ตอนที่6 เสียงสั่นเครือ

แววตาของหญิงสาวตรงหน้าไม่มีความล้อเล่นแม้แต่นิดเดียว มันเป็นแววตาของคนที่เคยพรากชีวิตผู้อื่นมาแล้วนับไม่ถ้วน เถ้าแก่หวังเคยคลุกคลีกับพวกนักเลงหัวไม้มาบ้าง ชายแก่มองออกทันทีว่าผู้หญิงคนนี้ ‘เอาจริง’ และพร้อมจะฆ่าเขาให้ตายตรงนี้แน่ๆ

ความขี้ขลาดและรักตัวกลัวตายพุ่งทะยานขึ้นขีดสุด เถ้าแก่หวังรีบยกมือทั้งสองข้างขึ้นเหนือหัวราวกับคนยอมจำนน ชายแก่ถอยหลังกรูดออกห่างจากหลงจิ่นเยว่ราวกับเห็นผีสาง ร่างอ้วนฉุสั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่

“มะ... ไม่ ไม่เอาแล้ว” เถ้าแก่หวังละล่ำละลัก เสียงสั่นเครือ “ฉัน... ฉันเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ามีธุระด่วนที่โกดัง เรื่องข้อตกลงวันนี้ยกเลิก ยกเลิกทั้งหมด ตระกูลหลงไปหาเงินมาใช้หนี้ฉันเองก็แล้วกัน ฉันไม่เอาแล้วผู้หญิงคนนี้”

พูดจบ ชายแก่ก็หันหลังวิ่งเตลิดหนีออกจากภัตตาคารไปอย่างไม่คิดชีวิต ทิ้งให้แขกเหรื่อในร้านและหลงเจิ้นไห่ยืนอ้าปากค้างด้วยความงุนงง

“เถ้าแก่หวัง เดี๋ยวสิครับ เถ้าแก่หวัง” หลงเจิ้นไห่ตะโกนเรียกหน้าดำหน้าแดง แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว

เหตุการณ์ที่พลิกผันอย่างกะทันหันนี้อยู่ในสายตาของฟู่ซีโจวทั้งหมด แม้เขาจะยืนอยู่บนชั้นลอยและมองไม่เห็นส้อมในมือของหลงจิ่นเยว่ แต่ประสบการณ์ที่ผ่านความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วน ทำให้เขาสังเกตเห็น ‘รังสีสังหาร’ ที่แผ่ออกมาจากร่างบอบบางนั้น

‘กระต่ายน้อย... รู้จักแว้งกัดแล้วงั้นหรือ?’ ฟู่ซีโจวหรี่ตาลง รอยยิ้มเย้ยหยันบนใบหน้าเลือนหายไป แทนที่ด้วยความประหลาดใจและสนใจอย่างลึกซึ้ง หัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเนิบนาบมาตลอดบัดนี้กลับสูบฉีดอย่างรุนแรง เขาหรี่ตามองแผ่นหลังเหยียดตรงของหญิงสาวเบื้องล่าง ความขัดแย้งระหว่างร่างกายที่บอบบางกับจิตวิญญาณที่แข็งกร้าวช่างดึงดูดสายตาเขาเสียเหลือเกิน

ทางด้านหลงเจิ้นไห่ เมื่อเห็นว่าหนทางรอดเดียวของธุรกิจตระกูลหลงวิ่งหนีหางจุกตูดไปแล้ว ความอับอายและโทสะก็พุ่งปะทุขึ้นจนหน้ามืดตามัว เขาหันขวับกลับมาหาลูกสาวคนโต ง้างฝ่ามือขึ้นสุดแขนหมายจะตบสั่งสอนให้เลือดกบปาก

“นังลูกทรพี แกทำบ้าอะไรลงไป แกพูดอะไรกับเถ้าแก่หวังฮะ แกอยากเห็นตระกูลหลงพินาศย่อยยับนักใช่ไหม”

เพียะ

เสียงฝ่ามือกระทบเนื้อไม่ได้เกิดขึ้น หลงจิ่นเยว่ไม่ได้ยืนโง่ๆ ให้บิดาตบเหมือนร่างเดิมในอดีต เธอเบี่ยงตัวหลบอย่างพลิ้วไหว เป็นผลให้หลงเจิ้นไห่ที่ลงน้ำหนักมือเต็มแรงเสียหลักถลาไปข้างหน้าจนเกือบหน้าคะมำชนโต๊ะอาหาร

หญิงสาวถอยห่างออกมาระยะหนึ่ง ก่อนจะเชิดหน้าขึ้น นัยน์ตาฉายแววเย็นชาไร้เยื่อใย เธอจงใจเปล่งเสียงให้ดังพอที่จะทะลุผ่านความเงียบของภัตตาคาร เพื่อให้แขกผู้มีเกียรติทุกคนได้ยินชัดเจน

“คุณพ่อคะ ต่อให้ธุรกิจของตระกูลหลงจะย่ำแย่ หรือมีหนี้สินล้นพ้นตัวแค่ไหน แต่คุณพ่อก็ไม่ควรเอาศักดิ์ศรีของบรรพบุรุษตระกูลหลงไปเหยียบย่ำ ด้วยการบังคับขายลูกสาวแท้ๆ เพื่อแลกกับการใช้หนี้พนันของคุณพ่อนะคะ”

ประโยคนี้ราวกับระเบิดที่ถูกปาลงกลางวงสังคมชั้นสูง เสียงซุบซิบนินทาดังกระหึ่มขึ้นทันที แขกหลายคนชี้ชวนกันมองหลงเจิ้นไห่ด้วยสายตาดูแคลน การทำธุรกิจล้มเหลวยังพอทน แต่การติดการพนันจนต้องขายลูกสาวกิน เป็นเรื่องที่น่ารังเกียจที่สุดในแวดวงผู้ดีเซี่ยงไฮ้

“กะ... แก... นังเด็กอกตัญญู แกกล้าใส่ร้ายฉันต่อหน้าผู้คนงั้นรึ” หลงเจิ้นไห่หน้าแดงก่ำสลับเขียวคล้ำ อับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี

“ฉันพูดความจริงค่ะ” หลงจิ่นเยว่ตอบกลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ไม่มีความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่เลย “ให้เวลาฉันหนึ่งเดือน ฉันจะหาเงินมาจัดการหนี้ก้อนนี้ให้เองเพื่อทดแทนบุญคุณที่ให้กำเนิด แต่ถ้าคุณพ่อยังดึงดันจะใช้กำลังบังคับขายฉันอีกล่ะก็... พรุ่งนี้เช้าฉันจะไปร้องเรียนที่สถานีตำรวจและสมาคมสตรีแห่งเซี่ยงไฮ้ ว่าคหบดีหลงเจิ้นไห่พัวพันกับการค้ามนุษย์ ถึงตอนนั้น... อย่าหาว่าลูกสาวคนนี้ไม่เตือนก็แล้วกัน”

คำขู่ที่ชาญฉลาดและเด็ดขาดนั้น ทำให้หลงเจิ้นไห่โกรธจนพูดไม่ออก ชี้หน้าลูกสาวด้วยมือที่สั่นเทา แต่ก็ไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่ามท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ที่กำลังจับจ้อง ท้ายที่สุด คหบดีผู้เย่อหยิ่งก็ทนแบกรับความอับอายไม่ไหว ต้องสะบัดหน้าเดินหนีออกจากภัตตาคารไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งลูกสาวไว้เบื้องหลังอย่างไม่ไยดี

เมื่อเห็นว่าบิดาจากไปแล้ว หลงจิ่นเยว่ก็สูดลมหายใจเข้าลึก ปรับอารมณ์ให้สงบนิ่ง เธอจัดการจัดระเบียบเสื้อผ้ากี่เพ้าของตนเองให้เรียบร้อย ก่อนจะหมุนตัวเตรียมเดินออกจากสถานที่อันน่าอึดอัดแห่งนี้

ทว่า ทันทีที่เธอก้าวเท้าไปถึงบริเวณโถงทางเดินใกล้ประตูทางออก ร่างสูงใหญ่ของใครบางคนก็ก้าวออกมายืนขวางทางเอาไว้ดุจกำแพงหินผา

กลิ่นหอมของยาสูบชั้นดีผสมผสานกับกลิ่นโคโลญจน์ราคาแพงลอยแตะจมูก มันเป็นกลิ่นที่ให้ความรู้สึกอันตรายและคุกคามอย่างรุนแรง หลงจิ่นเยว่เงยหน้าขึ้น และต้องพบกับนัยน์ตาดำขลับลึกล้ำที่กำลังก้มลงมองเธออยู่

นายพลฟู่ซีโจว... เขาลงมาจากชั้นลอยตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่มีใครทราบ เบื้องหลังของเขามีนายทหารองครักษ์ในเครื่องแบบยืนคุมเชิงอยู่สองนาย

“ฝีปากคมคาย ใช้ไหวพริบได้ไม่เบานี่ คุณหนูใหญ่หลง” ฟู่ซีโจวเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาราบเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยความรู้สึกท้าทาย “นึกว่าจะเอาแต่ร้องไห้ขี้มูกโป่ง ยอมให้ตาแก่นั่นลากขึ้นเตียงไปเสียอีก ไม่คิดเลยว่ากระต่ายขาวตัวน้อยจะรู้วิธีขู่กรรโชกบิดาตัวเองด้วย”

หลงจิ่นเยว่มองใบหน้าที่ถอดแบบมาจากอดีตสามีของเธอทุกกระเบียดนิ้ว แต่รอยยิ้มเย้ยหยันและแววตาที่เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งของเขานั้น ทำให้เธอรู้สึกขยะแขยงจนแทบอาเจียน หญิงสาวถอยหลังรักษาระยะห่าง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาขั้นสุด

“กรุณาหลีกทางด้วยค่ะ ท่านนายพลฟู่ ฉันต้องการจะกลับบ้าน”

ฟู่ซีโจวไม่ขยับ เขากลับก้าวเข้าไปประชิดตัวเธออีกก้าวหนึ่ง ร่างกายสูงใหญ่ของเขาบดบังแสงสว่างจนมิด “ถ้าฉันบอกว่า ‘ไม่’ ล่ะ?”

ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงมาใกล้ ระดับสายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่ริมฝีปากอวบอิ่มของเธออย่างจาบจ้วง “เธอเพิ่งไล่ลูกค้าคนสำคัญของพ่อเธอไป หนี้สินก้อนโตของตระกูลหลงก็ยังอยู่... สนใจจะมาเสนอขายให้ฉันแทนไหม? ฉันไม่ชอบความรุนแรงหรอกนะ แต่ฉันจ่ายหนักกว่าตาแก่หวังนั่นสิบเท่า หรืออาจจะมากพอให้เธอไปตั้งตัวใหม่ได้เลย”

คำพูดที่ดูถูกเหยียดหยามศักดิ์ศรีลูกผู้หญิงอย่างร้ายกาจนั้น ทำให้ความอดทนของหลงจิ่นเยว่ขาดผึง

เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ นัยน์ตาหงส์วาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ ไม่มีความหวาดกลัวต่ออำนาจหรือปืนในมือองครักษ์ของเขาเลยแม้แต่น้อย