ตอนที่7 เงินและอำนาจ

“ท่านนายพลฟู่ซีโจว... คุณอาจจะคิดว่าเงินและอำนาจล้นฟ้าในมือคุณ สามารถซื้อได้ทุกสิ่งบนโลกใบนี้” น้ำเสียงของหลงจิ่นเยว่กังวานใส ทว่าเฉียบขาดและเชือดเฉือนดุจคมดาบ “แต่ขอโทษทีนะคะ ต่อให้คุณจะมีเงินมากองท่วมคฤหาสน์ตระกูลหลง หรือมีอำนาจสั่งตายใครในเซี่ยงไฮ้ก็ได้ ผู้ชายที่มีแต่เปลือกจอมปลอม สันดานหยาบช้า และมักมากในกามารมณ์อย่างคุณ ก็ไม่มีค่าพอให้ฉันชายตามองด้วยซ้ำ”

“คุณหนูหลง ระวังปากด้วย” ทหารองครักษ์ด้านหลังตวาดลั่น พร้อมกับชักปืนพกออกมาจากซองเล็งตรงมาที่เธอ ไม่มีใครกล้าด่าทอท่านนายพลใหญ่แห่งสาธารณรัฐเช่นนี้มาก่อน

ทว่า ฟู่ซีโจวกลับยกมือขึ้นเป็นเชิงห้ามลูกน้องไม่ให้วู่วาม

แทนที่เขาจะโกรธจัดจนสั่งประหารชีวิตเธอ ชายหนุ่มกลับนิ่งอึ้งไปชั่ววินาที ก่อนที่เสียงหัวเราะทุ้มต่ำจะหลุดลอดออกมาจากลำคอ มันไม่ใช่เสียงหัวเราะเยาะเย้ย แต่เป็นเสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจอย่างบ้าคลั่ง นัยน์ตาดำมืดมิดของเขาประกายวาววับไปด้วยความลุ่มหลงและกระหายอยากจะเอาชนะ

ดวงตาที่แข็งกร้าว ไม่ยอมจำนน และเต็มไปด้วยความเกลียดชังของเธอนั้น... มันช่างงดงามและมีชีวิตชีวากว่าผู้หญิงทุกคนที่เขาเคยพบเจอ มันกระตุ้นสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวเขาให้ลุกโชน

“น่าสนใจ... น่าสนใจจริงๆ หลงจิ่นเยว่” ฟู่ซีโจวกระซิบเสียงพร่า นัยน์ตาจับจ้องเธอราวกับสัตว์ร้ายที่ล็อกเป้าหมายเหยื่อ “ปากเก่งให้ได้ตลอดรอดฝั่งก็แล้วกัน เพราะฉันอยากจะรู้นักว่า คนที่ไม่มีค่าพอให้เธอชายตามองอย่างฉัน จะทำให้เธอคลานมาอ้อนวอนแทบเท้าได้ยังไง”

หลงจิ่นเยว่เหยียดยิ้มเย็นชา “ฝันไปเถอะค่ะ เก็บเงินสกปรกของคุณไปปรนเปรอผู้หญิงบนชั้นลอยนั่นเถอะ”

พูดจบ เธอก็เดินชนไหล่ของนายพลผู้ทรงอิทธิพลอย่างไม่แยแส ก่อนจะก้าวฉับๆ ออกจากภัตตาคารไป ทิ้งร่างสูงใหญ่ให้ยืนอยู่เบื้องหลัง ท่ามกลางสายฝนปรอยๆ ของค่ำคืนในเซี่ยงไฮ้

ฟู่ซีโจวยืนมองแผ่นหลังบางที่ค่อยๆ กลืนหายไปในความมืด รอยยิ้มชั่วร้ายยังคงประดับอยู่บนมุมปาก ทว่าจู่ๆ อาการปวดศีรษะก็แล่นริ้วขึ้นมาอีกครั้ง ภาพสตรีในชุดทะมัดทะแมงตวัดดาบกลางสายฝนแวบเข้ามาในหัว ก่อนจะสลายไปอย่างรวดเร็ว เขายกมือขึ้นแตะที่ขมับ แววตาแปรเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่นอันตราย

“จ้าวหลิน” เขาเอ่ยเรียกองครักษ์คนสนิทเสียงเรียบ “ไปสืบมาให้หมดว่าหนึ่งเดือนนี้เธอคิดจะหาเงินจากที่ไหน... ไม่ว่าเธอจะไปสมัครงานที่ใด กู้เงินจากใคร หรือมีหน้าไหนกล้ายื่นมือเข้าช่วยเหลือ...”

ชายหนุ่มหันกลับมา นัยน์ตาดุร้ายดุจมัจจุราช

“จงปิดตายหนทางของเธอให้หมด หากใครกล้าสอดมือเข้ามายุ่ง ตัดมือมันทิ้งซะ ฉันจะบีบให้เธอไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องวิ่งมาซบกอดฉันด้วยตัวเองเท่านั้น”

เกมการไล่ล่าระหว่างบุรุษผู้ทรงอำนาจและอดีตยอดหญิงแห่งยุคชิง ได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการแล้ว

รถยนต์หรูของตระกูลหลงแล่นฝ่าสายฝนยามค่ำคืนกลับมาถึงคฤหาสน์ ทันทีที่บานประตูไม้บานใหญ่ถูกปิดลง พายุอารมณ์ของหลงเจิ้นไห่ก็ปะทุขึ้นอย่างไม่อาจควบคุมได้

“นังลูกทรพี จับตัวมันไว้” หลงเจิ้นไห่ตวาดลั่น สั่งให้คนรับใช้ชายรูปร่างกำยำสองคนเข้าประกบตัวหลงจิ่นเยว่ “แกกล้าฉีกหน้าฉันกลางภัตตาคาร ทำให้เถ้าแก่หวังเตลิดหนีไป แถมยังกล้าขู่จะไปแจ้งตำรวจงั้นรึ ดี ในเมื่อแกปีกกล้าขาแข็งนัก ฉันก็จะขังแกไว้ในห้องใต้ดิน ไม่ให้น้ำไม่ให้ข้าว ดูซิว่าแกจะปากดีไปได้อีกกี่วัน”

หลงจิ่นเยว่ไม่ได้ดิ้นรนขัดขืนให้เสียแรงเปล่า เธอรู้ดีว่าด้วยร่างกายที่บอบบางและอ่อนแอในตอนนี้ การปะทะด้วยกำลังตรงๆ มีแต่จะทำให้เธอเจ็บตัวเพิ่มขึ้น หญิงสาวเพียงแค่ปรายตามองบิดาบังเกิดเกล้าของร่างเดิมด้วยสายตาเย็นชาไร้ก้นบึ้ง ก่อนจะยอมให้คนรับใช้ลากตัวลงไปขังในห้องใต้ดินที่ทั้งชื้นแฉะและมืดมิด

ปัง แกรก

เสียงลงกลอนประตูดังสนั่น ทิ้งให้เธอจมอยู่กับความมืดและกลิ่นอับชื้น หลงจิ่นเยว่คลำหาฟางแห้งๆ มุมห้องแล้วทรุดตัวลงนั่ง เธอหลับตาลงเพื่อปรับโสตประสาทให้คุ้นเคยกับความมืด สัญชาตญาณของอดีตแม่ทัพหญิงถูกงัดออกมาใช้อีกครั้ง เธอคำนวณเวลาและรอคอยอย่างใจเย็น จนกระทั่งเสียงฝีเท้าด้านนอกเงียบสงัดลง บ่งบอกว่าคนในคฤหาสน์หลับใหลกันหมดแล้ว ท่ามกลางเสียงฝนที่ตกกระทบหน้าต่างบานเกล็ดด้านบน

หญิงสาวถอดปิ่นปักผมโลหะชิ้นเล็กที่ซ่อนไว้ในมวยผมออกมา นี่คือทักษะการเอาตัวรอดขั้นพื้นฐานที่ทหารสอดแนมในยุคชิงต้องมี เธอขยับตัวไปที่ประตูไม้ สอดปลายปิ่นเข้าไปในรูกุญแจทองเหลืองรุ่นเก่า ขยับและบิดเบาๆ เพียงไม่กี่อึดใจ...

กริ๊ก...

กลอนประตูถูกปลดออกอย่างง่ายดาย หลงจิ่นเยว่ผลักประตูออกไปอย่างเงียบเชียบ เธออาศัยความมืดและวิชาตัวเบาที่แม้ร่างกายนี้จะไม่มีกำลังภายใน แต่สเต็ปเท้าและการทิ้งน้ำหนักยังคงแม่นยำดุจแมวป่า เธอหลบเลี่ยงเวรยามของตระกูลหลง ปีนข้ามกำแพงด้านหลังคฤหาสน์ และกระโดดลงสู่ตรอกแคบๆ ที่ชื้นแฉะไปด้วยน้ำฝนของมหานครเซี่ยงไฮ้ได้อย่างไร้ร่องรอย

สายฝนยังคงโปรยปรายลงมาอย่างต่อเนื่อง หลงจิ่นเยว่วิ่งลัดเลาะไปตามตรอกซอกซอยที่มืดมิด เธอต้องการหาที่ปลอดภัยเพื่อตั้งหลักและวางแผนหาเงินมาไถ่ตัวเองออกจากตระกูลหลงตามที่ลั่นวาจาไว้

ทว่า ในขณะที่เธอกำลังวิ่งเลี้ยวตรงหัวมุมถนนที่เปลี่ยวร้าง... กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งก็ลอยมาเตะจมูก

หญิงสาวชะงักฝีเท้า สัญชาตญาณอันตรายร้องเตือน เบื้องหน้าของเธอคือลานกว้างหลังโกดังสินค้าร้าง มีร่างของชายฉกรรจ์นับสิบคนนอนจมกองเลือดอยู่บนพื้น โอดครวญด้วยความเจ็บปวด ท่ามกลางร่างเหล่านั้น มีกลุ่มชายชุดดำสวมหมวกทรงปานามายืนคุมเชิงอยู่พร้อมอาวุธปืนพกในมือ

และตรงกลางวงล้อมนั้น... ปรากฏร่างสูงใหญ่ของบุรุษหนุ่มผู้หนึ่ง เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนขึ้นถึงข้อศอก เผยให้เห็นรอยสักรูปมังกรที่ท่อนแขน เขากำลังยืนเช็ดเลือดที่เปื้อนข้อนิ้วด้วยผ้าเช็ดหน้าสีขาวอย่างใจเย็น ก่อนจะโยนมันทิ้งลงบนหน้าของศัตรูที่นอนรวยรินอยู่แทบเท้า

“หั่นศพพวกมันใส่กระสอบ แล้วเอาไปถ่วงแม่น้ำหวงผู่ซะ” น้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบสั่งการอย่างโหดเหี้ยม ไร้ความปรานี

หลงจิ่นเยว่เบิกตากว้าง เธอรีบก้าวถอยหลังหมายจะหลบซ่อนตัว แต่ส้นรองเท้าคัทชูเจ้ากรรมดันไปเหยียบเข้ากับเศษแก้วแตกบนพื้น

กร๊อบ

เสียงนั้นดังพอที่จะทำให้กลุ่มชายชุดดำหันขวับมาทางเธอ ปากกระบอกปืนนับสิบกระบอกเล็งตรงมาที่ร่างบางในมุมมืดทันที

“ใครอยู่ตรงนั้น ออกมาเดี๋ยวนี้” ลูกน้องคนหนึ่งตวาดลั่น