บทที่5 มีคนช่วยก็ดีเหมือนกัน

'กู๋ฟูฮวน'ที่ตอนนี้เป็น'หวังเจอเยียน'นอนพักรักษาตัวที่บ้านถังจนอาการดีขึ้น แต่ชายหนุ่งก็ยังไม่คิดที่จะไปจากที่นี้ส่วนหนึ่งเพราะเขารู้ว่าบ้านนี้มีแค่3พี่น้องที่เป็นสตรี จึงไม่กล้าจากไปแล้วปล่อยให้พวกนางอยู่กันเอง เขาอยู่ช่วยงานที่บ้านทุกอย่างทั้งหาฟืนผ่าฟืน ไปจนถึงล่าสัตว์ และอีกเหตุผลคือเขาไม่รู้จะไปไหน เขาข้ามมาอยู่ในภพที่ไม่รู้จัก ทุกอย่างแปลกไปหมดสำหรับเขา

"พี่เจอเยียนไม่ต้องทำทุกอย่างขนาดนั้นก็ได้เจ้าคะ ท่านไม่ใช่คนงานนะเจ้าคะ"ไป๋เฟิ่งอุ้มไป๋หย่างนำน้ำดื่มมาให้ชายหนุ่มดื่ม

"งานแค่นี้เอง ตอนอยู่บ้านข้าก็ทำเป็นประจำ ไม่ได้เหนื่อยอะไรเลย"พูดแล้วก็ดื่มน้ำที่หญิงสาวยื่นมาให้

"เดี๋ยวข้าจะเข้าป่าไปดูที่วางกับดักเสียหน่อย เผื่อจะได้สัตว์เอาไปขายในเมือง" เขาเข้ามาอยู่ในร่างนี้ได้เกือบ2เดือนแล้ว จนชาวบ้านเริ่มพูดเรื่องที่มีบุรุษมาอาศัยอยู่บ้านพี่น้องถัง แรกๆก็อาจไม่มีอะไร แต่หลังๆเริ่มมีชาวบ้านมองบ้านถังแปลกๆ ไป๋เสวียงไม่คิดสนใจ การทีมีบุรุษเข้ามาอยู่ในบ้านทำให้บ้านพวกนางปลอดภัยในระดับหนึ่ง

เมื่อผ่าฟืนเสร็จหวังเจอเยียนก็หยิบธนูคู่ใจที่ได้จากไป๋เสวียนเดินเข้าป่า นางให้เขาไว้ติดตัวเมื่อเห็นเขาเข้าป่าไปบ่อยครั้ง 'กู๋ฟูฮวน'ที่ตอนนี้เป็น'หวังเจอเยียน'ก็เตรียมตัวเข้าป่าไปดูกับดักสัตว์ที่เขาวางไว้

ใช้เวลาไม่นานเขาก็เข้ามาในป่าลึก ชายหนุ่มใช้ชีวิตปรับตัวได้ง่ายเพราะปกติก็ชอบเข้าป่าขึ้นเขาไปตั้งแคมป์ เพียงแต่เขาไม่เคยล่าสัตว์เท่านั้นเอง และเขายังได้รู้ความลับอีกอย่างคือ บ้านของเขาในภพก่อนเขาสามารถเข้าออกได้ แถมยังนำของออกมาได้อีกด้วย แต่พอลองเปิดออกไปนอกระเบียงกลับมีแค่หมอกมองอย่างอื่นไม่เห็น พอเปิดประตูออกนอกห้องก็เห็นแค่ทางเดินและหมอกเท่านั้น เลยสรุปได้ว่าเขาสามารถเข้าออกห้องตัวเองได้แต่ไม่สามารถไปที่อื่นได้

ในขนาดที่หวังเจอเยียนกำลังตรวจกับดักเขาก็ได้ยินเสียงสัตว์ป่าอยู่ไม่ไกล เขาจึงตั้งใจฟังเพื่อเตรียมรับมือ

และเขาก็เห็นหมูป่าหนุ่มตัวเขื่องกำลังเดินวนไปวนมาเพื่อหาของกิน ชายหนุ่มไม่รอช้าหาที่หลบก่อนจะดูว่ามีตัวอื่นอีกมั้ย พอเห็นมีแค่หมูป่าหนุ่มตัวเดียวเลยง้างธนูเพื่อเตรียมยิง

"ฟิ้วววว...ฉึก" "อู๊ดดดด"ธนูยิงโดนคอหมูป่าเต็มๆ แต่มันยังไม่ตาย หวังเจอเยียนจึงยิงไปอีกดอกตรงเข้าตาซ้ายมันเต็มๆจนมันล้มลงแล้วแนนิิ่งไป ชายหนุ่มทั้งตื่นเต้นและระทึงในเวลาเดียวกัน

เย็นนี้ที่บ้านมีเนื้อสัตว์กินแล้ว นี้เป็นครั้งแรกที่เขาล่าสัตว์ใหญ่ได้ มันรู้สึกดีแปลกๆ ในยุคที่สามารถล่าสัตว์อะไรก็ได้

หวังเจอเยียนแบกหมูป่าตัวเขื่องออกมาจากป่า ชาวบ้านต่างเห็นว่าเขาแบกหมูป่าออกมาก็พากันมอง แต่เขาไม่คิดสนใจ

"พี่เจอเยียนกลับมาแล้วหรือเจ้าคะ"ไป๋เฟิ่งที่พาไป๋หย่างออกมาเดินเล่นเมื่อเห็นชายหนุ่มกลับมาก็ยิ้มตอนรับ

"ว้าวววว พี่ล่าหมูป่าได้ด้วย "

"เย็นนี้บ้านเรามีเนื้อกินกันแล้วนะ"ปกติก็ได้กินบ้างแต่ส่วนใหญ่จะเป็นกระต่ายหรือไม่ก็ไก่ป่า แต่วันนี้พี่เจอเยียนล่าหมูป่ามา นางรู้สึกตื่นเต้นยิ่งนัก

"เดี๋ยวข้าจะชำแหละให้นะ แล้วพี่ไป๋เสวียนไปไหนละ"

"พี่ใหญ่ไปเกี่ยวหญ้าให้สัตว์นะเจ้าคะ "

"อ้ะๆ"ไป๋หย่างที่เห็นเจอเยียนก็โถมตัวจะให้ชายหนุ่มอุ้ม

"หย่างเอ๋ออยากให้อุ้มหรือ?แต่ตัวข้ามีกลิ่นคาวจากเลือดหมูป่า ไว้ชำแหละเสร็จแล้วพี่ไปอาบน้ำแล้วมาเล่นกับเจ้านะ"ไป๋หย่างฟังไม่รู้เรื่องแต่พอชายหนุ่มมาใกล้ๆก็ได้กลิ่นคาวหนูน้อยจึงหันหน้าหนีไม่ให้อุ้ม

"555..รังเกียจกันสะแล้ว"

"นี้เจ้าล่าหมูป่าได้หรือ?"ไป๋เสวียนที่กลับมาจากตัดหญ้าให้สัตว์ก็เห็นหมูป่านอนอยู่กลางลานบ้าน

"ข้าเห็นมันกำลังหาของกินอยู่เลยยิงมันกลับมานะขอรับ "ด้วยในภพนี้เขามีอายุแค่16หนาวซึ้งอายุน้อยกว่าสาวตรงหน้าจึงต้องเรีียกอีกฝ่ายว่าพี่

"เดี๋ยวข้าจะช่วยพี่เจอเยียนชำแหละหมูป่า พี่ใหญ่เลี้ยงหย่างเอ๋อให้หน่อยเจ้าคะ"

"ได้ๆ..เดี๋ยวพี่เอารถม้ากับหญ้าไปเก็บก่อน รอเดี๋ยวนะ"

ส่วนเจอเยียนก็เริ่มการชำแหละ ดีว่าร่างเดิมเคยผ่านการชำแหละเนื้อสัตว์มาก่อนเขาถึงสามารถทำได้

"เดี๋ยวหัวหมูต้มแล้วเลาะเอาแต่เนื้อเพื่อเอามาทอดแล้วใส่ไหไว้ ส่วนเครื่องในเดี๋ยวข้าจัดการเองเจ้าคะ ท่านชำแหละเนื้อกับซี่โครงได้เลย เครื่องปรุงเรามีพอมั้ยนะ "ไป๋เฟิ่งทำไปก็คำนวนไป เจอเยียนเห็นนางลงมือทำพร้อมแยกส่วนต่างๆไว้

ไป๋เฟิ่งทำอย่างชำนาน นางแยกเครื่องในไว้แล้วมาทำเนื้อหมูก่อน ตัดหมูสามชันเป็นเส้นหนาๆแล้วหมักเครื่องเทศไว้ เนื้อหมูกับซี่โครงก็ทำเช่นเดียวกัน แต่ซี่โครงนางให้เจอเยียนสับเป็นชิ้นพอดีคำ แล้วจึงหมักไวก่อน ส่วนเครื่องในนางก็เอาไปล้างทำความสะอาดจนหมดกลิ่นคาวแล้วถึงมาเตรียมเครื่องเทศใส่ลงไปในเครื่องใน

เจอเยียนเห็นก็ทึ่งในความสามารถของสาวน้อยวัยเพิ่งปักปิ่น นางทำด้วยความชำนาญ เนื้อสัตว์นางก็ใช้เขาสับแล้วปรุงเครื่องเทศก่อนจะนำส่วนผสมมาใส่ในใส้หมูเพื่อทำเป็นใส้กรอกหมู ส่วนซี่โครงที่หมักก็เอามาค่อยๆใส่ในใส้หมูเช่นกัน เขาไม่เคยเห็นการถนอมอาหารแบบนี้มาก่อน ส่วนใหญ่จะสั่งกินเพราะอยู่ในเมืองใหญ่อาหารพื้นบ้านเช่นนี้เขาจึงไม่ค่อยรู้จัก

ไป๋เสวียนที่เข้าไปกล่อมไป๋หย่างจนหลับก็ออกมาช่วยน้องสาวกับชายหนุ่ม แต่พอออกมาน้องสาวก็ทำเสร็จพอดี

"เดี๋ยวพี่เจอเยียนไปหาใบสนมาให้ข้าด้วยนะเจ้าคะ ข้าจะรมควันอาหารเจ้าคะ"

หวังเจอเยียนเลยออกไปหาใบสนมาให้แม่ครัว ส่วนไป๋เฟิ่งก็จุดเตาเพื่อเตรียมทอดหมูไว้ใส่ไหเพื่อถนอมอาหาร

"เจ้านี้เป็นงานครัวทุกอย่างเลยนะ ใครได้ไปเป็นภรรยาถือเป็นวาสนาโดยแท้ "

"พี่ใหญ่ก็พูดไป เรื่องถนอมอาหารท่านเก่งกว่าข้าอีกเจ้าคะ "นางก็เรียนรู้มาจากพี่ใหญ่และมารดาทั้งนั้น

ไป๋เสวียนไม่เถียงเพราะไม่รู้ว่าร่างเดิมเก่งอะไรบ้าง แต่ไม่ใช้นาง นางเป็นถึงคุณหนูในจวนใหญ่ไหนเลยจะต้องมาทำงานพวกนี้ด้วย

ไป๋เฟิ่งทอดหมูและขาหมูเสร็จก็เอาใส่ไว้ในไห เพื่อรอให้เย็นลงตัวไขมันจะทำหน้าที่ถนอมอาหารให้เอง

ส่วนพวกหมูสามชั่นและใส้กรอกก็เอาไปตากไว้รอใบสนมาสุมอีกที

"เรามีพี่เจอเยียนมาอยู่ด้วยก็ดีไปอีกแบบนะเจ้าคะ"ไป๋เฟิ่งพูดไปมือก็ทำไป ไป๋เสวียนรู้สึกว่าน้องสาวนางจะยิ้มมากเป็นพิเศษก็เริ่มคิด นางสาวนางโตเป็นสาวแล้ว อาจถึงเวลาต้องแต่งงาน หวังเจอเยีนนเท่าที่อยู่กันมานางเห็นชายหนุ่มผู้นี้มีความรับผิดชอบ การงานก็ช่วยดี แถมยังไม่มีปัญหาเรื่องแม่สามีอีกด้วย หวังเจอเยียนมาอยู่จนชาวบ้านเริ่มพูดกันไปต่างๆนาๆ นางไม่คิดสนใจ แต่น้องสาวนางนี้สิ อาจเสียหายได้ แต่ยังไงก็ต้องถามเจอเยียนก่อน นางไม่อยากให้น้องสาวเจอชะตากรรมเดียวกับนางในชาติก่อน

เจอเยียนนำใบสนมาสุมให้ไป๋เฟิ่งก่อนจะจุดเพื่อให้เกิดควัน เขาค่อยเฝ้าไฟตลอดไม่ให้ลุกไหม้มากเกินไปซึ้งใช้เวลากว่า3ชัวยามไป๋เฟิ่งจึงนำข้าวใส่ถ้วยพร้อมกับมาให้ชายหนุ่ม แล้วคอยช่วยกันดูไฟ

ไป๋เสวียนที่ดูทั้งคู่คุยกันก็มองอยู่ห่างๆพร้อมเลี้ยงไป๋หย่างไปด้วย เด็กน้อยวัยกำลังเริ่มคลานเมื่อจับนางนอนลงที่เตียงนางก็พลิกคว่ำแล้วทำท่าจะคลานไปคลานมาจับตุ๊กตาผ้าที่ไป๋เฟิ่งเย็บให้ทั่วเตียงอย่างมีความสุข ไป๋เสวียนเลี้ยงนางอย่างไม่รู้เบื่อ ตกกลางคืนทั้ง3พี่น้องจะนอนอยู่ด้วยกันเพราะอากาศที่ยังมีความเย็นในตอนกลางคืนเลยนอนเตียงเตาอุ่นด้วยกันแถมยังช่วยกันเปลี่ยนผ้าอ้อมให้ไป๋หย่างที่ถ่ายเบาช่วงกลางดึึง

ส่วนหวังเจอเยียนยังคงนอนที่ห้องบิดามารดา ส่วนเสื้อผ้าก็ใส่ของบิดาที่มีเก็บไว้ในตู้ ตั้งแต่ที่เจอเยียนมาอยู่ด้วย หน้าที่หาบน้ำผ่าฟืนหรืองานอะไรที่หนักๆจะเป็นหน้าที่ชายหนุ่มหมด ชายหนุ่มทำด้วยความเต็มใจเพราะถือเป็นการออกกำลังกายไปในตัว อย่างตอนนี้ที่ค่ำแล้วแต่ชายหนุ่มก็ช่วยไป๋เฟิ่งเฝ้าอาหารที่สุมไฟไว้

"ได้ที่แล้วเจ้าค่ะ เดี๋ยวเราเอาเข้าไปเก็บในห้องเสบียงกันดีกว่าเจ้าคะพี่เจอเยียน"

"จริงๆเราปีเดียวกัน ทำไมเจ้าต้องเรียกข้าว่าพี่เจอเยียนด้วย"

"ใครบอกละเจ้าคะ ข้า15หนาวกับอีก7เดือนส่วนท่านถึงจะอายุ16แต่ชอบทำตัวเป็นตาแก่"พอได้ยินเด็กสาวพูดเช่นนั้นเขาเลยพูดไม่ออก ในชาติเดิมเขาอายุ25แต่ชาตินี้ต้องมาอายุ16มันก็แปลกๆอยู่นะ เมื่อนำอาหารที่รมควันมาเก็บจนหมด ทั้งคู่ก็แยกย้ายกันไปพักผ่อน

"มีคนช่วยก็ดีไปอีกแบบนะ ถ้ามีแค่ข้ากับเจ้า ไหนจะหย่างเอ๋ออีก"ไป๋เสวียนเอ่ยขึ้นเมื่อน้องสาวเข้ามาในห้อง

"ถ้ามีแค่พวกเราไหนเลยจะมีหมูป่าเจ้าคะ อิอิ"

"ก็จริง555"

"ไหนคนเก่งของพี่ซนหรือไม่น่า"

"อ่ะ.."ไป๋หย่างที่นอนเอาตุ๊กตาเข้าปากก็เอ่ยทักพี่สาว

"เดี๋ยวกินนมอีกรอบก็ให้นางนอนได้แล้ว พี่เตรียมไว้แล้ว แต่ให้นางเล่นให้พอใจก่อน"

ไป๋เฟิ่งจึงเดินไปหยิบถ้วยนมแพะเตรียมมาป้อนน้องสาว ตอนนี้ไป๋หย่างตัวกลมจากเดิมมากเพราะนางกินนมเก่งมากนางยังนั้งได้แล้วอีกด้วย ตอนนี้นางได้9เดือนแล้วเวลาผ่านไปไวจริง

ด้านเจอเยียนเมื่อเข้ามาภายในห้อง ชายหนุ่มก็เข้าไปในคอนโดเมื่ออาบน้ำสระผมแล้วเป่าจนผมแห้งก่อนจะออกมานอนด้านนอก พรุ่งนี้ชายหนุ่มคิดว่าจะลองเข้าเมืองไปร้านฝากเงินเพื่อนำเงินมาเก็็็บคอนโดแทน เขารู้สึกว่าในคอนโดจะปลอดภัยกว่าแถมจะเอาออกมาใช้ก็ง่ายกว่าด้วย แต่ปัญหาคือเขาไม่เคยไปเมืองเจอเจี๋ยมาก่อน หรือเขาจะชวนพี่น้องถังไปด้วยกันดี จะว่าไปทุกครั้งที่นำสัตว์ป่าไปขายก็จะเป็นหน้าที่ของไป๋เสวียนตลอด นางจะบังคับรถม้าไปเองตลอด ส่วนไป๋เฟิ่งจะอยู่ดูแลไป๋หย่าง ส่วนเขาก็คอยทำงานตลอด มีเวลาเขาก็ฝึกยิงธนูเพื่อให้เกิดความชำนาน เขาไม่เคยคิดเข้าไปในเมือง เห็นทีพรุ่งนี้เขาก็ลองชวนพวกนาง