้นะเจ้าคะ คุณหนูจะต้องเรียกท่านขุนว่า คุณพี่หรือ ท่านพี่เจ้าค่ะ"

แม่นิ่มตั้งใจอธิบาย แต่อินทุที่เคยมีประสบการณ์ถูกหักหลังมาแล้ว จาก

"คุณหนูถูกแม่นายแก้วจินดาใส่ไคล้ว่าลักเอาแหวนประจำตระกูลของแม่นายไปเจ้าค่ะ"

"แล้วจริงเหรอครับที่ผมขโมยของแม่นาย... อะไรนะ"

"แม่นายแก้วจินดาเจ้าค่ะ"

"เออๆ แม่นายแก้วจินดานั่นแหละ ผมได้ขโมยของแม่นายคนนั่นไปจริงๆ ไหมครับ"

"บ่าวมิทราบดอกขอรับ แต่แม่นายแก้วจินดามาค้นห้องนอนของคุณหนูแล้วปะแหวนวงนั้นอยู่ใต้หมอนบนเตียงนอนของคุณหนูขอรับ" 

"งั้นก็แสดงว่าดอกพุดเอาไปจริงๆ สินะ"

"แต่บ่าวมิเชื่อดอกเจ้าค่ะ บ่าวคิดว่านั่นคงเป็นกลอุายของแม่นายแก้วจินดา ที่จะกำจัดคุณหนูของบ่าวให้พ้นจากเรือนแน่ๆ เจ้าค่ะ"

แม่นิ่มเอ่ยความคิดที่ติดอยู่ในใจ เพราะนางรู้ดีว่าแม่นายแก้วจินดาน่ะร้ายกาจแค่ไหน ต่อหน้าขุนพิรุณก็ทำเป็นจริตอ่อนหวาน แต่พอลับหลังก็กลั่นแกล้งและถากถางดอกพุดให้เจ็บช้ำได้ตลอดเวลา แล้วคนที่หัวอ่อนไม่สู้คนแบบนี้หรือจะเป็นหัวขโมยไปได้

"คุณหนูของบ่าวมดสักตัวยังมิกล้าฆ่า มีรึจะกล้าผิดศีลห้าเที่ยวลักเที่ยวขโมยของคนอื่นได้"

"จริงๆ ขอรับ"

ไอ้จ้อยรีบเสริมขึ้นมาทันที และเพราะแววตาที่ใสซื่อไม่มีเล่ห์เพทุบายของสองบ่าวทำให้อินทุเชื่อว่า สองคนนี้ไม่ใช่แค่พูดประจบเอาใจเจ้านายอย่างแน่นอน ผิดกับเพื่อนรักของตัวเองที่ปากซื่อใจคต

"ที่จริงแล้ว หากคุณหนูตั้งครรภ์แล้ว บางทีท่านขุนอาจจะยอมผ่อนปรนได้นะขอรับ"

"หา! ผมนี่นะครับท้องได้?"

อินทุตาโตด้วยเพราะรับรู้ข้อมูลที่ยากจะเชื่อ ในขณะที่สองบ่าวก็ตาโตเพราะเจ้านายของตนทำไมไม่รู้ว่าตัวเองสามารถท้องได้ ช่างประหลาดนัก แต่เพราะปักใจเชื่อว่าเจ้านายร่างอวบอาจจะยังเพ้อเพราะพิษไข้ จึง

"คุณหนูของบ่าวมีเรือนกายเป็นศศิธรเจ้าค่ะ ส่วนท่านขุนมีเรือนกายเป็นสุริยะ ดังนั้นเรื่องที่คุณหนูของบ่าวตั้งครรภ์ได้จึ่งมิแปลกดอกเจ้าค่ะ แต่หากมีเรือนกายเป็นดารกะอย่างไอ้จ้อยก็ตั้งท้องมิได้ดอกเจ้าค่ะ"

อินทุพยักหน้ารับรู้ สมองเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวได้อย่างรวดเร็ว สรุปนี่คือเขาไม่ได้แค่วิญญาณหลุดมาเข้าร่างของเมียชังขุนพิรุณในยุคโบราณเท่านั้น แต่มันยังเป็นโลกคู่ขนานแบบ Omegaverse ฉบับโบราณอีกด้วย 

‘เรือนหลัง... เมียแต่งที่ถูกชัง... สภาพร่างอ้วนฉุ ผิวพรรณทรามขาดการดูแล...’

อินทุเวอร์ชันใหม่เข้าใจสถานภาพของตัวเองในทันที ตอนนี้เขาไม่ใช่บิวตี้บล็อกเกอร์ล้านฟอลอีกต่อไปแล้ว แต่เขาคือ ‘ดอกพุด เมียอัปลักษณ์ของขุนพิรุณ’ ชายหนุ่มเพศรองศศิธรที่รูปร่างหน้าตาผิดวิสัยจนถูกสามีทอดทิ้งให้อยู่ในสถานะเมียชังที่ไม่มีใครต้องการ!

“หึ...” อินทุในร่างดอกพุดแค่นยิ้มในใจ ความรู้สึกท้าทายบางอย่างพุ่งพล่านขึ้นมาทดแทนความกลัว

โดนแฟนหักหลังแย่งฟอลโลเวอร์เขายังผ่านมาแล้ว นับประสาอะไรกับการเป็นเมียแต่งที่ผัวไม่รักในยุคโบราณ 

ร่างกายพังงั้นเหรอ? 

อ้วนงั้นเหรอ? 

ผิวคล้ำงั้นเหรอ?

สำหรับตัวแม่บิวตี้บล็อกเกอร์อย่างอินทุ... เรื่องนี้มันก็แค่ความท้าทายระดับห้าดาวที่จะได้โชว์สกิล Glow Up ปฏิวัติตัวเองให้พวกคนโบราณตาแตกตายไปข้างหนึ่งเท่านั้นแหละ!