Share

ตอนที่ 21: ขนมที่นางชอบ

last update publish date: 2026-11-22 11:13:22

ตอนที่ 21: ขนมที่นางชอบ

สามวันหลังเรื่องในโถงใหญ่ จ้าวหยวนเซิงมาที่ห้องตำราปลายเรือนตะวันตกในยามบ่าย พร้อมกระดาษแผ่นหนึ่งในมือ

เขาหยุดอยู่หน้าประตูห้องตำรา มองสตรีที่มาถึงก่อนกำลังเคร่งเครียดกับตำราตรงหน้า รอจนกระทั่งหลี่ลั่วอิงเงยหน้าจากตำรับยาแล้วพยักหน้าให้ จึงก้าวเข้ามานั่งลงตรงข้ามโต๊ะ สามวันมานี้เขามาหานางเช่นนี้ทุกวัน ไม่ใช่เพราะมีเรื่องด่วน แต่เพราะข้อตกลงข้อสองของนางที่ให้เขาบอกทุกเรื่องแก่นาง ซึ่งเขาทำตามโดยไม่ต้องให้นางท้วง

ทว่านั่นก็เป็นแค่เหตุผลที่เขามาอ้าง ลึก ๆ แล้วเขาก็อยากมาพบหน้านางทุกวันเช่นกัน...

“คนของเหยียนเฟิงเห็นสาวใช้ซักผ้าของจวนผู้หนึ่งแอบออกไปที่ประตูหลังเมื่อเช้า” เขาวางกระดาษลงบนโต๊ะ “นางส่งห่อผ้าเล็ก ๆ ให้พ่อค้าดอกไม้ที่มาส่งของประจำ ในห่อมีจดหมายหนึ่งฉบับ ข้ารู้ว่าซูหวั่นให้เครื่องประดับแก่นางไปหนึ่งชิ้น แลกกับการนำข่าวออกไป”

“ท่านจับนางแล้วหรือ”

“ยัง ข้ารอถามเจ้าก่อน” เขาตอบ “ถ้าจับตอนนี้ ซูหวั่นก็จะหาคนอื่นมาแทน และเราจะต้องไล่ตามใหม่อีกครั้ง ข้าคิดว่าควรปล่อยให้นางส่งต่อไป แล้วเปลี่ยนจดหมายเป็นข่าวที่ข้าต้องการให้องค์ชายรู้ แต่ข้ากลัวว่าจะพลาดอะไรไป”

หลี่ลั่วอิงมองกระดาษที่เขาวางไว้ ในนั้นมีชื่อสาวใช้ ชื่อพ่อค้า และเวลาที่พบกัน

“ข่าวฉบับแรก ท่านจะให้เขียนว่าอะไร”

“ยังไม่ได้คิด”

“ข้าเห็นว่าควรเป็นเรื่องจริงที่ไม่มีโทษ” นางเอ่ย “เช่นฮูหยินผู้เฒ่าเอ็นดูนางมาก หรือท่านกั๋วกงไม่ได้ติดใจเรื่องที่เกิดขึ้น ถ้าข่าวแรกเป็นเรื่องที่องค์ชายตรวจสอบแล้วพบว่าจริง เขาจะยิ่งเชื่อใจ พอถึงวันที่เราต้องการให้เขาเชื่อข่าวลวง เขาก็จะไม่คิดสงสัย”

เขาจดคำพูดของนางลงบนกระดาษ ไม่ได้ขัด รอจนนางพูดจบจึงเอ่ย “ที่ข้าเห็นว่าควรระวังก็คือพ่อค้าดอกไม้ ถ้าจับเขาได้เร็วเกินไป คนที่อยู่ด้านหลังจะรู้ว่าเราตามอยู่ ข้าจะให้คนตามแต่ไม่แตะต้อง”

“ท่านคิดถูก” นางตอบสั้น ๆ เรื่องที่ตกลงกันมีเท่านี้ แต่เขาไม่ได้ลุกจากไปในทันที

หลี่ลั่วอิงกลับไปสนใจตำรับยาตรงหน้า เสียงพู่กันของจ้าวหยวนเซิงยังเขียนต่ออยู่ครู่หนึ่ง นางไม่เอ่ยไล่ เขาไม่ได้อธิบายว่าอยู่ทำไม ในห้องมีเพียงเสียงกระดาษกับเสียงลมที่ผ่านหน้าต่าง

กระทั่งหลี่ลั่วอิงได้พบว่าตนเองอ่านตำรับเดียวกันซ้ำถึงสองรอบโดยไม่รู้ตัว เพราะมัวแต่ใส่ใจกับคนที่อยู่ร่วมห้อง...

ผ่านไปครู่ใหญ่ จนชุนเถานำชาเข้ามาวางแล้วออกไป เขาจึงเอ่ยขึ้น “ข้าอยากถามเจ้าเรื่องหนึ่ง”

“เรื่องอะไร”

“เจ้าชอบกินขนมอะไร”

หลี่ลั่วอิงเงยหน้ามองเขา คราแรกคิดว่าเขายังมีข้อสงสัยใดอีก ทว่ากลับไม่ใช่อย่างที่คิด สิ่งที่เขาอยากรู้ เป็นเพียงเรื่องง่าย ๆ ทว่าก็ดาษดื่นเสียจนนางนึกไม่ออกว่าครั้งสุดท้ายที่มีคนถามนางเช่นนี้คือเมื่อใด ในจวนกั๋วกง ผู้คนส่งสิ่งที่ดีที่สุดมาให้นางเสมอในฐานะฮูหยินกั๋วกง แต่ไม่มีผู้ใดเคยถามว่านางชอบอะไร แม้แต่ตอนอยู่บ้านสกุลหลี่ก็มีเพียงมารดาที่จำได้ แต่เมื่อออกเรือนมาแล้วก็ไม่เคยมีใครถามนางอีก จนกระทั่งวันนี้...

“ทำไมจึงถาม”

“ตอนแรกข้าถามพ่อบ้านจาง เขาบอกว่าไม่เคยได้ยินเจ้าเอ่ยว่าชอบสิ่งใด” เขาตอบ “เลยตั้งใจถามเจ้าตรง ๆ ไม่ต้องตอบก็ได้ ถ้าไม่สะดวก...”

นางเงียบอยู่ครู่หนึ่ง นางไม่ได้คาดว่าจะต้องตอบคำถามนี้ แต่สุดท้ายก็เอ่ยปากออกมา “ขนมเกาลัดนึ่ง...เป็นขนมที่ท่านแม่ของข้าทำให้ตอนอยู่บ้านสกุลหลี่ ใส่น้ำตาลกรวดน้อย ๆ รสไม่หวานจัด ตั้งแต่ออกเรือนมาข้าไม่ได้กินอีกเลย”

“อือ” เขาตอบเพียงเท่านั้น ไม่ได้ซักต่อ แต่นางเห็นว่าเขาลอบยิ้มจาง ๆ

เมื่อเขากลับไป นางนั่งมองถ้วยชาที่ยังคงร้อนอยู่ ช่วงเวลาไม่กี่วันมานี้ นางเห็นว่าจ้าวหยวนเซิงค่อย ๆ เปลี่ยนไปทีละนิด ทว่าเทียบกับสิบหกปีที่ผ่านมา วันเวลาเท่านี้ก็ยากจะเป็นเครื่องพิสูจน์สิ่งใดได้...

***

เช้าวันรุ่งขึ้น ชุนเถานำกล่องไม้ใบเล็กมาวางไว้บนโต๊ะของนาง ไม่ได้บอกว่าใครส่งมา เมื่อเปิดฝาออก ขนมเกาลัดนึ่งสีเหลืองอ่อนเรียงอยู่ห้าชิ้น กลิ่นหอมหวานบาง ๆ ลอยขึ้นมา...

เห็นเพียงขนม นางก็รู้ในทันทีว่าของฝากจากใคร...

จะเป็นใครไปได้ หากไม่ใช่คนที่นางบอกไปเองว่าชอบขนมเกาลัดนึ่ง...

นางหยิบชิ้นหนึ่งขึ้นมากิน แม้รสไม่เหมือนที่มารดาของนางทำ เนื้อหยาบกว่าเล็กน้อย และน้ำตาลกรวดน้อยเกินไปเสียด้วยซ้ำ แต่ก็ทำให้นางคลายความคิดถึงลงไปได้บ้าง เมื่อชิ้นแรกหมด นางก็กินชิ้นที่สอง แล้วก็ชิ้นที่สาม

หลี่ลั่วอิงรู้สึกตัวอีกทีก็ตอนพบว่ากล่องขนมว่างเปล่า ในใจรู้สึกผิด เพราะนางไม่เคยกินขนมมากขนาดนี้มาก่อน แต่ก็หาข้ออ้างให้ตัวเองอย่างตื้นเขิน ว่าที่กินหมดก็เพราะต้องกินเผื่อลูกในท้อง ไม่ใช่เหตุผลอื่น...

 

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เกิดใหม่ครานี้ ขอสลัดคราบสามีเฮงซวย   ตอนที่ 22: ไฟลามถึงเรือนบิดา

    ตอนที่ 22: ไฟลามถึงเรือนบิดาสายวันที่สี่หลังเรื่องขนม จ้าวหยวนเซิงมาถึงห้องตำราปลายเรือนตะวันตกเร็วกว่าทุกวัน เขาไม่ได้รอให้นางเงยหน้าก่อน แต่ยืนอยู่หน้าประตู น้ำเสียงต่ำจนผิดปกติ “ลั่วอิง ข้ามีข่าวที่เจ้าควรได้ยินก่อนใคร”หลี่ลั่วอิงวางพู่กันลง ไม่ได้ถามว่าเรื่องอะไร นางเพียงพยักหน้าให้เขาเข้ามา ซึ่งจ้าวหยวนเซิงก็ไม่รีรอ เร่งเข้าไปและพูดถึงเรื่องสำคัญ“เมื่อคืนเหยียนเฟิงรู้มาว่ามีหนังสือกล่าวโทษยื่นต่อผู้ตรวจการ กล่าวหาว่าท่านพ่อตาแอบซ่องสุมอาวุธไว้ในเรือน” เขาเอ่ยตรง ๆ ไม่อ้อมค้อม “ผู้ตรวจการยังไม่ได้ออกคำสั่ง แต่เหยียนเฟิงคาดว่าอีกไม่กี่วันทหารจะไปค้นเรือน”ในห้องเงียบลง สิ่งแรกที่นางรู้สึกไม่ใช่ความตกใจ แต่เป็นความเย็นที่ไล่ขึ้นมาตามสันหลัง นางยังจำข้อหานี้ได้ดี ชาติก่อนเรื่องเดียวกันนี้เกิดขึ้นในปีที่สามของการแต่งงาน และพรากทั้งตระกูลหลี่ไปจากนาง ส่วนวันนี้ยังเป็นปีแรกเท่านั้น“เร็วกว่าชาติก่อนสองปี” นางเอ่ยช้า ๆ “องค์ชายสามคงเห็นแล้วว่าท่านเริ่มตรวจสมุดบัญชี จึ

  • เกิดใหม่ครานี้ ขอสลัดคราบสามีเฮงซวย   ตอนที่ 21: ขนมที่นางชอบ

    ตอนที่ 21: ขนมที่นางชอบสามวันหลังเรื่องในโถงใหญ่ จ้าวหยวนเซิงมาที่ห้องตำราปลายเรือนตะวันตกในยามบ่าย พร้อมกระดาษแผ่นหนึ่งในมือเขาหยุดอยู่หน้าประตูห้องตำรา มองสตรีที่มาถึงก่อนกำลังเคร่งเครียดกับตำราตรงหน้า รอจนกระทั่งหลี่ลั่วอิงเงยหน้าจากตำรับยาแล้วพยักหน้าให้ จึงก้าวเข้ามานั่งลงตรงข้ามโต๊ะ สามวันมานี้เขามาหานางเช่นนี้ทุกวัน ไม่ใช่เพราะมีเรื่องด่วน แต่เพราะข้อตกลงข้อสองของนางที่ให้เขาบอกทุกเรื่องแก่นาง ซึ่งเขาทำตามโดยไม่ต้องให้นางท้วงทว่านั่นก็เป็นแค่เหตุผลที่เขามาอ้าง ลึก ๆ แล้วเขาก็อยากมาพบหน้านางทุกวันเช่นกัน...“คนของเหยียนเฟิงเห็นสาวใช้ซักผ้าของจวนผู้หนึ่งแอบออกไปที่ประตูหลังเมื่อเช้า” เขาวางกระดาษลงบนโต๊ะ “นางส่งห่อผ้าเล็ก ๆ ให้พ่อค้าดอกไม้ที่มาส่งของประจำ ในห่อมีจดหมายหนึ่งฉบับ ข้ารู้ว่าซูหวั่นให้เครื่องประดับแก่นางไปหนึ่งชิ้น แลกกับการนำข่าวออกไป”“ท่านจับนางแล้วหรือ”“ยัง ข้ารอถามเจ้าก่อน” เขาตอบ “ถ้าจับตอนนี้ ซูหวั่นก็จะหาคนอื่นมาแทน และเราจะต้องไล่ตามใหม่อีกครั้ง ข้าคิดว่าควรปล่อยให้นางส่งต่อไป แล้วเปลี่ยนจดหมายเป็นข่าวที่ข้าต้องการให้องค์ชายรู้ แต่ข้ากลัวว่าจะพลาดอะไรไป”

  • เกิดใหม่ครานี้ ขอสลัดคราบสามีเฮงซวย    ตอนที่ 20: ราคาของการไม่ถือโทษ (2)

    หลี่ลั่วอิงชะงัก “เรื่องพวกนี้ข้าทำเองก็ได้”“ข้าทำให้” เขาตอบ “เจ้าจะใส่อะไรลงในน้ำอุ่นไหมจะได้สบายตัวขึ้น ข้าไม่รู้ว่าอะไรปลอดภัยต่อครรภ์”หลี่ลั่วอิงมองเขาแล้วไม่ได้เอ่ยอะไรอีก ไม่นานชุนเถาก็กลับมาพร้อมอ่างไม้ใบหนึ่ง ไอน้ำลอยขึ้นบาง ๆ หลี่ลั่วอิงเอ่ยชื่อสิ่งที่ต้องใส่ คือขิงสดฝานบาง ๆ กับใบสมุนไพรชนิดอ่อน ไม่มีดอกคำฝอย ไม่มีตัวยากระตุ้นเลือดใด ๆ ทั้งนั้น ชุนเถาวางอ่างลงข้างเก้าอี้ตามที่สั่ง แล้วออกไปจากห้องโดยไม่เอ่ยสิ่งใดจ้าวหยวนเซิงยังไม่ลุกไปไหน เขามองนางครู่หนึ่ง ก่อนจะไปคุกเข่าอยู่ข้างกายนาง ตั้งท่าจะเอื้อมมือมาประคองเท้าของนาง ทว่าหลี่ลั่วอิงก็ชักเท้าหลบแล้วถามเขาด้วยความตกใจ“ท่านจะทำอะไรน่ะ”“ช่วยแช่เท้าให้ฮูหยิน”“ท่านเป็นถึงเซียวกั๋วกง จะมาคุกเข่าทำงานของบ่าวได้อย่างไร” หลี่ลั่วอิงค้านเสียงแข็ง แต่ทว่าเขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง“ข้าเคยคุกเข่าต่อหน้าเจ้ามาแล้ว อีกอย่างข้าเองก็เป็นสามีของเจ้า ปรนนิบัติภรรยาคือหน้าที่ของสามีเช่นกัน”

  • เกิดใหม่ครานี้ ขอสลัดคราบสามีเฮงซวย    ตอนที่ 20: ราคาของการไม่ถือโทษ (1)

    ตอนที่ 20: ราคาของการไม่ถือโทษค่ำวันนั้น จ้าวหยวนเซิงมายังเรือนซิ่งหลินจวี เมื่อได้พบหน้ากันอีกครั้ง สิ่งแรกที่ทำ คือนางคืนเสื้อคลุมของเขากลับคืนมาจ้าวหยวนเซิงมองเสื้อคลุมตัวนั้น พลันคิดสะท้อนในใจ สามีภรรยากันไยนางจึงคิดกับเขาถ้วนถี่ราวกับคนนอกเช่นนี้ ทว่าคำถามพวกนี้ก็คล้ายว่าตนจะรู้คำตอบทั้งหมดตั้งแต่ต้นเป็นเขาเองที่ทำให้นางหมางเมิน ชีวิตในชาติที่แล้ว ต่อให้เอาชีวิตในชาตินี้ชดใช้ก็เกรงว่าจะไม่พอ สุดท้ายก็ทำได้แค่รับเสื้อคลุมตัวนั้นมาแล้ววางไว้ข้างตัว แล้วจึงเป็นคนเริ่มพูดขึ้นมาเอง“ที่ข้าบอกว่าไม่ถือโทษคุณหนูซู ไม่ได้หมายตามที่พูด”หลี่ลั่วอิงนั่งนิ่ง เปิดโอกาสให้จ้าวหยวนเซิงได้อธิบาย“ถ้าวันนี้ข้าลงโทษนาง ผู้อาวุโสจะเห็นนางเป็นหญิงที่ถูกข่มเหง และฮูหยินผู้เฒ่าจะยิ่งปกป้อง ถ้าข้าส่งนางออกจากจวน องค์ชายสามจะหาช่องทางใหม่ ซึ่งทำให้เราระวังตัวได้ยากยิ่งกว่า ส่วนเรื่องให้นางอยู่ในจวนภายใต้การคุ้มครองของจวนกั๋วกง ก็เพื่อทำให้นางเชื่อว่าข้าอ่อนข้อให้ และนางจะยังส่งข่าวต่อไป” เขาหยุด “ข้าจะใช้นางเป็นช

  • เกิดใหม่ครานี้ ขอสลัดคราบสามีเฮงซวย   ตอนที่ 19: ไม่ถือโทษ (1)

    “ท่านป้า...ท่านผู้อาวุโส” ซูหวั่นเอ่ยเสียงสะอื้นแผ่ว ทว่าชัดพอให้ทุกคนได้ยิน “หวั่นเอ๋อร์...หวั่นเอ๋อร์ผิดแล้วเจ้าค่ะ หวั่นเอ๋อร์ไม่กล้าเรียกร้องสิ่งใดจากท่านพี่ เพียงแต่ในคืนที่หวั่นเอ๋อร์ขึ้นรถกลับ มีชายผู้หนึ่งดักอยู่กลางทาง...” นางสะอื้นจนเอ่ยต่อไม่ได้ “หวั่นเอ๋อร์ไม่กล้าบอกผู้ใด เมื่อรู้ว่ามีครรภ์ก็ตกใจจนไม่รู้ว่าจะพึ่งผู้ใด นึกได้เพียงท่านพี่ที่เคยเมตตาหวั่นเอ๋อร์มาตั้งแต่เด็ก จึงหลงผิดคิดโยนความผิดนี้ให้ท่านพี่...”“ชายผู้นั้นเป็นใคร” ผู้อาวุโสถามเสียงหนักซูหวั่นส่ายหน้าช้า ๆ น้ำตาไหลลงมาไม่หยุด “หวั่นเอ๋อร์ไม่รู้เจ้าค่ะ คืนนั้นมืดมาก หวั่นเอ๋อร์มองไม่เห็นหน้า และไม่กล้าจดจำ...”หลี่ลั่วอิงวางถ้วยชาลงเบา ๆ นางกล่าวโดยไม่ลังเลว่าไม่รู้ ไม่ได้เอ่ยถึงองค์ชายสามแม้แต่น้อย ทั้งที่เป็นโอกาสสุดท้ายที่ซูหวั่นอาจเปิดเผยทุกสิ่งเพื่อให้ตนรอด แต่นางเลือกเงียบ เพราะนางรู้ว่าสิ่งที่ผู้อยู่เบื้องหลังจะทำกับนางหากพูดออกไปนั้นหนักกว่าการถูกประณามในโถงนี้นี่ก็เป็นอีกเรื่องที่นางจะบอกจ้าวหยวนเซิงคืนนี้

  • เกิดใหม่ครานี้ ขอสลัดคราบสามีเฮงซวย   ตอนที่ 19: ไม่ถือโทษ (1)

    ตอนที่ 19: ไม่ถือโทษสาวใช้ผู้นั้นคุกเข่าลงกลางโถง ก้มศีรษะต่ำจนแทบแตะพื้น เสียงเบาจนผู้อาวุโสท่านหนึ่งต้องบอกให้พูดดังขึ้นอีกครั้ง“บ่าวเป็นผู้ยกน้ำแกงสร่างเมาไปที่เรือนซิ่งหลินจวีในคืนงานเลี้ยงฉลองชัยเจ้าค่ะ ฮูหยินผู้เฒ่าสั่งให้ห้องครัวต้มส่งตามไป เพราะท่านกั๋วกงถูกพาไปที่ห้องของฮูหยินแล้ว ตอนบ่าวไปถึงก็ราวยามสาม ท่านกั๋วกงนอนอยู่บนเตียง ฮูหยินนั่งอยู่ที่ริมเตียง บ่าวจึงวางถ้วยไว้ที่โต๊ะข้างเตียงแล้วออกมา ไม่ได้อยู่ต่อ”“เจ้าเห็นคุณหนูซูอยู่ที่นั่นหรือไม่” จ้าวหยวนเซิงถาม“ไม่เห็นเจ้าค่ะ ในห้องมีเพียงท่านกั๋วกงกับฮูหยิน”“ออกไปได้แล้ว” เขาโค้งศีรษะให้ผู้อาวุโสเล็กน้อย “พยานข้ามีเพียงเท่านี้ ที่เหลือข้าขอให้ท่านผู้อาวุโสถามต่อ เพราะเป็นเรื่องที่ต้องให้ฮูหยินกั๋วกงเป็นผู้ยืนยันเอง”เสียงกระซิบแผ่วเบากระจายไปทั่วโถง ผู้อาวุโสหลายท่านหันมาทางหลี่ลั่วอิง นางลุกขึ้น ก้าวมายืนกลางห้องข้างซูหวั่นที่ยังคุกเข่าอยู่ แต่ไม่ได้มองลงไป“ข้าขอเอ่ยเพียงสิ่งที่เกิดขึ้นจริง” นางกล่าวเสียงเรียบจนฟังไม่ออกว่ารู้สึกอย่างไร “คืนงานเลี้ยงฉลองชัย ท่านกั๋วกงถูกพามาที่ห้องข้าในยามที่ดึกมากแล้ว ข้ายังตื่นอยู่

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status