ตอนที่ 3

สามวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว

สินเดิมของมารดาในตอนนั้น ปัจจุบันเหลืออยู่เพียงครึ่งเดียวเท่านั้น

แม่เลี้ยงกับพี่สาวเอาเครื่องประดับไปขายต่อ ก็ยังรวบรวมกลับมาได้เพียงหนึ่งในสิบส่วน

เมื่อไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไปดี พวกนางจึงเอาของปลอมใส่ปะปนเข้ามาด้วย

แจกันดอกไม่เครื่องเคลือบลายคราม มองปราดเดียวก็รู้แล้วว่าไม่ใช่ของราชวงศ์ก่อน สีเคลือบก็ไม่สม่ำเสมอ แตกต่างจากสินเดิมของท่านแม่อย่างสิ้นเชิง

แม้แต่พวกม้วนภาพและลายปักทั้งหลาย ก็ถูกสับเปลี่ยนทั้งหมด

ภาพปักลายนกยูงรำแพนหางสามมิติ ก็ถูกสับเปลี่ยนเป็นการปักเพียงด้านเดียว

พวกเขาคงจะลืมไปแล้วว่าข้าถูกเลี้ยงดูขึ้นมาในฐานะว่าที่ฮองเฮา ของพวกนี้เป็นของจริงหรือของปลอม มองปราดเดียวก็แยกแยะได้แล้ว

ในบรรดาสินเดิมเหล่านี้ยังมีของจากวังหลวงปะปนเข้ามาหลายชิ้นด้วย ดูท่าฮ่องเต้จะโปรดปรานพี่สาวมิใช่น้อยเลย

“เยว่เหอ ไปตามพ่อบ้านอาวุโสมา เขารู้จักของพวกนี้เป็นอย่างดี”

เยว่เหอคือคนที่ข้าขอมาจากจวนอ๋องผู้สำเร็จราชการ นางฟังคำสั่งของข้าเพียงผู้เดียว

พี่สาวกับแม่เลี้ยงถึงกับลนลาน

“เจ้าหมายความว่าอย่างไร? จะบอกว่าของที่ข้าเอามาคืนเป็นของปลอมอย่างนั้นรึ?” แม่เลี้ยงสีหน้ามืดครึ้ม

น่าเสียดาย ข้าในตอนนี้ไม่กลัวพวกเขาอีกแล้ว

ตอนแรกเคยยอมให้นางใช้แส้ไม่ไผ่เฆี่ยนตีมาตั้งแต่เล็กจนโต

“แม่เลี้ยง ถ้าข้าเอาของพวกนี้เข้าไปในจวนอ๋องผู้สำเร็จราชการ สินเดิมที่มารดาของข้าทิ้งเอาไว้ล้วนเป็นของจริงทั้งหมด หากข้าเอาของปลอมเข้าไปในจวน ท่านว่า...อ๋องผู้สำเร็จราชการบันดาลโทสะขึ้นมา จะเอาความโกรธมาลงที่ข้า หรือว่าที่จวนของพวกเรากันล่ะ?”

“ของพวกนี้อยู่มานานหลายปีมากแล้วก็อาจจะมีผิดพลาดกันได้บ้าง...”

“แค่แปดปีเท่านั้น มันเรียกว่านานได้ที่ไหนกันเล่า?” ข้าจ้องมองพวกนางด้วยสีหน้ายิ้มแย้มจอมปลอม

เมื่อเห็นว่าข้าไม่คิดจะปล่อยไปง่ายๆ พี่สาวจึงยืดตัวตรงแล้วกล่าวว่า “ข้าเป็นถึงฮองเฮาองค์ปัจจุบัน ต่อให้เป็นอ๋องผู้สำเร็จราชการ ก็ต้องยอมไว้หน้าข้าอยู่ดี!”

“จริงหรือ? เยว่เหอ ไปเชิญอ๋องผู้สำเร็จราชการมา!”

หากเป็นอดีตฮ่องเต้ ข้าอาจจะยังเกรงกลัวอยู่บ้าง

ทว่ายามนี้ อ๋องผู้สำเร็จราชการเป็นเสด็จอาของฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน บัลลังก์ของพระองค์ยังไม่มั่นคง ไม่มีทางกล้าเหิมเกริมกับอ๋องผู้สำเร็จราชการ

“เหวินอิ่งได้รับการหมั้นหมายกับฝ่าบาทตั้งแต่ยังอยู่ในครรภ์ เจ้าเป็นลูกสาวของภรรยาคนรอง ลักลอบนัดพบกับฝ่าบาทหลายครั้งก็ว่าแย่แล้ว ยังแย่งวาที่สามีของน้องสาวตัวเองอีก”

“เจ้าก็อีกคน! มีฐานะเป็นภรรยาคนรอง กลับฮุบสินเดิมของภรรยาเอกมาเป็นของตน พวกเจ้าคิดจะทำอะไรกันแน่!”

พอเรื่องมันใหญ่โตจนอ๋องผู้สำเร็จราชการเข้ามาเอี่ยว บิดาที่ทำตัวเป็นคนหูหนวกตาบอดมาตลอดก็นั่งไม่ติดที่อีกต่อไป ต้องก้าวเข้ามาจัดการด้วยตัวเอง

เขาทำท่าราวกับว่าไม่เคยทราบเรื่องพวกนี้มาก่อน จ้องมองแม่เลี้ยงด้วยท่าทางผิดหวังเสียเต็มประดา

“ดูลูกสาวที่เจ้าเลี้ยงดูสั่งสอนสิ!”

ไม่ว่าจะเป็นข้าหรือพี่สาว บิดาก็ไม่กล้าแตะต้องทั้งนั้น จึงต้องระบายความโกรธทั้งหมดกับแม่เลี้ยง

แม่เลี้ยงคุกเข่าลงกับพื้นด้วยท่าทางเจ็บช้ำน้ำใจ ก่อนจะแสดงละครเสแสร้งว่า “ข้าทำเพื่อใครกันเจ้าคะ? ข้าก็ทำเพื่อครอบครัวของเราทั้งนั้น! ทรัพย์สินพวกนั้น จะบอกว่าท่านไม่เคยหยิบจ่ายใช้สอยเลยหรือ?”

“เจ้า...เจ้ายังกล้าพูดแบบนี้อีกเรอะ? เบี้ยหวัดที่ข้าทำงานหามามันไม่พอค่าใช้จ่ายในจวนหรืออย่างไร เจ้าถึงต้องทำเรื่องต่ำช้าเยี่ยงนี้?”

บิดาก้าวออกไปข้างหน้าสองก้าว เกือบจะเอามือยัดปากของแม่เลี้ยงอยู่รอมร่อ

เขารู้ดีแก่ใจอยู่แล้วว่าเงินที่ใช้สอยอยู่ทุกวันมาจากสินเดิมของมารดานาง เพียงแต่ไม่มีใครปริปากพูด เขาจึงทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น

คนอื่นอาจจะคิดว่าเขารักแม่เลี้ยงมากกว่ามารดาของข้า แต่แท้จริงแล้วเขาไม่เคยรักใครอย่างจริงใจเลย คนที่เขารักมากที่สุดก็คือตัวเขาเอง และคนที่สามารถทำประโยชน์ให้เขาได้เท่านั้น

ขณะนี้อ๋องผู้สำเร็จราชการก็ปรากฏตัวด้วยเช่นกัน หลังจากได้ยินต้นสายปลายเหตุทั้งหมด ดวงตาเหยี่ยวคู่นั้นก็ฉายแววเย็นชา

“เช่นนี้ก็หมายความว่าตระกูลของเจ้าเกิดปัญหายักยอกทรัพย์สินะ? คนอื่นอาจจะสืบไม่เจอ แต่ข้าถนัดงานพวกนี้มากเชียวล่ะ”

“ในเมื่อสินเดิมของภรรยาข้าหล่นหายตกหล่นไป เช่นนั้นใครเป็นคนดูแลก็ถามหาความรับผิดชอบจากคนนั้น ทหาร! เอาตัวสตรีแก่นางนี้ไปโบยซะ!”

“อ๋องผู้สำเร็จราชการโปรดยั้งมือด้วย!”

เสียงแหลมของขันทีผู้หนึ่งดังมาจากด้านนอก เป็นว่าที่สามีของพี่สาว ฮ่องเต้เสด็จมาแล้ว