8.1 ผูกวาสนารัก

8.1

ผูกวาสนารัก

สายลมยามบ่ายพัดแผ่วพาเอากลิ่นหอมของดอกเหมยจากสวนอารามลอยคลุ้ง เซี่ยหรูเยียนเดินเคียงองค์หญิงสามอยู่บนทางเดินหินขัดที่ทอดยาวเลียบสระบัวกลางอาราม แสงแดดอ่อนลอดผ่านม่านไม้ไผ่ลงมาแต้มผิวผ่องขององค์หญิงให้ยิ่งดูสูงศักดิ์ดั่งเทพธิดา

ทว่าภายใต้ความงามนั้นยังคงมีความอ่อนเยาว์และความอยากรู้อยากเห็นอยู่เต็มเปี่ยม

“ที่นี่ช่างเงียบสงบนัก” องค์หญิงตรัสด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน พลางก้าวช้าๆ มือเรียวถือร่มบังแดดไว้ด้วย

“บางคราข้าก็อยากจะมาอยู่ที่นี่นาน ๆ จะได้ไม่ต้องวุ่นวายกับวังหลวงและพิธีการทั้งหลาย”

หรูเยียนแสร้งยิ้มอย่างอบอุ่น

“เพคะ ที่นี่อากาศดีเหลือเกิน เสียงน้ำจากสระบัวก็นุ่มหูนัก หากได้อยู่เงียบๆ เช่นนี้ทุกวันก็คงจะวิเศษยิ่ง หากองค์หญิงทรงเวลาเวลาก็เสด็จมาบ่อยๆ ได้เพคะ”

องค์หญิงหัวเราะเบา ๆ “ดีๆ ข้าจะต้องมาแน่นอน เจ้าเองก็ต้องมาเดินเล่นเป็นเพื่อนข้าด้วยล่ะ ถ้าข้ามีเวลามาน่ะ”

คำพูดนั้นทำให้หรูเยียนรู้สึกยิ้มในใจทุกถ้อยคำของนางในยามนี้ ล้วนผ่านการวางแผนและเลือกสรรมาอย่างระมัดระวังทั้งสิ้น เนื่องจากต้องการซื้อใจองค์หญิงสามให้ได้โดยเร็ว

เมื่อทั้งสองเดินมาถึงริมสระบัวที่ขอบมีหินขาวปูล้อม หรูเยียนเหลือบเห็นเงาร่างหนึ่งเดินผ่านทางด้านตรงข้ามอย่างไม่เร่งรีบ

หลี่เจี้ยน ชายหนุ่มอยู่ในชุดเรียบง่าย ใบหน้าเยือกเย็นแต่สง่างาม สายตาเฉียบขาดราวคมดาบ ท่วงท่าของเขาดูน่ามองกว่าขุนนางทั่วไป

หัวใจของหรูเยียนเต้นขึ้นมาหนึ่งจังหวะ นามของเขาและภาพของเขา ทุกอย่างฝังแน่นอยู่ในความทรงจำของนางจากชาติก่อน

หลี่เจี้ยน…ชายผู้ที่ครั้งหนึ่งนางเคยรักหมดหัวใจ

แต่เขากลับมอบรักนั้นให้เซี่ยเหมยหรง ซ้ำยังร่วมมือกันหลอกใช้นางอีกด้วย

ริมฝีปากของหรูเยียนกระตุกขึ้นนิดหนึ่งก่อนจะแสร้งหลุบตาลงอย่างสงบ หากใครมองก็จะเห็นเพียงหญิงสาวเรียบร้อยผู้หนึ่งยืนอยู่ข้างองค์หญิงเท่านั้น

ระหว่างที่องค์หญิงสามกำลังก้มชมดอกบัวที่กำลังผลิบาน จังหวะนั้นเองหรูเยียนก็ขยับเท้าเพียงนิดหนึ่งมันเล็กน้อยมากจนแทบมองไม่เห็น แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้องค์หญิงสะดุดได้

“ว้าย!” เสียงร้องดังขึ้น ก่อนร่างบางขององค์หญิงจะเอนเซถลา ล้มลงไปในสระบัวเสียงดังตูม

“องค์หญิง!” หรูเยียนแกล้งร้องสุดเสียง ใบหน้าแสดงความตกใจสุดขีด นางรีบถอดรองเท้าแล้วกระโจนลงตามไปทันที น้ำเย็นจัดทำให้นางชะงักไปชั่วขณะ แต่สีหน้ากลับแสดงเพียงความร้อนรนจริงใจเท่านั้น

องค์หญิงสามดิ้นอยู่ในน้ำที่แม้ไม่ลึก แต่เพราะตกใจจึงทำให้จมลงไปหลายครั้ง หรูเยียนรีบว่ายเข้าไปพยายามพยุงร่างของพระองค์ขึ้น แต่ด้วยแรงน้อยและท่วงท่าว่ายน้ำไม่แข็ง ทำให้ทั้งคู่กระเซอะกระเซิงอยู่กลางสระ

เสียงน้ำกระจายและเสียงร้องดังลั่นจนเรียกความสนใจจากคนที่อยู่ไม่ไกล

หลี่เจี้ยนที่กำลังจะก้าวผ่านทางออกจากอารามชะงักเท้า หันกลับมาทันที

“เกิดอะไรขึ้น!” เขาตะโกนถาม แต่เมื่อเห็นหญิงสองคนกำลังดิ้นอยู่กลางสระ น้ำสาดกระจายเต็มรอบตัว เขาก็ไม่รอช้า กระโจนลงน้ำทันทีโดยไม่ลังเล

เสียงตูมดังสนั่น น้ำกระเซ็นขึ้นสูง เขาแหวกน้ำเพียงสองสามครั้งก็ถึงตัวองค์หญิง เขารู้โดยสัญชาตญาณว่าผู้หญิงที่เครื่องแต่งกายหรูหรากว่าคือคนสำคัญ จึงรีบโอบร่างบางนั้นขึ้นอย่างระมัดระวัง

“อย่าขยับ ข้าจะพาขึ้นฝั่งเดี๋ยวนี้!”

เสียงทุ้มหนักแน่นนั้นทำให้หญิงสาวที่กำลังสำลักน้ำเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยดวงตาเบิกกว้าง ภาพของชายหนุ่มเปียกปอน ผมแนบหน้าผาก สายตาคมกริบกับท่าทีมั่นคงราวกำแพงเหล็ก เป็นภาพที่นางจะไม่มีวันลืม

“ขอบ...ขอบใจ...” องค์หญิงพึมพำเบาๆ เมื่อถูกอุ้มขึ้นฝั่งโดยมีองครักษ์ที่วิ่งตามมารับช่วงต่อ

ส่วนหรูเยียนนั้น แม้จะเปียกโชกไปทั้งตัวแต่ยังพอพยุงตัวขึ้นฝั่งเองได้ นางไอเบาๆ และยกมือปาดน้ำออกจากใบหน้า พลางมองภาพตรงหน้า

องค์หญิงอยู่ในอ้อมแขนของหลี่เจี้ยน ดวงตาขององค์หญิงจับจ้องเขาไม่วางตา

‘ดีจริงๆ เป็นไปตามที่ข้าต้องการทุกอย่างเลย’

องครักษ์รีบกางผ้าคลุมให้ ทั้งคู่ถูกนำไปยังศาลาพักของอารามเพื่อให้เปลี่ยนชุดที่เปียก

หลี่เจี้ยนยืนอยู่ด้านนอก รอให้ทุกอย่างสงบก่อนจากไป แต่เสียงขององค์หญิงกลับดังขึ้นก่อนที่เขาจะได้หมุนตัวจากไป

“ช้าก่อน ท่านมีนามว่าอะไรหรือ” เสียงนั้นแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยความสนใจ

หลี่เจี้ยนโค้งคำนับ

“กระหม่อมหลี่เจี้ยน เป็นองครักษ์ในสังกัดกองตรวจราชการพ่ะย่ะค่ะ”

องค์หญิงพยักหน้าเบาๆ สีหน้าเปลี่ยนจากความตกใจเป็นความซาบซึ้ง

“วันนี้หากมิใช่ท่าน ข้าคงได้ไปอยู่ในปรโลกแล้วเป็นแน่ ขอบคุณมากนะ”

“กระหม่อมเพียงทำตามหน้าที่เท่านั้นพ่ะย่ะค่ะ”

“แต่สำหรับข้า นั่นคือความกล้าหาญที่ยิ่งใหญ่”

นางกล่าว พลางทอดสายตามองเขาเนิ่นนานจนคนรอบข้างสังเกตได้

หรูเยียนที่ยืนอยู่ห่างออกไปเล็กน้อยก้มหน้าลง ซ่อนรอยยิ้มที่แฝงอยู่ในดวงตา รอยยิ้มที่อ่อนโยนแต่แฝงความเย็นเยียบราวน้ำแข็ง

เมื่อองค์หญิงถูกพาไปเปลี่ยนเครื่องแต่งกายใหม่ หรูเยียนก็ได้รับการดูแลเช่นกันจากนางกำนัลขององค์หญิง โยจากนั้นก็เสียงซุบซิบดังขึ้นทั่วอารามว่า

“องค์หญิงถูกช่วยไว้โดยชายหนุ่มรูปงาม”

ทว่าข่าวลือเล็กๆ ที่เกิดจากเหตุบังเอิญในสระบัวนี้กลับค่อยๆ แผ่ขยายไปเหมือนคลื่นน้ำ โดยที่มันเป็นความจงใจและการวางแผนของหรูเยียน ซึ่งโชคดีที่สวรรค์เข้าข้างนาง จนทำให้แผนการที่วางไว้ราบรื่นกว่าที่คิด

‘ยามนี้เจ้าจะกลายเป็นวีรบุรุษขององค์หญิงก็ให้เป็นไปเถิด เพราะในอนาคตข้าก็จะใช้เรื่องนี้ทวงคืนหนี้แค้นจากเจ้าเช่นกัน’

หรูเยียนค่อยๆ ก้าวตามองค์หญิงสามออกจากศาลาพัก ดวงตาขององค์หญิงยังคงพราวระยับไม่หายจากภาพชายหนุ่มที่เพิ่งช่วยชีวิต