Novels by A'vigetor

'ติ๊ง!!' เสียงข้อความเข้าเป็นเบอร์แปลกเข้ามา 093-383-XXXX >> 'หันมาทางสิบสองนาฬิกา' หลังจากที่ผมอ่านข้อความเสร็จ ผมก็หันไปมองทางทิศที่ได้รับข้อความก่อนจะเห็นว่าใครที่ยืนอยู่ที่จุดนั้น "ไอ้บอมบ์!! ไอ้ไทม์!!" ผมถึงกับตะโกนออกมาเสียงดังลั่นเพราะเลือดขึ้นหน้า จนนักศึกษาที่อยู่บริเวณนั้นหันต่างก็หันมามองที่ผมเป็นตาเดียว "จุ๊ๆๆๆ เมียกูนี่ทำไมชอบเป็นคนดังวะ" ไอ้ไทม์ที่เดินล้วงกระเป๋าเข้ามาถึงก็พูดขึ้น ก่อนจะเอื้อมมือมาลูบหน้าผมอย่างถือวิสาสะ "เชี่ย!! มึงจะทำอะไรวะ?" ผมเอียงหน้าหลบมือของมันพร้อมกับตะคอกด่า "อะไรวะ เดี๋ยวนี้หัดหวงเนื้อหวงตัวกับผัวหรือยังไง แบบนี้สงสัยต้องพาไปรำลึกความหลังซะละมั้ง" ไอ้บอมบ์มันพูดขึ้นมาบ้าง ก่อนที่มันจะเอามือมาล็อกแขนของผมไว้ ผมสะบัดมือมันจนหลุดก่อนที่จะเดินออกไปให้ห่างจากพวกมัน รอยยิ้มที่เจ้าเล่ห์ของพวกมันทำให้ผมอยากจะเอามือล็อกหน้าของมันไว้ แล้วต่

ขวัญข้าวพยุงผมเดินเข้าบ้านอย่างช้าๆ ทั้งที่แต่ละก้าวมันช่างเจ็บปวดแต่ผมก็ต้องกัดฟันไว้ ตัวที่สั่นเทาเพราะความเจ็บนั้นทำให้บทบาทของผมมันสมจริงสมจังขึ้นไปอีก "ไปหาหมอดีกว่าไหมหมู ตัวสั่นขนาดหนักนี้เดี๋ยวเป็นหนักกว่านี้จะลำบากนะ" ขวัญข้าวพูดพร้อมกับทำหน้าเป็นห่วง แฟนผมนี่น่ารักจริงๆ ผมรู้สึกโชคดีมากๆ ที่มีเธอเป็นแฟน "แค่กๆๆ ไม่เป็นไรหรอก จ่าวิทย์ให้กินยาแล้ว แค่นอนพักก็น่าจะหายแล้วล่ะ" "แย่จัง! พอดีขวัญติดธุระด้วยสิ แล้วใครจะดูแลหมูละเนี่ย ชักเป็นห่วงแล้วละซิ" สีหน้าดูเป็นกังวลทำเอาผมรู้สึกผิดขึ้นไปอีก "อืม ไม่เป็นไรหรอกครับ ว่าแต่ที่ขวัญแวะมาหาผมมีอะไรหรือเปล่า?" "อ้อ เกือบลืมเลย พอดีอาทิตย์หน้าขวัญจะมาขอให้หมูไปช่วยบรรยายเรื่องเกี่ยวกับคดียาเสพติดให้นักศึกษาที่มหาลัยฟังซักหน่อยจะได้ไหมค่ะ" "ได้ซิ แค่นี้เอง" ผมพูดจบ ก็มีสายเข้ามาที่มือถือของขวัญข้าว หลังจากที่เธอเห็นเบอร์ปลายสายที่โทรมา เธอก็รีบขอตัวออกไปร

"ขวัญข้าว!!" นั่นเป็นคำแรกที่ผมหลุดออกมา หลังจากที่ได้เห็นเธอยืนรอผมอยู่ที่หน้าบ้าน และยิ่งถ้าเธอได้เห็นสภาพของผมตอนนี้ด้วยละก็ มีหวังได้เลิกกันแน่ๆ เพราะคงจะไม่มีใครเชื่อผมหรอกว่าไปทำงานมาแล้วมีรอยดูดเต็มคอแบบนี้ "จ่าๆ ชะลอรถก่อน!!" ผมรีบสั่งให้จ่าวิทย์ค่อยๆ ชะลอรถ "จะให้ผมชะลอทำไมละครับหมวด ยังไงหนูขวัญเขาก็จำรถผมได้อยู่ดี" จริงด้วยสิ.. ทำไมผมถึงลืมคิดไปได้นะ แล้วนี่ผมจะทำยังไงดีเนี่ย คิดซิวะ.. ไอ้ลูกหมู มันต้องมีซักทางซิบ้างแหละวะ? แต่ถึงผมจะพยายามคิดในแง่ดีแค่ไหน แต่ความจริงก็คือความจริงอยู่ดี เพราะตอนนี้ขวัญข้าวเห็นรถของจ่าวิทย์แล้วด้วย ตอนนี้ผมอยากให้อะไรก็ได้มาทำให้ผมคิดออกด้วยเพราะผมรู้สึกหนาวๆ ร้อนๆ ไปหมดแล้ว เอ๊ะ!! ใช่สิ หนาวใช่มั้ย!! "จ่าเสื้อโค้ดตอนที่เราปลอมตัวไปดักซุ่มพวกที่ค้ายาอยู่ไหนเหรอ?" ผมกำลังพูดถึงเสื้อโค้ดหนาตัวใหญ่ที่ใช้ในปฏิบั

'ตืดดดด.. ตืดดดด.. ตืดดดด..' เสียงมือถือที่สั่นดังขึ้นก่อนที่ผมจะค่อยล้วงมันออกมาให้เบาที่สุด เพราะกลัวจะกระทบกระเทือนจนจ่าวิทย์สงสัยขึ้นมาอีก แต่ปลายสายที่โทรมานั้นทำให้ผมถึงกับหน้าซีดลงไปอีก "ว่าไงครับขวัญ" ผมพยายามกรอกเสียงลงไปให้เป็นปกติที่สุด ก่อนจะหันไปทำตามขวางใส่จ่าวิทย์ที่ทำท่าเหมือนจะกลั้นหัวเราะเอาไว้ [หมูคะ.. ตอนนี้อยู่ที่ไหน ทำไมขวัญติดต่อไม่ได้เลยล่ะ] "เออ.. ตอนนี้ผมติดงานอยู่ครับ" ผมตอบเสียงตะกุกตะกัก เพราะจริงๆ ผมไม่เคยโกหกขวัญข้าวเลย ตั้งแต่ที่คบกันเป็นแฟนมาสามปีแล้ว และนี่ก็เป็นครั้งแรกที่ผมต้องโกหก ทั้งๆ ที่ตั้งใจไว้แล้วว่าจะไม่ทำแบบนั้น [อ้าว.. ไหนลุงของหมูบอกว่าให้กลับมาพักไม่ใช่เหรอคะ] นี่ลุงผมบอกขวัญข้าวเหรอเนี่ย.. แต่ก็คงจะเป็นอย่างงั้นแหละ เพราะถ้าขวัญข้าวโทรหาผมไม่ติดหรือติดต่อผมไม่ได้ เธอก็มักจะโทรหาลุงของผมเพราะขวัญข้างเป็นเพื่อนสนิทของยัยลูกไก่ ลูกพี่ลูกน้องตัวแสบของผมเอง มันเลยไม่ใช่เรื่องแปลกที่เธอจะสนิทกับลุงของผม แถมคนนี้ลุงผมยังเชียร์ใจขาดอีกต่างหากด้วย "ก็.. พอดีผมยังมีคดีที่ค้างอยู่อะ เลยอยากจะทำต่อให้มันเสร็จๆ กลัวปล่อย

ผมรู้สึกถึงแสงแดดที่กระทบกับเปลือกตา ก่อนจะกะพริบมันให้ถี่ขึ้นเพื่อปรับสภาพก่อนจะลืมตาขึ้นมา.. สิ่งแรกที่ผมมองหา คือไอ้สองคนนั้นที่ตอนนี้มันไม่อยู่แล้ว แขนของผมเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระเพราะกุญแจมือถูกถอดออกไป แต่มันยังปรากฎร่องรอยช้ำสีแดงช้ำอยู่รอบๆ ข้อมือที่เกิดจากการเสียดสีตอนที่ผมดิ้นทุรนทุราย ผมเริ่มกลับมาสำรวจตัวเองก่อนจะต้องตกใจเมื่อเห็นสภาพของเตียงที่ยับยู่ยี่และเต็มไปด้วยคราบน้ำรักที่ปนเลือดที่หยดไปทั่วผ้าปูที่นอน และยังมีอีกบางส่วนที่ยังไหลออกมาจากช่องทางด้านหลังที่แสบร้าวของผมตลอดเวลา "โอะ..ซี๊ดดด" ผมครางเมื่อความเจ็บมันมีมากขึ้นตอนที่ผมขยับขา ทั้งๆ ที่พยายามขยับมันช้าๆ แล้วนะ นอกจากนั้นผมยังรู้สึกถึงอาการปวดท้องอย่างรุนแรง จนผมได้แต่กัดฟันข่มเอาไว้ แล้วสายตาของผมก็สะดุดกับกระดาษโน๊ตที่แปะติดอยู่ตรงหัวเตียง ผมจึงค่อยๆ เอี้ยวตัวไปคว้ากระดาษแผ่นนั้นมาอ่าน ลายมือที่เขียนหวัดไปมาทำให้อ่านได้ค่อนข้างยาก 'To ผู้หมวดเมียรัก ขอบคุณนะที่ทำให้ผัวสองคนมีความสุขมาก หวังว่าเมียคงจะไม่โกรธผัวจนกระทั่งมาจับผัวเข้าคุกหรอกนะ อันนี้ผัวไม่ได้ขู่นะครับ เพราะถ้าเมียยังอยาก

พั่บ พั่บ พั่บเสียงหน้าขาของมันที่กระทบกับแก้มก้นของผมทั้งสองข้างเป็นจังหวะที่หยาบโลนดังขึ้นตลอดเวลา"อื้อออ.. อะ..มะ.. ไม่ไหวแล้ว" ผมครางด้วยเสียงที่แผ่วเบา ขาทั้งสองข้างของผมถูกมันปล่อยออกมาแล้ว แต่ผมก็ไม่มีเรี่ยวแรงจะทำอะไรพวกมันอยู่ดีตอนนี้ไอ้บอมบ์เลื่อนมือมาจับที่สะโพกของผมเอาไว้แน่น ก่อนจะกระหน่ำกระแทกท่อนลำเข้าออกอย่างกับพายุโหมลูกใหญ่ จนหัวของผมสั่นคลอนไปตามแรงที่ถูกกระทำ จากนั้นผมก็รู้สึกถึงมือสองข้างของไอ้ไทม์ที่จับหัวของผมไว้ พร้อมกับมองผมด้วยรอยยิ้มที่ชั่วร้าย"หึหึ.. อมของกูให้ดีๆ ถ้ามึงคิดจะกัดของกู รับรองได้เลยว่ากูจะจัดลูกน้องกูชุดใหญ่รุมโทรมมึงจนตาย" ไอ้ไทม์พูดจบมันก็เอาท่อนเอ็นสีคล้ำกระแทกเข้ามาที่ปากของผมอย่างรุนแรง จนผมแทบจะสำลักเพราะมันแทงลงไปลึกมากตอนนี้ปากของผมถูกใช้แทนช่องทางให้ไอ้ไทม์มันบำบัดความใคร่ ไม่ใช่ไม่อยากกัดของมันให้ขาด แต่ผมหมดเรี่ยวแรงแล้วจริงๆ"อุกกก.. อักกก" ปากของผมชาดิกแถมได้กลิ่นคาวของเลือดคละคลุ้ง"อ่าา.. ไอ้ไทม์กูไม่ไหวแล้ว.. อูยยย แม่งเพิ่งเคยเจอแบบนี้.. มันส์โคตรๆ เลย.. อูยยย มึงมาเปลี่ยนกับกูดิ กูอยากแตกใส่ปากไอ้หมวดนี่ ดูดิว่าแดกน้ำของ