ตอนที่4 เป็นไปไม่ได้

ทว่า... ความตื่นเต้นยินดีที่พวยพุ่งขึ้นมากลับถูกสายน้ำเย็นจัดสาดรดจนดับมอดลงในเวลาอันรวดเร็ว เมื่อเธอพิจารณาเขาให้ชัดเจนอีกครั้ง

เป็นไปไม่ได้... หญิงสาวส่ายหน้าปฏิเสธความคิดตัวเองอย่างรวดเร็ว เวลาผ่านไปถึงยี่สิบปีแล้ว หากเป็นท่านพี่จริงๆ เขาควรจะมีริ้วรอยแห่งวัย ควรจะดูเป็นชายวัยกลางคนที่ผ่านโลกมามาก แต่บุรุษที่นั่งอยู่ตรงหน้า แม้จะดูเป็นผู้ใหญ่ที่เปี่ยมไปด้วยบารมี ทว่าใบหน้าและร่างกายกลับดูสมบูรณ์แข็งแรงอยู่ในวัยฉกรรจ์ ราวกับผู้ชายอายุสามสิบต้นๆ หรือสี่สิบที่ดูแลตัวเองอย่างดีเลิศจนกาลเวลาทำร้ายไม่ได้ ยิ่งไปกว่านั้น แววตาของเขา

สามีของเธอคือวีรบุรุษผู้ซื่อสัตย์ เป็นสุภาพบุรุษที่อบอุ่นและให้เกียรติภรรยาดุจชีวิต แต่ผู้ชายคนนี้... เขากำลังโอบเอวนักร้องสาว หัวเราะหยอกล้ออย่างเสเพล แววตาที่มองลงมาเต็มไปด้วยความเยียบเย็น เยาะหยัน และมักมากในกามารมณ์ ไม่มีเค้าโครงของคุณธรรมหรือความอบอุ่นของสามีเธอเลยแม้แต่น้อย

‘คงเป็นแค่คนหน้าเหมือน... หรืออาจจะเป็นญาติห่างๆ ของตระกูลฟู่ที่บังเอิญหน้าตาคล้ายกัน’ หลงจิ่นเยว่กัดฟันกรอด เบือนหน้าหนีด้วยความผิดหวังปนขยะแขยง ‘ต่อให้หน้าตาเหมือนท่านพี่ แต่สันดานเสเพล ชีกอ มั่วสุมกับสตรีเช่นนี้ ก็เป็นได้แค่พวกคุณชายสวะในยุคนี้เท่านั้น ช่างเป็นความบังเอิญที่น่ารังเกียจเสียจริง’

หารู้ไม่ว่า ในขณะที่เธอเบือนหน้าหนีด้วยความชิงชังนั้น นัยน์ตาลึกล้ำของ ฟู่ซีโจว ก็กำลังทอดมองลงมาที่เธอเช่นกัน

ฟู่ซีโจว ท่านนายพลหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลเหนือกองทัพครึ่งหนึ่งของเซี่ยงไฮ้ ชายผู้กุมอำนาจชี้เป็นชี้ตายในเมืองที่ไร้กฎหมายแห่งนี้ เบื้องหน้าของเขาคือจอมพลผู้โหดเหี้ยมและบุรุษเสเพลที่เปลี่ยนผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า ทว่านั่นเป็นเพียง ‘หน้ากาก’ ที่เขาสร้างขึ้นเพื่อตบตาบรรดาศัตรูทางการเมืองและซ่อนเร้นเขี้ยวเล็บที่แท้จริงเอาไว้

เขาสูญเสียความทรงจำเมื่อยี่สิบปีก่อนไปจนหมดสิ้น จำไม่ได้แม้กระทั่งว่าตัวเองเป็นใครมาจากไหน รู้เพียงว่าเขาต้องปีนป่ายขึ้นมาจากกองเลือดเพื่อยืนอยู่บนจุดสูงสุด ทว่า... ทุกครั้งที่เขาเห็นหญิงสาวตระกูลหลงคนนี้ อาการปวดศีรษะอย่างรุนแรงมักจะกำเริบขึ้นเสมอ

จี๊ด...

ฟู่ซีโจวยกมือขึ้นนวดขมับ เมื่อจ้องมองไปยังร่างบอบบางในชุดกี่เพ้าสีฟ้าอ่อนที่ยืนอยู่ชั้นล่าง ภาพเงาสีดำพร่ามัว ภาพสายฝนที่ตกลงมาอย่างหนัก กลิ่นคาวเลือด และเสียงผู้หญิงคนหนึ่งที่ตะโกนสั่งการอะไรบางอย่างดังแทรกเข้ามาในโสตประสาท แต่มันเลือนรางเกินกว่าจะปะติดปะต่อได้ อาการสับสนและคุ้นเคยอย่างประหลาดนี้ตีรวนอยู่ในอกจนเขาหงุดหงิด

เขารู้จักหลงจิ่นเยว่... อันที่จริง เขาแอบให้คนจับตาดูความเคลื่อนไหวของเธอมาพักใหญ่แล้ว

ในสายตาของฟู่ซีโจว หลงจิ่นเยว่คือคุณหนูผู้อ่อนแอ หัวอ่อน โง่เขลา และน่าสงสาร เธอเป็นเหมือนกระต่ายขาวตัวน้อยที่เอาแต่ก้มหน้ายอมรับชะตากรรม ปล่อยให้แม่เลี้ยงและน้องสาวรังแกซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทุกครั้งที่เขามองเห็นเธอ มันเกิดความรู้สึกย้อนแย้งในใจอย่างรุนแรง ด้านหนึ่งเขารู้สึกสมเพชในความอ่อนแอของเธอ แต่อีกด้านหนึ่ง... หัวใจที่ด้านชาของเขากลับกระตุกวูบ มันเต็มไปด้วยความหวงแหนและปรารถนาที่จะกักขังเธอไว้ในกรงทองเพื่อปกป้องไม่ให้ใครหน้าไหนมารังแกเธอได้อีก คล้ายกับความรู้สึกผูกพันลึกซึ้งที่ฝังรากอยู่ในกระดูก ซึ่งเขาเองก็หาเหตุผลมาอธิบายความรู้สึก ‘รัก’ อย่างบ้าคลั่งนี้ไม่ได้

เพื่อปกปิดความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้นี้ ฟู่ซีโจวจึงยิ่งแสดงออกด้วยท่าทีเย็นชาและเสเพล เขาผลักไสหญิงสาวข้างกายออกห่างเล็กน้อย แววตาที่เคยมัวเมาด้วยฤทธิ์เหล้าแปรเปลี่ยนเป็นคมกริบและเย็นเยียบดุจน้ำแข็งเมื่อทอดมองลงไป

“ท่านนายพลฟู่ครับ... นั่นเถ้าแก่หวังกับหลงเจิ้นไห่ ดูเหมือนวันนี้ตระกูลหลงจะพาตัวคุณหนูใหญ่มาส่งมอบให้ตาแก่นั่นจริงๆ” นายทหารองครักษ์คนสนิทที่ยืนอยู่เบื้องหลังค้อมตัวลงกระซิบรายงานด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด

ฟู่ซีโจวมองรอยแผลที่พันด้วยผ้าก๊อซบนศีรษะของหลงจิ่นเยว่ สันกรามของเขาขบเข้าหากันจนนูนเป็นสัน มือหนาที่จับแก้ววิสกี้เผลอบีบแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เปลวเพลิงแห่งความโทสะลุกโชนอยู่ในอก เขาอยากจะชักปืนพกที่เอวออกมายิงเจาะกบาลเถ้าแก่หวังให้สมองไหล และยิงทิ้งพ่อสารเลวของเธอให้รู้แล้วรู้รอด

แต่ในฐานะผู้คุมกระดานหมากแห่งเซี่ยงไฮ้ เขาจะทำอะไรวู่วามโดยไร้เหตุผลไม่ได้ หากเขาออกตัวปกป้องเธอตรงๆ ศัตรูรอบด้านจะรู้ทันทีว่าผู้หญิงคนนี้คือจุดอ่อนของเขา เขาต้องมีข้ออ้างที่ชอบธรรม และที่สำคัญ... เขาต้องการบีบคั้นให้กระต่ายขาวตัวนี้หมดหนทางจนต้องเป็นฝ่ายวิ่งมาร้องขอความเมตตาแทบเท้าเขาเอง

ในจังหวะนั้นเอง เถ้าแก่หวังที่กำลังลวนลามทางสายตากับหลงจิ่นเยว่ ก็บังเอิญเงยหน้าขึ้นไปเห็นฟู่ซีโจวบนชั้นลอย ชายแก่ตาโตเท่าไข่ห่าน รีบทิ้งครอบครัวหลง แล้ววิ่งกระหืดกระหอบขึ้นบันไดมายังโซนวีไอพีเพื่อประจบประแจงผู้มีอิทธิพลสูงสุดทันที

“ทะ... ท่านนายพลฟู่ ช่างเป็นบุญวาสนาจริงๆ ที่ได้พบท่านที่นี่” เถ้าแก่หวังค้อมเอวคำนับจนตัวแทบติดพื้น ใบหน้าเหี่ยวย่นเต็มไปด้วยรอยยิ้มประจบสอพลอ

ฟู่ซีโจวหมุนแก้วเหล้าในมือช้าๆ น้ำแข็งกระทบแก้วแก้วดังกรุ๊งกริ่งท่ามกลางความเงียบที่น่าอึดอัด เขาปรายตามองเถ้าแก่หวังด้วยหางตา ก่อนจะตวัดสายตาลงไปมองหลงจิ่นเยว่ที่ยืนอยู่ด้านล่าง หญิงสาวเงยหน้าขึ้นสบตาเขาพอดี แววตาของเธอไม่มีความหวาดกลัวหรือความหลงใหลเหมือนสตรีอื่น มีเพียงความดื้อรั้น ชิงชัง และขยะแขยงอย่างปิดไม่มิด

สายตาเกลียดชังนั้นกระตุกอารมณ์ดิบเถื่อนของฟู่ซีโจวให้พลุ่งพล่าน เขาเหยียดยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ดูชั่วร้ายและไร้หัวใจที่สุด ชายหนุ่มจงใจดัดเสียงให้ดังพอที่จะให้หญิงสาวที่อยู่เบื้องล่างได้ยินชัดเจนทุกถ้อยคำ