บทที่ 3 เมียแต่งที่ถูกชัง

“คุณหนูดอกพุด... เหตุใดจึ่งนิ่งเงียบไปเล่าเจ้าคะ หรือยังเจ็บไข้ตรงไหนอยู่ บอกแม่นิ่มเถิดเจ้าค่ะ”

น้ำเสียงสั่นๆ ที่แฝงความเป็นห่วงของแม่นิ่มดึงให้อินทุในร่างใหม่หลุดออกจากห้วงความคิดของตัวเองเพื่อมาเผชิญหน้ากับความจริงของตัวตนในโลกใบใหม่อย่างท้าทาย

ชายหนุ่มกะพริบตาถี่ ๆ พลางพยุงร่างกายอันเทอะทะของตัวเองให้ลุกขึ้นนั่งพิงพนักเตียงไม้กระดานเหลี่ยม ท้องไส้ของเขายังคงปั่นป่วนด้วยพิษไข้ที่หลงเหลือ แต่สิ่งที่ชัดเจนยิ่งกว่าอาการป่วยคือสัมผัสของร่างกายนี้

‘อึดอัดชะมัด พุงเป็นชั้นเชียว!’

อินทุแอบบ่นในใจ ก่อนจะก้มมองดูรูปร่างตัวเองอย่างจริงๆ จังๆ แล้วก็รู้ว่าร่างกายนี้อยู่ในขั้นที่พังยับ แต่คำถามบางอย่างก็ผุดขึ้นมาในหัวเลยลองเลียบๆ เคียงๆ ถามออกไป

"เออ... แม่นิ่มครับ ผมกับท่านขุนแต่งงานกันได้ยังไงครับ แสดงว่าเมื่อก่อนนี้ผมคงหน้าตาดีมากเลยใช่ไหมครับ"

"เมื่อก่อนก็เห็นว่าจะดีกว่าตอนนี้มิมากดอกเจ้าค่ะ"

'ห๊ะ! นี่เธอไม่เคยดูแลตัวเองเลยเหรอยัยดอกพุด '

"อะ... อ้าว แล้วทำไมผมถึงมาแต่งงานกับท่านขุนได้เหรอครับ"

"คุณหนูจำกระไรมิได้เลยรึเจ้าคะ?"

ใบหน้าอ้วนกลมพยักขึ้นลงจนแก้มยุ้ยเด้งดึ๋ง สองบ่าวหันไปมองหน้ากันแล้วกะพริบตาปริบๆ

"เกรงว่าตอนคนหนูทิ้งตัวลงน้ำ หัวอาจจะฟาดกับขอนไม้แหละป้านิ่ม"

ไอ้จ้อยเอ่ยขึ้น นั่นยิ่งทำให้แม่นิ่มถึงกับมีน้ำตารื้นออกมา ส่วนอินทุก็ได้แต่อมยิ้มในใจให้กับความใสซื่อของสองคนนั่น ถึงโลกที่แล้วอาจจะมีแต่คนที่คอยหาผลประโยชน์และจ้องจะหักหลังตลอดเวลา แต่ว่าในโลกนี้กลับมีคนที่รักและเป็นห่วงอย่างจริงใจ อย่างน้อยชีวิตของเขาก็ไม่ได้แย่อะไรขนาดนั้น

"โถ... คุณหนูของบ่าว มิควรต้องประสบเคราะห์ร้ายเยี่ยงนี้เลยหนา"

"เอาเถิดครับ เรื่องมันผ่านไปแล้ว ตอนนี้ผมอยากรู้มากกว่าว่าทำไมผมถึงได้มาแต่งงานกับท่านขุนได้"

"เจ้าค่ะ... เดิมทีคุณหนูของบ่าวเป็นศศิธรสามัญชนเท่านั้นเจ้าค่ะ..."

อินทุตั้งใจฟังทุกอย่างที่แม่นิ่มเล่า แล้วก็ทำให้ความทรงจำบางอย่างของร่างเดิมผุดขึ้นมาในหัว ช่วยปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดและสาเหตุที่ร่างนี้ต้องมาตกที่นั่งลำบากเป็นเมียแต่งที่ถูกตราหน้าว่าไร้ยางอายแบบนี้

ตอนนี้เขารู้แล้วว่าขุนพิรุณถูกบังคับให้แต่งงานกับดอกพุด โดยที่ไม่ได้เต็มใจเพราะเหมือนว่าขุนพิรุณจะมีคนรักอยู่แล้วคือแม่นายแก้วจินดา ศศิธรบรรดาศักดิ์ผู้เพียบพร้อมที่หมายปองตำแหน่งเมียหลวงขุนพิรุณมาตั้งแต่เยาว์วัย จนมาถึงเรื่องที่ผัวหน้าโง่เชื่อคำมารยาของคนอื่น ขับไสไล่ส่งเมียแต่งที่เกลียดขี้หน้าืให้ต้องมาอยู่ในเรือนหลังซอมซ่อแห่งนี้

‘ร้ายกาจ... ไอ้ท่านขุนก็โง่โดนปั่นหัว ส่วนยัยแก้วจินดานั่นก็วางแผนสกปรกเพราะอยากได้ผัวคนอื่นจนตัวสั่น สงสัยคนพวกนี้ต้องโดนดัดสันดานกันสักยกแล้วล่ะ’

อินทุคิดด้วยความแค้นเก่าที่มีในใจ ถึงตอนนี้ไม่มีโอกาสไปทวงคืนความเป็นธรรมจากโลกที่จากมาแล้ว แต่ในโลกนี้เขาจะไม่ยอมเป็นฝ่ายถูกรังแกอีกต่อไปแล้ว สายตามุ่งมั่นมองสำรวจความพังพินาศของเนื้อตัวนี้อีกครั้ง

ผิวพรรณนี้มันคือผิวขาดน้ำและอักเสบสะสมจากการนั่งกินน้ำเชื่อมประชดชีวิตสิท่า กลิ่นกายของร่างนี้ซึ่งควรจะเป็นกลิ่นดอกไม้ของศศิธรกลับมีเพียงกลิ่นอับของเหงื่อไคลและกลิ่นแป้งร่ำราคาถูกที่โบกทับกันจนเหม็นเปรี้ยว แทบไม่มีกระแสไอเย็นอันน่าหลงใหลของเพศรองหลงเหลืออยู่เลย

“แม่นิ่ม จ้อย... ฟังผมนะ”

ดอกพุดเอ่ยเสียงเรียบ ทรงพลังจับใจจนบ่าวทั้งสองชะงัก

“ที่ผมรอดตายกลับมา บางอย่างผมอาจจะทำตัวแปลกๆ ไปบ้าง แต่ผมยืนยันได้ว่าผมยังเป็นดอกพุดคนเดิม ไม่ได้เป็นบ้า ต่อไปนี้ถ้าผมจะพูดจาด้วยถ้อยคำที่แปลกหูไปบ้าง... นั่นก็เพราะในหัวผมยังสับสนและเลอะเลือน จงอย่าได้ตกใจ และอย่าได้เอาเรื่องนี้ไปบอกให้ใครข้างนอกรู้เด็ดขาด เข้าใจไหมครับ?”

บ่าวทั้งสองรู้สึกราวกับมีอำลัยลึกลับจากตานายเหนือกดข่มให้ต้องพยักหน้ารับคำ

“จ... เจ้าค่ะคุณหนู บ่าวจะไม่ให้ความนี้หลุดรอดไปถึงเรือนใหญ่เด็ดขาดเจ้าค่ะ”

“เรือนใหญ่...”

ดอกพุดทวนคำ

“เรือนของขุนพิรุณสินะ”

“ขอรับ... ตั้งแต่ท่านขุนย้ายคุณหนูมาอยู่ที่เรือนหลังนี้เพราะความเคืองตา ท่านก็มิเคยย่างกรายมาที่นี่อีกเลย มีเพียงพวกทาสที่ชอบแอบมาพูดจาเหน็บแนมว่าเป็นศศิธรสามัญชนที่ไร้วาสนา รูปร่างอัปลักษณ์มิคู่ควรกับสุริยะผู้สูงศักดิ์เช่นท่านขุน...”

ไอ้จ้อยเอ่ยเสียงอ่อยแต่ในน้ำเสียงยังแฝงความเจ็บใจอยู่ลึกๆ

สุริยะ... ศศิธร... ระบบเพศรองเวอร์ชั่นไทยโบราณสินะ

ดอกพุดคิดพลางเหยียดยิ้ม

“ปล่อยให้พวกมันพูดไปเถอะ ปากหอยปากปู เสียใจไปแล้วน้ำหนักมันลดไหมล่ะครับ?”

“คุณหนู... ไม่เสียใจดอกรึขอรับ?”

จ้อยถามซื่อ ๆ

“เอาเป็นว่าตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ผมจะปฏิวัติตัวเองใหม่ทั้งหมด”

ดอกพุดลุกขึ้นเดินไปที่บานหน้าต่างไม้เก่าๆ แสงแดดยามสายส่องกระทบใบหน้าอวบอิ่ม เขามองไปแนวป่าหลังเรือนที่มีแต่สวนรกชัฏและต้นไม้ที่ขึ้นอยู่หนาตา แต่สิ่งที่ทำให้ดอกพุดตาลุกแววเป็นประกายก็คือ ต้นขมิ้นชัน มะขามเปียกป่า ต้นมะกรูด และว่านหางจระเข้ที่ขึ้นกันอย่างเบียดเสียดจนเต็มสวน

‘นี่มัน... บิวตี้ไอเทมธรรมชาติเกรดพรีเมียมชัด ๆ!’

ดอกพุดแทบจะกระโดดโลดเต้นออกมาอย่างดีใจ แต่เพราะกลัวว่าพื้นเรือนจะทรุดแล้วถูกบ่าวคนสนิทสองคนมองว่าวิกลจริต เขาจึงต้องแอบเฮในใจดังๆ เท่านั้น เพราะในยุคที่ไม่มีเครื่องประทินโฉมสำเร็จรูป พวกนี้คือของชั้นยอดที่จะช่วยล้างสารตกค้าง รีดเซลล์ผิวเก่าที่ตายแล้วให้หลุดลอก และฟื้นฟูผิวหมองเทาให้กลับมาผุดผ่องเหมือนเดิม

“แม่นิ่ม จ้อย... มานี่หน่อยครับ”

ดอกพุดหันไปสั่งบ่าว

“เดี๋ยวจ้อยช่วยไปขุดแง่งขมิ้นชัน เก็บมะขามเปียกกับลูกมะกรูดมาให้ผมด้วย... ส่วนแม่นิ่ม ต่อไปนี้ผมไม่กินแกงกะทิ ไม่กินขนมหวานที่ใส่น้ำเชื่อมหนา ๆ และขอน้ำต้มสุกอุ่น ๆ มาให้ผมดื่มทุกวัน วันละหลาย ๆ แก้ว เอ๊ย! หลายๆ จอก เข้าใจไหมครับ?”

“คุณหนูจะเอาสมุนไพรพวกนั้นไปทำกระไรหรือเจ้าคะ? แล้วเหตุใดจึงมิยอมกินของหวานที่โปรด”

ดอกพุดยกมือขึ้นลูบแก้มเด้งดึ๋งของตัวเองเบา ๆ

“ผมจะเอามาล้างหน้ากากอัปลักษณ์นี้ออกไปน่ะสิครับ ส่วนเรื่องอาหาร ผมแค่อยากรีดน้ำส่วนเกินและปรับสมดุลธาตุในตัว ต่อไปนี้ใครจะบอกว่าผมเป็นศศิธรที่ไร้วาสนาก็ปล่อยให้มันพูดไป แต่อีกไม่นาน... พวกมันจะต้องกลืนน้ำลายตัวเองจนหมดปากแน่ ๆ”

แววตาของดอกพุดทอประกายกร้าว ดุดันแต่มั่นใจ ผิดกับเจ้าของร่างเดิม เพราะวันนี้จิตวิญญาณของอินทุพร้อมแล้วที่จะเริ่มต้นการปฏิวัติเรือนหลังแห่งนี้ให้กลายเป็นรันเวย์แห่งความงาม โดยมีขุนพิรุณที่เฝ้ามองด้วยความชิงชังเป็นเดิมพัน การเปลี่ยนแปลงที่ค่อยเป็นค่อยไปนี้จะเป็นตัวพิสูจน์ว่า แม้จะเป็นลูกหมอยาชาวบ้านที่ถูกเนรเทศ แต่เขาก็มีวิธีที่จะทำให้สุริยะผู้หยิ่งผยองต้องสยบแทบเท้าในสักวัน

บ่าวทั้งสองมองหน้ากันด้วยความทึ่ง ในแววตาของเจ้านายมีบางอย่างที่ต่างออกไป มันไม่ใช่ความหวาดกลัว แต่เป็นความมุ่งมั่นที่น่าเกรงขามเหมือนราชสีห์บังเอิญมาอยู่ในร่างที่ดูอ้วนท้วม และต่อให้ไม่รู้ว่าหนทางข้างหน้าจะเต็มไปด้วยอุปสรรคและการกดขี่จากเรือนใหญ่มากสักแค่ไหน แต่ดอกพุดคนนี้จะไม่ยอมเหี่ยวเฉาเป็นดอกไม้แห้งที่ถูกสต๊าฟในหนังสือเด็ดขาด แต่จะเป็นเหมือนดอกไม้ป่าที่เริ่มผลิดอกและพร้อมจะส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วเรือนหลังแห่งนี้แล้ว

‘รอฉันหน่อยนะยัยแก้วจินดา ชาติที่แล้วฉันอาจจะเคยยอมให้กับคำว่ารัก ให้กับความไว้ใจแต่ต่อไปนี้ใครที่คิดจะรังแกฉัน... ฉันจะฟาดกลับให้หน้าหงายเลยคอยดู!’

ดอกพุดคิดในใจพลางหยิบแง่งขมิ้นขึ้นมาด้วยรอยยิ้มที่มั่นใจว่าเกมนี้... เขาต้องเป็นคนชนะ!