บทที่4 เก็บคนได้จากแม่น้ำ

กลุ่มโจรเห็นเป็นเพียงสตรีก็หมายจะจับนางไว้ แต่ไป๋เสวียนกลับใช้อาวุธลับดีดใส่กลุ่มโจร อาวุธลับที่นางทำขึ้นคือไม้ไผ่ที่เหลาให้เป็นขนาดเล็กเหมือนไม้จิ้มฟัน แต่แหลมกว่า ในอดีตนางใส่เป็นเข็มเงินแต่ด้วยฐานะตอนนี้ใช้ไม้ไผ่นะเหมาะแล้วประหยัดอีกด้วย และผลลับที่ได้ถือว่าเป็นที่น่าพอใจเพราะเมื่อดีดด้วยกำลังนิ้วที่แรง มันก็เป็นอาวุธที่น่ากลัวได้

"โอ้ยยย..ตาข้า"โจรที่ถูกอาวุธลับดีดใส่ก็ร้องออกมาเพราะฉะนั้น​เพราะโดนอาวุธลับดีดใส่ตาทำให้คนผู้นั้นจับตาตนเอง

"รอบนี้เป็นแค่เข็มธรรมดาแต่เข็มต่อไปมันจะเป็นเข็มพิษ หรือพวกเจ้าอยากลองพิษที่ข้าสกัดเองก็ไม่ขัดนะ ข้ากำลังหาหนูลองยาอยู่พอดี"นางขู่ออกไปทั้งๆความจริงแล้วนางไม่มีเข็มพิษแต่อย่างใด

พอพวกโจรได้ยินว่ามีเข็มพิษก็เริ่มถอยหลัง

"พวกเจ้าอยากได้หน้าไม้หรือเข็มพิษเลือกมาได้เลย ข้าให้พวกเจ้าเลือก" นางพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งพร้อมเตรียมยิงหน้าไม้

"ถึงบ้านข้าจะมีแต่สตรี แต่ก็ไม่ใช้ลูกพลับนิ่มรอให้ใครมารังแกได้ "และก่อนที่พวกโจรจะพูดอะไร นางก็ดีดอาวุธลับใส่เหมือนใช้คนพวกนี้เป็นเปาฝึก พวกโจรก็ร้องเอะอะโวยวายปีนกำแพงหนีไป

ไป๋เฟิ่งที่ได้ยินเสียงดังก็ตื่นพร้อมวิ่งออกมาดูว่าเกิดอะไรขึ้น

"พี่ใหญ่..เกิดอะไรขึ้นเจ้าคะ"

"ไม่มีอะไรแล้ว เมื่อกี่มีโจรจะมาปล้นที่บ้านเรานะ แต่พี่ไล่พวกมันไปหมดแล้ว"

"อะไรนะเจ้าคะ! มีโจร!"

"ใช้..แต่ตอนนี้ปลอดภัยแล้ว ดูทำหน้าเข้า เสียดายไม่ได้ออกแรงหรือยังไงกันเจ้า อิอิ"

"พี่ใหญ่สู้โจรได้เช่นไรกันเจ้าคะ"

"ก็ที่ข้าฝึกอยู่ทุกวันอย่างที่เจ้าเห็นยังไงละ เห็นมั้ย..มันช่วยชีวิตพวกเราได้ เพราะฉะนั้นเจ้าต้องฝึก รู้มั้ย"

ไป๋เฟิ่งพูดไม่ออก พี่สาวนางมีวิชาต่อสู้ได้เช่นไรกัน หลังจากที่พี่ใหญ่ฟื้นขึ้นมาก็แปลกไปมากจนเหมือนไม่ใช้พี่สาวคนเดิมของนาง

หลังจากนั้นก็ไม่มีใครกล้าคิดจะมาเอาเปรียบพวกนางพี่น้องเพราะคืนที่เกิดเรื่องพวกโจรวิ่งร้อยเอะอะโวยวายจนคนในหมู่บ้้านตื่นมาเห็น จนร่ำลือกันถึงความเก่งของพี่น้องถัง

"สมแล้วที่เป็นลูกนายพราน ถึงตัวจะบอบบางแต่กลับมีฝีมือจนไล่พวกโจรไปได้ "ป้าตูที่อยู่ท้ายหมู่บ้านเหมือนกันพูดขึ้น

"แต่แบบนี้จะมีใครกล้าไปสู่ขอกัน "ยายเหมิงเอ่ยขัดขึ้นมา

"นั้นสิ ตนเองเป็นสตรีแท้ๆแต่กลับห้าวหาญต่อสู้กับบุรุษ แบบนี้ใครที่ไหนจะมาแต่งเป็นภรรยา"ป้าจูพูดขึ้น หลังจากที่นางไปพูดคุยวันนั้นแล้วก็ยังมีคนมาให้นางไปช่วยพูดอีก แต่ไป๋เสวียนก็ตอบปฏิเสธทุกครั้ง

ไป๋เสวียงไม่รู้ว่าคนในหมู่บ้านพูดถึงตนเอง นางคอยให้ไป๋เฟิ่งฝึกการใช้อาวุธอยู่ทุกวัน บ้างวันก็ชวนกันเข้าป่าไปหาของป่าและล่าสัตว์ ไป๋เฟิ่งจากตอนแรกใช้อาวุธไม่เป็นแต่ตอนนี้นางใช้กระบี่คู่ได้คล่องแคล่ว

"เอะ...พี่ใหญ่ ที่ริมแม่น้ำเหมือนมีคนนอนอยู่เจ้าค่ะ "ไป๋เสวียนที่กำลังวางกับดักสัตว์ก็หันไปมองตามที่น้องสาวบอก พอเห็นมีคนนอนอยู่ก็รีบเดินเข้าไปดู

ไป๋เสวียนเข้าไปตรวจดูว่าคนผู้นี้ยังมีชีวิตอยู่มั้ย

"ยังมีชิวิต แต่เขาบาดเจ็บไม่ใช้น้อย "

"เป็นบุรุษด้วย แล้วเราจะช่วยเขาอย่างไรดีเจ้าคะ"บุรุษผู้นี้ถึงจะถือว่าตัวสูง แต่นางสองพี่น้องเป็นเพียงสตรีตัวเล็ก จะแบงเขาได้เช่นไรกัน

"นั่นสิ...จะปล่อยทิ้งไว้แบบนีก็ดูจะแล้งน้ำใจเกินไป "ไป๋เฟิ่งหันมองรอบๆเพื่อหาอะไรมารองคนเจ็บ

"ลองหาไม้ไผ่มาทำเป็นแผ่นลากเขาไปได้มั้ยเจ้าคะ"ไป๋เฟิ่งที่ผูกไป๋หย่างไว้ข้างหลังก็ลองเดินหาไม้ไผ่แถวนั้นมาตัดทำเป็นแพให้คนเจ็บ

ไป๋เสวียงที่นึกอะไรได้ก็ลองเอามือแตะที่ตัวคนเจ็บ แล้วชายผู้นั้นก็หายว๊าบทันที

"พี่ใหญ่..ข้าได้ไม้ไผ่มาแล้วเจ้าคะ"ไป๋เฟิ่งที่เดินมาหาพี่สาวก็งงว่าคนเจ็บหายไปไหน "คนเจ็บละเจ้าคะ"

"พี่เก็บเขาเข้าห้องลับนะ แค่ลองดูไม่คิดว่าจะเก็บคนได้ "

"เช่นนั้นเรากลับกันเถอะเจ้าคะ "

เมื่อทั้ง3พี่น้องกลับมาถึงบ้าน ไป๋เสวียนก็ไปที่ห้องของบิดามารดาเพื่อนำคนเจ็บออกมา นางตรวตดูก็เห็นมีบาดแผลจากการโดนโขดหินในแม่น้ำทำให้บาดเจ็บและรอยจากอาวุธตรงไหล่ขวา ส่วนอื่นๆไม่มีบาดแผลอะไร ไป๋เสวียนและไป๋เฟิ่งช่วยกันจับคนเจ็บเปลี่ยนชุด ไป๋เสวียนที่ตอนเป็นเยียหลินผ่านการมีสามีมาแล้วนางจึงไม่คิดอาย ผิดกับน้องสาวที่ไม่เคยผ่านการมีครอบครัวมาก่อน นางหน้าแดงจนช่วยพี่สาวเปลี่ยนชุดให้คนเจ็บเรียบร้อย

"ร่างกายเขาเย็นมาก เดี๋ยวพี่จุดไฟที่เตียงเตาให้เขาก่อน "ด้วยตอนนี้เป็นเดือน3อากาศยังเย็นอยู่ ไป๋เสวียนเดินไปที่ห้องเก็บของเพื่อเอาถ่านมาจุดในเตียงเตาให้มีความอบอุุ่น ส่วนไป๋เฟิ่งก็เอาไป๋หย่างลงจากหลังเพราะน้องสาวฉี่ใส่หลังนางจนเปียก

"พี่ใหญ่ ข้าขอพาหย่างเอ๋อไปเปลี่ยนชุดก่อนนะเจ้าคะ นางถ่ายเบาใส่หลังข้าจนเปียกไปหมด"

พอไป๋เฟิ่งเปลี่ยนชุดทั้งของตนเองและน้องสาวเสร็จไป๋หย่างก็ร้องงอแง ไป๋เฟิ่งดูแล้วนางน่าจะง่วงเลยพากินนมแพะที่ต้มไว้ตอนเช้ามาป้อนนางแล้วกกให้นอน

ไป๋เสวียนที่อยู่ดูแลคนเจ็บก็คอยดูเตียงเตาและห่มผ้าหลังทำแผลให้ พอเห็นว่าร่างกายคนเจ็บเริ่มมีความอุ่นไม่เย็นแบบตอนที่เจอนางก็เลยปล่อยให้เขาพักผ่อนไป ส่วนตนเองก็เดินออกมาเอาของในตะกร้าที่สะพายหลังออกมา วันนี้นางกับน้องสาวได้ผักป่ามาหลายชนิดเลย แถมยังได้กระต่ายมาอีก3ตัวจากที่นางยิงหน้าไม้ เย็นนี้นางจะทำน้ำแกงกระต่ายและผัดผักป่า แล้วอุ่นนมแพะให้ไป๋หย่าง

ด้านคนเจ็บก็นอนไม่รู้สึกตัวถึง2วัน ก่อนจะลืมตามองไปรอบๆ 'กู๋ฟูฮวน'ตำรวจหน่วยรบพิเศษจำได้ตนเองกำลังปฏิบัติการล้อมแหล่งกบดานของผู้ก่อการร้าย แล้วเขาก็ถูกกับดักระเบิดจนตาย แล้วตอนนี้เขามาอยู่ที่ไหนกัน?

ที่นี้ไม่ใช้โรงพยาบาล ก่อนชายหนุ่มจะคิดอะไรไปมากกว่านี้เขาก็รู้สึกปวดหัวแล้วความทรงจำต่างๆก็ไหลเข้ามาในหัวร่างนี้มีนามว่าหวังเจอเยียนอายุ16หนาวที่กำลังล่องเรือกับครอบครัวมาจากหัวเป่ยเพื่อไปเยี่ยมญาติที่หลงเจียง แต่ระหว่างทางกลับเจอโจรปล้นเรือและสังหารคนบนเรือจนหมดบิดามารดาเขาคือหนึ่งในนั้น ส่วนร่างนี้เมื่อเห็นบุพการีถูกสังหารก็จะเข้าไปแก้แค้นแต่กลับโดนฟัดแล้วถีบตกเรือ ชายหนุ่มคงตายตามไปอยู่บิดามารดาแล้ว และอยู่ๆกู๋ฟูฮวนตำรวจรบพิเศษก็เข้ามาอยู่ในร่างนี้แทน เสียงประตูห้องเปิดพร้อมเด็กสาวที่เดินเข้ามา เขามองก็รู้สึกเหมือนต้องมนต์ เด็กสาวน่าตาน่ารักเดินเข้ามาใกล้เขาแล้วพูดด้วยน้ำเสียงน่าฟัง

"ท่านตื่นแล้วหรือ!..เป็นเช่นไรบ้าง? ยังปวดแผลอยู่มั้ย?"ไป๋เฟิ่งเดินเข้ามาเพื่อจะดูอาการคนเจ็บก็เห็นเขานอนลืมตามองมาที่ตนเลยเดินเข้าไปถามอาการ

"ข้ารู้สึกเวียนหัวนะ ไม่ทราบว่าที่นี้ที่ไหนหรือ?"

"ที่นี้หมู่บ้านซานหยาแห่งเมืองเจอเจี๋ยเจ้าคะ ข้ากับพี่สาวเจอท่านนอนหมดสติอยู่ที่ริมแม่น้ำเลยช่วยกันนำท่านมารักษาที่บ้านเจ้าคะ"

"ขอบคุณแม่นางมากที่ช่วยเหลือข้า บุญคุณยิ่งใหญ่ยากจะตอบแทน"ชายหนุ่มเอ่ยขอบคุณ แต่ในใจกลับคิดว่าเขามาอยู่ที่ยุคนี้ได้เช่นไรกัน ดีว่ามีความทรงจำของเจ้าของเดิมทำให้เขาตีเนียนไปกับเหตุการณ์ได้

"แล้วท่านไปนอนที่ริมแม่น้ำได้เช่นไรหรือเจ้าคะ..อ่ะ..ข้าลืมไป ท่านหิวมั้ยเจ้าคะ เดี๋ยวข้าไปต้มโจ๊กให้"พูดจบก็รีบเดินออกไปเพื่อต้มโจ๊กให้คนเจ็บ หวังเจอเยียนเห็นก็ให้นึกเอ็นดู แต่พอนึกถึงเรื่องราวของตนเองก็รู้สึกสับสน อยู่ๆตายแล้วแทนที่จะไปยมโลกแต่กลับมาอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้ แถมแม่นางน้อยหน้าตาน่ารักยังช่วยชีวิตเขาด้วย แต่ก็อดที่จะคิดถึงเรื่องในชาติก่อนไม่ได้ พอนึกถึงบ้านชายหนุ่มก็เห็นอพาร์ทเมนของตนเอง เขารู้สึกงงแต่พอลองเอามือไปจับของต่างๆเขาก็สัมผัสได้เลยลองเดินไปในห้องเก็บอาวุธที่เขาเก็บสะสมไว้ 'ของอยู่ครบ' แล้วก็นึกขึ้นได้ว่าร่างนี้มีป้ายของร้านฝากเงินอยู่เลยมองหา

พอเห็นของอยู่ครบก็เบาใจ ตอนนี้ร่างนี้ไม่เหลือใครแล้ว บิดามารดาจากไปแล้ว ญาติที่จะไปหาเขาเองก็ไม่ได้รู้จัก ตอนนี้เขาถือว่าเป็นคนไร้ญาติขาดมิตรจะไปอยู่ไหนดี จะกลับไปที่บ้านก็ไม่รู้จะอยู่อย่างไร ชายหนุ่มนอนคิดอะไรเพลินๆหญิงสาวที่เข้ามาก่อนหน้านั้นก็เดินเข้ามาพร้อมหญิงสาวอีกคนที่อุ้มทารกน้อยไว้ในอ้อมแขน

"ท่านรู้สึกตัวแล้ว...ลุกมาทานโจ๊กก่อน น้องสาวข้าต้มมากำลังร้อนๆ"ไป๋เสวียนที่อุ้มไป๋หย่างเห็นชายหนุ่มที่อายุน่าจะรุ่นเดียวกับนาง แต่ใบหน้าเศร้าหมอง

"ขอบคุณพวกท่านมาก"หวังเจอเยียนลุกนั้งเพื่อจะรับถ้วยโจ๊กมากิน แต่แผลที่ไหล่ขวายังเจ็บก็จึงนิ่วหน้า ไป๋เฟิ่งเห็นดั่งนั้นจึงคิดป้อนคนเจ็บ

"ท่านยังเจ็บอยู่ เช่นนั้นข้าป้อนท่านเอง"ชายหนุ่มจึงต้องให้หญิงสาวป้อนโจ๊กที่รสชาติกลมกล่อม

"ไปทราบว่าคุณชายมีชื่อแซ่อะไร ข้ากับน้องสาวแซ่ถัง ข้าพี่สาวคนโตชื่อถังไป๋เสวียน ส่วนคนที่ป้อนโจ๊ท่านชื่อถังไป๋เฟิ่ง ส่วนที่อยู่ในอ้อมแขนข้าคือน้องเล็กชื่อถังไป๋หย่าง "

"ข้าแซ่หวังมีนามว่าเจอเยียนอายุ16หนาว ข้ากับครอบครัวอาศัยอยู่ที่หัวเป่ยกำลังโดยสารเรือเพื่อจะไปเยี่ยมญาติของมารดาที่หลงเจียงแต่ระหว่างทางเกิดการปล้นเรือขึ้นพวกโจรมันสังหาคนบนเรือทั้งหมด ข้าถูกพวกมันฟัดแล้วถีบตกจากเรือจนพวกท่านมาเจอแล้วช่วยชีวิตข้า "ชายหนุ่มเลือกที่จะบอกตามตรง

"แล้วท่านจะทำยังไงต่อไปละ หรือจะไปขอความช่วยเหลือจากญาติหลงเจียง"ไป๋เฟิ่งฟังก็รู้สึกเห็นใจในโชคชะตาของชายหนุ่ม

"ข้าไม่เคยเห็นหน้าญาติของมารดา ที่ไปเยี่ยมเพราะมีจดหมายมาบอกว่าท่านยายกำลังป่วยอยากเห็นหน้าท่านแม่เป็นครั้งสุดท้าย "เขาจำได้ว่ามารดาของร่างนี้เคยเล่าไว้ว่าในอดีตมีเรื่องมากมาย

" จริงๆแล้วท่านยายโกรธท่านแม่เรื่องที่ยอมแต่งงานกับบิดาข้าที่เป็นแค่ชาวไร่ธรรมดาไม่ยอมแต่ให้คนที่ท่านยายหาให้ ท่านยายจึงตัดขาดท่านแม่ ข้าเลยไม่รู้จักญาติทางฝั่งมารดา ส่วนบิดาก็มีญาติห่างๆกันไม่ได้สนิทกันมาก พวกเรา3แม่ลูกเลยอยู่กันเอง ทำไร่ทำนาไปวันๆ ส่วนข้าก็พอหาของป่าล่าสัตว์ได้บ้างเลยอยู่กันอย่างไม่ลำบากมาก"

"เป็นเช่นนั้นเองหรือ..ท่านพักให้บาดแผลหายก่อนค่อยคิดว่าจะทำเช่นไรต่อแล้วกัน "ไป๋เสวียนฟังแล้วก็รู้สึกเห็นใจ ที่บ้านนางตอนนี้มีแต่สตรี ถ้ามีบุรุษเพิ่มขึ้นมาอาจทำให้ชาวบ้านนินทาได้ แต่เอาไว้ตอนนั้นค่อยคิด ตอนนี้รักษาคนสำคัญกว่า