Mag-log in
หนึ่งเดือนก่อนออกเดินทาง ฉันได้นำเสนอโครงการสุดท้ายเสร็จสิ้นภายในห้องประชุมเต็มไปด้วยผู้บริหารทีมเยอรมันก็ได้เข้าร่วมประชุมทางไกล ฉันพูดเกี่ยวกับมาตรการโครงการเชื่อมต่อระบบกักเก็บพลังงานเข้ากับโครงข่ายไฟฟ้า จำลองการเสื่อมสภาพของแบตเตอรี่ พูดคุยถึงเรื่องกำไรสูงสุดและต่ำสุดของภาคอุตสาหกรรมและพาณิชย์ และพูดถึงเรื่องความเสี่ยงของโครงการพลังงานเทียนฉี่ หลังจากตอบคำถามสามข้อ ผู้รับผิดชอบฝ่ายเยอรมันก็ยิ้มแล้วพูดขึ้นว่า “เมิ่ง คุณเหมาะกับการจัดการสถานการณ์ที่ซับซ้อน”ฉันยิ้ม “ขอบคุณค่ะ”ไม่มีใครรู้เลยว่า คนคนหนึ่งต้องผ่านการถูกบีบคั้นมามากแค่ไหนถึงจะเชี่ยวชาญในการจัดการสถานการณ์ที่ซับซ้อนในวันที่ฉันได้รับหุ้นเป็นรางวัล ฉันก็ชวนพ่อแม่มากินข้าวด้วยกันพ่อคีบปลาเปรี้ยวหวานใส่จานฉัน เขายิ้มจนตีนกาที่หางตาปรากฏ “ลูกสาวของฉันจะได้ไปเยอรมันแล้ว เก่งจริง ๆ”แม่ของฉันตักซุปให้พร้อมบ่นเสียงเบาว่า “ไปอยู่ที่นู่นแล้วอย่านอนดึกนะ ไม่ต้องหักโหม สุขภาพสำคัญที่สุด”ฉันมองหน้าพวกเขา ทันใดนั้นดวงตาก็เห่อร้อนขึ้นมา ชาติที่แล้วพ่อของฉันล้มลงที่หน้าธนาคาร ในมือยังกำเอกสารกู้เงินเอาไว้อยู่เ
ครึ่งเดือนผ่านไป ลู่ฉี่ก็ได้ถอนฟ้องฉันอย่างเป็นทางการ ไม่เพียงเท่านั้น เขายังให้ทนายความออกแถลงการณ์ชี้แจงต่อสาธารณะอีกด้วยเนื้อความเขียนว่า ถังโหรวเคยชักจูงให้เขาติดต่อกับสื่อบันเทิง เพื่อสร้างแรงกดดันต่อสังคม โดยใช้คำว่า “ไม่สามารถมีลูกได้อีกตลอดชีวิต” “ลูกตาย” เพื่อเรียกร้องค่าชดเชยจากฉันเป็นเงินจำนวนมหาศาล นอกจากนี้เขายังส่งบันทึกบทสนทนามาให้ด้วย ถังโหรวพูดกับเขาว่า “สิ่งที่ผู้หญิงแข็งแกร่งอย่างเมิ่งซิงหว่านกลัวมากที่สุดเลยก็คือ การเสื่อมเสียชื่อเสียง”“ขอเพียงเล่นใหญ่ไปก่อน บริษัทก็จะไล่เธอออก”“ครอบครัวของเธอมีฐานะปานกลาง แค่ขู่นิดหน่อยอีกฝ่ายก็จะต้องจ่ายเงินชดเชยแน่นอน”เมื่ออ่านข้อความเหล่านั้น มือของฉันก็เย็นเฉียบชาติที่แล้วเธอใช้วิธีนี้ทำลายครอบครัวของฉัน เธอไม่ได้ทำไปเพียงเพราะอารมณ์ชั่ววูบ เธอวางแผนทุกอย่างไว้อย่างรอบคอบแล้วทนายความของฉันยื่นคำร้องต่อศาลเพื่อขอประวัติการรักษาที่ครบถ้วนของถังโหรวและการตรวจสอบตามหลักนิติวิทยาศาสตร์ครั้งนี้บริษัทให้ความร่วมมือแล้วความเห็นของผู้เชี่ยวชาญก็ชัดเจนเดิมทีภาวะการแท้งของถังโหรวมีก่อนที่จะเกิดความขัดแย้งกับฉ
วันรุ่งขึ้น โต๊ะทำงานของฉันสะอาดเอี่ยมอ่อง แก้วน้ำถูกวางคืนที่เดิม กระถางต้นพลูด่างก็ถูกวางกลับไปที่ข้างหน้าต่าง โพสต์อิสที่เขียนว่า “รอการฆ่าเชื้อ” ก็หายไปแล้ว เหมือนว่าแค่เพียงทำความสะอาดโต๊ะ พวกเขาก็ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการล่าแม่มดที่เคยเกิดขึ้นในครั้งนี้ จ้าวเชียนยืนที่ข้างโต๊ะของฉัน ในมือเธอถือจดหมายฉบับหนึ่ง “ซิงหว่าน ฉันอยากจะขอโทษเธออย่างเป็นทางการ”ฉันไม่ได้รับ “พูดมาสิ”เธอหน้าแดงขึ้นเล็ฏน้อย “ฉันไม่ควรสงสัยเธอจากคำพูดของคนอื่นเพียงไม่กี่คำ ไม่ควรหยิบแก้วน้ำของเธอกลับมา และยิ่งไม่ควรบอกว่าเธอก้าวร้าวเกินไปในกลุ่มแชท”ฉันถาม “แล้วยังไงต่อ?”เธอชะงักไป ฉันมองหน้าเธอ “เธอเป็นคนไปพูดให้ทุกคนอยู่ห่างจากฉัน เพื่อจะได้ไม่โดนร่างแหไปด้วย”ดวงตาของเธอแดงก่ำขึ้นทันที “ตอนนั้นฉันกลัวมากจริง ๆ ฉันกลัวว่าถ้าถูกบริษัทตรวจสอบ แล้วคนที่อยู่ใกล้ชิดกับเธอจะต้องถูกสงสัยไปด้วย”ฉันพยักหน้า “ดังนั้นเธอจึงเลือกปกป้องตัวเอง”“ฉันไม่ได้ตั้งใจทำร้ายเธอ”“ฉันรู้”เธอเพิ่งจะถอนหายใจออกมา แต่ฉันพูดต่อว่า “ถึงแม้เธอจะไม่ได้ตั้งใจ แต่ไม่ได้หมายความว่าเธอจะไม่ได้ทำร้าย
หลังจากให้ปากคำเสร็จก็เป็นเวลาสามทุ่มแล้วกระจกด้านนอกอาคารเซิ่งเย่าสะท้อนแสงสีโทนเย็นฉันยืนอยู่ที่บันได ทันใดนั้นก็นึกถึงภาพของคืนวันนั้นเมื่อชาติที่แล้วตอนนั้น เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเป็นคนไล่ฉันออกจากบริษัทพร้อมกับกล่องกระดาษใบหนึ่ง บัตรพนักงานไม่สามารถใช้เข้าออกได้แล้ว โทรศัพท์เต็มไปด้วยข้อความด่าทอจากคนแปลกหน้าพ่อฉันโทรมาถามว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับฉันหรือเปล่า แต่ฉันพูดอะไรไม่ออกเลยสักคำ ชาตินี้บัตรพนักงานของฉันยังสามารถใช้ได้ ทนายของฉันก็กำลังเดินทางมา เหอมั่นโทรหาฉันสามครั้ง แต่ฉันไม่ได้รับสาย สายที่สี่คือเลขาของผู้จัดการใหญ่ “ผู้จัดการเมิ่ง พรุ่งนี้เวลาสิบโมงทางสำนักงานใหญ่ต้องการนัดพบคุณค่ะ”ฉันตอบว่า “ได้ค่ะ รบกวนให้ผู้อำนวยการฝ่ายกฎหมาย ฝ่ายตรวจสอบ และฝ่ายธุรการต่างประเทศมาเข้าร่วมการประชุมครั้งนี้ด้วยนะคะ และจะต้องมีการบันทึกเสียงทุกขั้นตอน”อีกฝ่ายเงียบไปครู่หนึ่ง “ได้ค่ะ”วันรุ่งขึ้น ภายในห้องประชุมก็เต็มไปด้วยผู้คน ผู้จัดการใหญ่ ผู้อำนวยการฝ่ายกฎหมาย เจี่ยงรุ่ย ผู้รับผิดชอบฝ่ายธุรการต่างประเทศ และเหอมั่นนั่งอยู่ภายในห้องประชุม เหอมั่
เหอมั่นรีบเดินขึ้นไปบนเวที “พอแล้ว การประชุมของวันนี้จบเพียงเท่านี้”ฉันไม่ได้กดปิดโปรเจคเตอร์ “เมื่อกี้ตอนที่คุณประกาศว่าจะลงโทษฉัน ทำไมคุณถึงไม่บอกให้มันพอแค่นั้นล่ะ?”เธอพูดเสียงต่ำ “เมิ่งซิงหว่าน อย่าดึงบริษัทเข้ามาพัวพันด้วย”ฉันมองหน้าเธอ “เพราะพวกคุณกดฉันลงน้ำก่อน”เจี่ยงรุ่ยยืนอยู่ด้านข้างไม่ขยับไปไหน ฉันเปิดหลักฐานชุดต่อไป “ถังโหรวบอกว่า คืนวันก่อนฉันบังคับให้เธอแก้งานจนถึงเช้า นอกจากนี้ฉันยังด่าเธอในห้องพักพนักงาน”“แต่เมื่อมันดูไทม์ไลน์กันแล้ว”ภาพแรกคือบันทึกการเข้าออกของฉัน ในวันนั้นฉันรูดบัตรออกจากบริษัทเวลาหนึ่งทุ่มหกนาที ภาพที่สองคือบันทึกการออกจากลานจอดรถของฉัน ฉันขับรถออกจากลานจอดรถเวลาหนึ่งทุ่มสิบสองนาทีภาพที่สามคือบันทึกการใช้ลิฟต์ในคอนโดของฉัน ฉันกลับถึงบ้านเวลาหนึ่งทุ่มห้าสิบแปดนาที และหลังจากนั้นก็ไม่ได้ออกไปไหนทั้งคืน ผู้คนที่นั่งอยู่ด้านล่างเวทีต่างยืดตัวตรง ตั้งใจดูหลักฐานบนจอบันทึกการแก้ไขเอกสารของสำนักงาน“นี่คือแผนงานที่ถังโหรวบอกว่าฉันบังคับให้เธอแก้จนถึงเช้า”ชื่อบัญชีผู้ใช้ : ถังโหรวอุปกรณ์ผู้ใช้ : คอมพิวเตอร์ของเธอเอง
ภายในห้องประชุมเงียบราวกับถูกกดปุ่มหยุดเวลาแม้กระทั่งเสียงไอยังไม่มีวินาทีถัดมา เสียงกระซิบกระซาบก็ดังขึ้น “พ่ออะไรนะ?”“ไม่ใช่หรอกมั้ง ก็สามีของเธอยืนอยู่ตรงนี้นี่นา?”“แปดคน? ฉันไม่ได้มองผิดไปใช่ไหม?”สีหน้าของลู่ฉี่ค่อย ๆ ซีดขาวลงเขาหันไปมองทางถังโหรวด้วยท่าทางแข็งทื่อ “นี่มันเรื่องอะไรกัน?”ตอนนั้นแววตาของถังโหรวเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก แต่ปฏิกิริยาตอบสนองของเธอก็รวดเร็วมาก น้ำตาของเธอไหลรินในทันที “โกหก! เมิ่งซิงหว่าน เธอถึงกับใส่ร้ายฉันเพื่อให้ตัวเองพ้นผิดอย่างนั้นหรอ?”ฉันไม่ได้สนใจเธอ ก่อนจะกดเปิดภาพแคปหน้าจอภาพแรก อีเมลของบริษัท ถังโหรวส่งอีเมลหาประธานจ้าวของบริษัทวัสดุเหิงจวิน“ประธานจ้าวคะ ช่วงนี้จะต้องฝากครรภ์ ดังนั้นจึงต้องใช้เงินเยอะเป็นพิเศษ น้ำใจที่คุณพูดเอาไว้เมื่อครั้งที่แล้ว ฉันไม่อยากให้โอนเข้าบัญชีบริษัท ส่วนตารางประเมินผลงานฉันจะพยายามผลักดันคุณอย่างเต็มที่ค่ะ”อีกฝ่ายตอบกลับว่า “เข้าใจแล้ว ลำบากโหรวโหรวแย่เลย เดี๋ยวคืนนี้ฉันจะให้ผู้ช่วยโอนเงินให้เธอนะ”ภาพที่สองบทสนทนาคุยเรื่องธุรกิจในแอปพลิเคชันแชทถังโหรวส่งข้อความหาผู้ประเมินโครง







