ตอนที่ 2

พอได้ยินว่าข้ามีวิธีทำให้อ๋องผู้สำเร็จราชการแต่งงานด้วย

บิดาที่เอาแต่พูดว่าไม่เคยมีลูกสาวต่ำช้าแพศยาเช่นข้ามาก่อน ก็มีสีหน้าเบิกบานขึ้นมาทันที

ฉวยโอกาสตอนงานแต่งงานของพี่สาว ยามค่ำของวันนั้น ข้าก็ได้พบกับอ๋องผู้สำเร็จราชการ

อ๋องผู้สำเร็จราชการเพียงกวาดสายตามองสำรวจข้าเล็กน้อย ก็แสดงความสนใจออกมาแล้ว

“เจ้าพิเศษอย่างที่คิดจริงๆ” นัยน์ตาที่ราบเรียบไร้คลื่นลมเสมอมาของอ๋องผู้สำเร็จราชการปรากฏรอยยิ้ม

ข้าแอบเบ้ปากเล็กน้อย จะไม่พิเศษได้อย่างไร?

เทียบกับสตรีทั่วไปในยุคสมัยนี้ ส่วนที่ควรจะใหญ่ของข้าก็อวบอิ่มเสียปานนั้น ส่วนที่ควรจะบางก็เพรียวบางยิ่งกว่า

ยังไม่ทันจะได้สนทนา อ๋องผู้สำเร็จราชการก็กดร่างข้าลงบนเตียงแล้ว

“เจ้าเป็นอนุภรรยาของข้าได้ เพราะตำแหน่งพระชายาเอกเป็นของมารดาผู้ให้กำเนิดลูกชายคนโตเท่านั้น” อ๋องผู้สำเร็จราชการกล่าว

ความใกล้ชิดระยะลมหายใจแผ่วรดกัน ทำให้ความทรงจำที่น่าพรั่นพรึงจากชาติที่แล้ว ถาโถมเข้ามาราวกับคลื่นน้ำ

ข้าตัวสั่นระริก แต่ความหวาดกลัวเหล่านั้นกลับถูกกลิ่นหอมประหลาดบนกายของอ๋องผู้สำเร็จราชการกลบมิด จิตใจกลับมาสงบในพริบตา

ข้ายกมือขึ้นโอบรอบคอของเขาอย่างใจกล้า

“ถ้าหากข้าบอกว่า สามเดือนหลังจากนี้ข้าจะตั้งครรภ์ทายาทของท่านแน่นอน ท่านจะแต่งงานกับข้าหรือไม่?”

อ๋องผู้สำเร็จราชการขมวดคิ้ว

“ท่านอ๋องลองพนันกับข้าดูไหมล่ะ ท่านแต่งงานกับข้า ภายในสามเดือนนี้หากข้าไม่สามารถตั้งครรภ์ได้ ท่านก็ยกเลิกการแต่งงานได้เลย”

ข้ากล่าวด้วยท่าทางเชื่อมั่นเต็มเปี่ยม

“ยกเลิกการแต่งงาน? หากเจ้าไม่สามารถตั้งครรภ์ได้ภายในสามเดือน ข้าจะให้คนทั้งตระกูลตายตามเจ้าไปด้วย” ดวงตาคู่นั้นของอ๋องผู้สำเร็จราชการ มีเสน่ห์ราวกับจะล่อลวงวิญญาณได้

กลางดึกคืนนั้น เขาก็ประกาศสู่ขอข้าท่ามกลางงานแต่งของพี่สาว

ตอนนั้นบิดาของข้ากลายเป็นคนมีหน้ามีตาโดดเด่นยิ่งกว่าใคร

ลูกสาวสองคน คนหนึ่งเป็นว่าที่ฮองเฮา อีกคนเป็นว่าที่พระชายาอ๋องผู้สำเร็จราชการ เพื่อนร่วมงานที่ในยามปกติมักจะเชิดหน้าหยิ่งเย้ยหยันเขา ต่างพากันเปลี่ยนท่าทีเป็นคนละคน

ด้วยเหตุนี้เอง ท่านพ่อถึงกับยอมยกเรือนชิงเสวี่ยให้ข้าเป็นพิเศษ

มันคือเรือนที่มารดาของข้าเคยพักอาศัยตอนยังมีชีวิตอยู่ หลังจากมารดาจากโลกไปและแม่เลี้ยงถูกรับเข้ามาในจวน ข้าก็ถูกถีบหัวส่งไปอยู่เรือนท้ายจวน

ชาติก่อน ข้าพักอยู่ที่นั่นจนกระทั่งวาระสุดท้ายของชีวิต

ตามกฎของราชสำนัก หลังพิธีแต่งงานของฮองเฮาเสร็จสิ้นลงแล้ว จะมีนางกำนัลอาวุโสจากในวังเดินทางมาสอนมารยาทและธรรมเนียม

หลังจากนี้หนึ่งเดือน จะพิจารณาตามสถานการณ์ แล้วค่อยรับตัวเข้าวังไปทำพิธีแต่งตั้งฮองเฮา

งานแต่งงานครั้งนี้ถึงจะถือว่าเสร็จสิ้นอย่างสมบูรณ์

ยามนี้พี่สาวยังคงอาศัยอยู่ที่จวน นางถ่อมาหาเรื่องที่เรือนชิงเสวี่ยตั้งแต่เช้าตรู่

“อ๋องผู้สำเร็จราชการชอบเจ้าตรงไหนกัน? อย่าบอกนะว่าน้องสาวใช้วิธีการต่ำช้าบางอย่างล่อลวงเขาน่ะ”

พี่สาวเดินวนรอบตัวข้าอย่างเชื่องช้า วางมาดประหนึ่งเป็นฮองเฮา

ชาติที่แล้ว ทุกครั้งที่นางบอกว่าข้าแพศยา ข้าจะรีบปฏิเสธและแก้ตัวทุกครั้ง

ขณะที่ข้าร้อนใจและวิตกกังวลแทบตาย นางกลับคลี่ยิ้มราวกับไม่แยแส พร้อมกับประโยคที่ว่า น้องสาวก็เป็นเช่นนี้แหละ

ทำให้ข้าทุกข์ใจหนักยิ่งกว่าเดิม กลัวว่ากริยามารยาทของตัวเองจะบกพร่องผิดพลาด สุดท้ายก็ตกเป็นขี้ปากชาวบ้านว่าอ่อนแอไร้ความสามารถ นิสัยเสียแล้งน้ำใจ

ในขณะที่ตัวนางใช้ข้าเป็นเครื่องมือเปรียบเทียบ จึงได้รับคำสรรเสริญเยินยอจากผู้อื่น

ด้วยเหตุนี้ทุกคนจึงผิดหวังในตัวข้า แล้วหันไปเข้าข้างพี่สาวที่แสดงออกได้อย่างยอดเยี่ยมแทน

บัดนี้ นางยังคิดจะดึงข้าเข้าสู่วังวนของการโดนใส่ร้ายและต้องพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเองอีกหรือ

หลังจากตายไปหนึ่งครั้ง ข้าก็ไม่ได้โง่เขลาเช่นนั้นแล้ว

มุมปากของข้าปรากฏรอยยิ้ม มองสตรีที่กำลังหงุดหงิดหัวเสียตรงหน้า โดยไม่แยแสคำพูดปรามาสจากปากนาง “พี่หญิง ข้าจำได้ว่าในเรือนหลังนี้มีแจกันดอกไม้ลายหมื่นกิ่งมงคลอยู่ ไม่รู้ว่ามันหายไปไหนแล้ว”

ของทุกชิ้นที่อยู่ในเรือนแห่งนี้ล้วนเป็นสินเดิมของมารดาตนเอง

ตอนที่มารดาตนเองยังมีชีวิตอยู่ บิดาก็แอบขโมยสินเดิมของมารดาเอาไปให้พวกนางสองแม่ลูก หลังจากมารดาตายไปแล้ว พวกนางสองแม่ลูกก็ฉกฉวยไปจนไม่เหลือสักชิ้น

“เดิมทีข้าต้องแต่งงานกับฝ่าบาท สินเดิมเหล่านั้นไม่ตรงกับกฎของทางราชวัง ไม่นำติดตัวเข้าวังไปก็ไม่ใช่ปัญหาอะไร แต่ตอนนี้ข้ากำลังจะแต่งงานกับท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการ จะให้เตรียมสินเดิมตอนนี้ก็เกรงว่าจะไม่ทันการณ์ สินเดิมของมารดาก็สมควรจะตกเป็นของบุตรสาว ก็สมเหตุสมผลแล้ว”

พอได้ยินข้าเอ่ยถึงสินเดิม สีหน้าของพี่สาวก็บิดเบี้ยวในชั่วพริบตา

แม่เลี้ยงเดินเข้ามาจากข้างนอก เยาะเย้ยถากถางว่า “คุณหนูรอง เจ้าจะจิตใจคับแคบเกินไปกระมัง ข้าวปลาอาหารและเสื้อผ้าอาภรณ์ตลอดหลายปีที่เจ้าอาศัยอยู่ในจวน มิจำเป็นต้องใช้เงินซื้อหามาหรือ?”

ไม่ต้องพูดถึงลูกสาวแท้ๆ หรอก ขนาดหลานสาวนอกสกุลมาขออาศัยอยู่กินในจวน ยังไม่มีใครที่ไหนเขาคิดเงินกันแบบนี้เลย ยิ่งไปกว่านั้น ข้าจะกินใช้เปลืองสักแค่ไหนกันเชียว?

“แม่เลี้ยงพูดจาเช่นนี้ จะบอกว่าตลอดหลายปีมานี้ คนทั้งจวนอาศัยหากินจากสินเดิมของมารดาข้าหรือ? ต่างพูดกันว่ามีเพียงบุรุษไม่ได้ความเท่านั้น ถึงจะแตะต้องสินเดิมของภรรยา ข้าไม่คิดว่าท่านพ่อจะเป็นคนโหลยโท่ยขนาดนั้นหรอกนะ”

แม่เลี้ยงสะอึกไปเล็กน้อยแล้วทำท่าจะพูดบางอย่าง แต่กลับถูกข้าตัดบทเสียก่อน

“บัญชีสินเดิมของมารดายังอยู่ที่ข้า หากภายในสามวันหลังจากนี้ไม่ได้สินเดิมทั้งหมดกลับคืนมา ข้าคงทำได้เพียงส่งบัญชีสินเดิมไปที่จวนของอ๋องผู้สำเร็จราชการ ถึงตอนนั้นหากท่านอ๋องลงมือตรวจสอบ ดูสิว่าท่านพ่อจะยอมช่วยพวกท่านปิดบังความผิดหรือไม่”

“เจ้าอย่าลืมนะว่า ตอนนี้เจ้ายังอาศัยอยู่ในจวน!”

เห็นพวกนางพยายามวางมาดน่าเกรงขาม ข้าก็หลุดขำ “แม่เลี้ยงหนอแม่เลี้ยง ถ้าท่านฆ่าข้าตายไป ยามที่ท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการมาทวงตัวเจ้าสาว ท่านคิดจะให้พี่สาวแต่งงานกับสามีสองคนพร้อมกันหรือ?”

เมื่อนึกได้ว่าอ๋องผู้สำเร็จราชการโหดเหี้ยมเพียงใด พวกนางสองแม่ลูกก็หน้าซีดเผือด

แม่เลี้ยงถลึงตาจ้องข้าเขม็ง “ได้ ข้าจะรวบรวมสินเดิมมาให้เจ้า”

“ต้องแบบนี้สิเจ้าคะ”