7 เรียกคืนหนี้แค้นครั้งที่หนึ่ง

7

เรียกคืนหนี้แค้นครั้งที่หนึ่ง

ลมอ่อนพัดกลิ่นกำยานจากในโถงด้านหน้าอารามลอยอ้อยอิ่งผ่านลานหินขาว เวลานี้ผู้คนเริ่มทยอยออกจากศาลาใหญ่ บ้างสนทนา บ้างพักสายตาชมสวนหินและสระบัวที่บานสะพรั่งกลางแดดอ่อน

เซี่ยหรูเยียนก้าวเดินอย่างสงบ ท่วงท่าเรียบง่าย อาภรณ์ผ้าแพรสีขาวไร้ลวดลายหรูหรา แต่กลับทำให้นางดูสง่างามในความเรียบง่ายนั้น ความอ่อนโยนของแววตาคล้ายสายน้ำที่ไหลเย็นจนยากจะหยั่งลึก วงหน้าของนางงามละมุนจนแม้แต่แสงแดดยามบ่ายยังทอดตัวอ่อนโยนเมื่อส่องกระทบ

วันนี้พิธีทำบุญสิ้นสุดลงโดยมีองค์หญิงสามเป็นผู้แทนของฮองเฮา พระองค์มีพระเมตตาต่อผู้มาร่วมงานไม่น้อย โดยเฉพาะต่อหรูเยียนที่มีโอกาสได้เข้าเฝ้าและถวายชา จนได้รับรอยยิ้มโปรดปรานและคำชื่นชมตอบกลับ ซึ่งภาพนั้นยังติดตาใครหลายคน

“พี่หญิง...พี่หญิง!”

เสียงเรียกที่แฝงแววดื้อรั้นดังขึ้นจากด้านหลัง หรูเยียนหยุดฝีเท้าแล้วหันกลับ พลันเห็นร่างหนึ่งเดินเร็วเข้ามาหา

เซี่ยเหมยหรง น้องสาวต่างมารดาของนาง หญิงสาวผู้นี้งามในแบบที่ฉูดฉาดกว่าหรูเยียน ใบหน้าขาวจัดแต่งแต้มสีปากแดงสด อาภรณ์ไหมแวววาวจนสะดุดตา เครื่องประดับหยกและทองคำระยิบระยับจนเมื่อเผลอมองแล้วแทบจะลืมตาไม่ขึ้น

หรูเยียนส่ายศีรษะเบาๆ “มีเรื่องอันใดหรือ”

“ยังจะถามอีก” เซี่ยเหมยหรงแค่นเสียง พลางจับแขนพี่สาวไว้แน่น “เจ้าช่างเจ้าเล่ห์นัก! คิดหรือว่าข้าไม่เห็นที่เจ้าทำต่อหน้าองค์หญิงสามเมื่อครู่”

หรูเยียนยืนนิ่ง สีหน้ายังคงอ่อนโยน

“ข้าเพียงทำหน้าที่ถวายชาตามคำสั่งของท่านเจ้าอาวาส มิได้มีสิ่งใดแอบแฝง”

“มารยาทงั้นหรือ!” เซี่ยเหมยหรงหัวเราะเบาแต่เต็มไปด้วยความเยาะหยัน

“ลูกอนุอย่างเจ้าคิดจะทำตัวมีมารยาทเหนือกว่าข้าอย่างนั้นหรือ อย่าคิดว่าความอ่อนน้อมปลอมๆ นั่นจะทำให้คนในราชสำนักมองเจ้าดีขึ้น ข้าขอเตือนให้รู้ไว้ว่าด้วยตำแหน่งและศักดิ์ในบ้านตระกูลเซี่ย เจ้าจะไม่มีวันก้าวข้ามข้าได้”

คำพูดนั้นเฉือนลึกดังคมมีด แต่หรูเยียนกลับไม่โต้ตอบ เพียงค้อมศีรษะเบาๆ “น้องเหมยหรง หากเจ้าคิดเช่นนั้น ข้าก็ไม่อาจห้ามได้”

“อย่ามาทำเป็นเมินเฉยต่อข้านะ!” เซี่ยเหมยหรงกัดฟันด้วยความโมโห “เจ้าแค่หวังจะเอาหน้า เพื่อให้คนในวังเห็นว่าเจ้า เรียบร้อย อ่อนโยนใช่หรือไม่ ข้าบอกไว้ก่อนเลยว่าข้าจะไม่ยอมให้ลูกอนุอย่างเจ้ามาแย่งความโปรดปรานขององค์หญิงไปจากข้า”

หรูเยียนเหลือบตามองรอบๆ ก่อนเอ่ยเสียงแผ่ว “ที่นี่คืออารามหลวง เจ้าอย่าทำเสียงดังเกินไปเลย เดี๋ยวผู้คนจะมองไม่ดีเอา”

คำเตือนนั้นกลับยิ่งทำให้เซี่ยเหมยหรงโกรธจัด

“หรูเยียน เจ้าชอบทำให้ข้าดูเลวร้ายอยู่ฝ่ายเดียวใช่หรือไม่ ได้! ถ้าเจ้าคิดจะสวมหน้ากากคนดี ข้าจะลอกมันออกให้คนทั้งอารามได้เห็นเอง!”

พูดจบ นางก็จงใจก้าวเข้ามาใกล้ ทว่าหรูเยียนกลับหลบสายตาแล้วหันหลังเดินหนีไปช้าๆ

ในความเงียบของสวนหลังอาราม นางเดินผ่านแถวต้นเหมยที่กำลังผลิดอกบาน ใจในยามนี้สงบนิ่ง แต่ในแววตากลับแฝงความคิดลึกซึ้งและมากด้วยแผนการ

“อย่าคิดจะหนีไปนะ!” เสียงน้องสาวดังตามหลัง ก่อนทั้งคู่จะเดินลึกเข้ามาในสวน และเพราะหรูเยียนเห็นอยู่ก่อนแล้วว่าองค์หญิงสามเข้าไปเดินเล่นด้านใน นางจึงจงใจที่จะเดินเข้ามา

เพียงไม่นาน ร่างของหญิงสาวผู้หนึ่งในอาภรณ์ของทางราชสำนักเดินออกมาจากทางโค้ง

องค์หญิงสามถือพัดกลมประดับลายเมฆทอง ยามใบหน้ายกยิ้มบางก็มีรัศมีความงามจนยากจะละสายตา ข้างกายมีขันทีคนสนิทคอยถวายงานอย่างนอบน้อม

หรูเยียนชะงักแล้วแล้วรีบยอบกายทำความเคารพ ทว่าเซี่ยหมยหรงยังไม่ทันเห็นว่ามีผู้ใดอยู่เบื้องหน้า นางจึงยังคงพูดด้วยน้ำเสียงเดิม

“เจ้าจะทำตัวอ่อนโยนปลอมๆ นั่นไปถึงเมื่อไร ข้าเบื่อจะเห็นเจ้าทำเหมือนเป็นผู้ดีทั้งที่เจ้าก็เป็นแค่ลูกอนุเท่านั้น เลือดในกายเจ้ามีแต่เลือดสกปรกไม่อาจเทียบกับข้าได้หรอก ฮึ! องค์หญิงนั่นก็ตาต่ำยิ่งนักชมเชยเจ้าเข้าไปได้อย่างไรกัน”

เสียงนั้นดังชัดเจนจนทุกคนในบริเวณหันนั้นมามอง ขันทีที่เดินตามองค์หญิงสามมาถึงกับชะงักไป

องค์หญิงสามลดพัดในมือ ดวตาหรี่ลง

“เจ้าว่าอย่างไรนะ”

เซี่ยเหมยหรงชะงักไปทันที ร่างแข็งค้างเมื่อเงยหน้าขึ้นเห็นว่าใครอยู่เบื้องหน้า

“หม่อมฉัน...หม่อมฉันมิได้ตั้งใจเพคะ!”

“เจ้าพูดว่านางเป็นเพียงลูกอนุ...ว่าพี่สาวของเจ้าเลือดในกายไม่สะอาดเช่นนั้นหรือ ตระกูลเซี่ยไม่สั่งสอนเจ้าหรืออย่างไรจึงได้พูดจาหยาบช้าเช่นนี้”

เซี่ยเหมยหรงหน้าซีดเผือด

“หม่อมฉันผิดไปแล้วเพคะ องค์หญิง โปรดอภัย...”

แต่ยังไม่ทันจบคำ

เพี๊ยะ!

เสียงฝ่ามือดังสะท้อนไปทั่วสวน ใบหน้าของเซี่ยเหมยหรงหันไปตามแรงตบ เลือดซึมมุมปาก นางถึงกับตาโตทั้งความตกใจและอับอาย

“ปากเจ้าช่างกล้าดีนัก กล้าเหยียบผู้อื่นเพียงเพราะตนเองเกิดจากภรรยาเอก ทั้งยังกล่าววาจาจาบจ้วงข้าด้วย”

ขันทีและนางกำนัลต่างก้มหน้าจนแทบติดพื้น ไม่มีใครกล้าขยับ

หรูเยียนรีบคุกเข่าลง

“องค์หญิง โปรดทรงอภัยด้วยเพคะ น้องหญิงของหม่อมฉันยังเยาว์นักจึงไม่ทันรู้กาลเทศะ”

องค์หญิงเหลือบมองหรูเยียน ดวงตาที่เย็นชาเมื่อครู่ค่อยอ่อนลง

“เจ้าไม่ต้องขอโทษแทนคนเช่นนี้หรอกหรูเยียน นางมีจิตใจสกปรกยิ่งนักไม่คู่ควรให้เจ้าต้องลดตัวมาช่วยเหลือ”

ขณะนั้นเอง เสียงฝีเท้าเร่งร้อนดังขึ้น ฮูหยินเซี่ยรีบวิ่งมาพร้อมสีหน้าตกใจ เพราะนางทันได้ยินคำพูดที่เกิดขึ้นเช่นกัน

“องค์หญิง ได้โปรดอภัยด้วยเพคะ ลูกสาวหม่อมฉันเสียมารยาทจริงๆ หม่อมฉันจะจัดการสั่งสอนให้หนักอย่างแน่นอนเพคะ!”

องค์หญิงปรายตามองอย่างเรียบเฉย “หวังว่าฮูหยินจะสั่งสอนลูกสาวให้รู้จักเคารพผู้อื่นให้มากกว่านี้ มิใช่เพียงแต่รู้จักแต่งกายสวยงามเพื่อโอ้อวดไปวันๆ”

“เพคะๆ หม่อมฉันจะจำไว้เป็นบทเรียนเพคะ”

ฮูหยินเซี่ยรีบก้มศีรษะต่ำจนแทบจรดพื้น แล้วลากตัวลูกสาวออกไป ในขณะที่เซี่ยเหมยหรงยังหันมามองพี่สาวด้วยสายตาเต็มไปด้วยความอาฆาต

เมื่อความวุ่นวายสงบลง องค์หญิงสามจึงหันมายังหรูเยียนอีกครั้ง ด้วยท่าทีที่อ่อนโยนขึ้น

“เจ้าไม่ต้องคิดมากนะ เมื่อกลับไปข้าจะนำเรื่องนี้ไปรายงานท่านแม่ ท่านแม่ของข้าจะต้องลงทัณฑ์นางแน่”

“ขอบพระทัยเพคะที่ทรงเมตตา แต่ว่าอย่าให้ถึงขั้นต้องลงโทษหนักเลยนระเพคะ นางยังอายุน้อย หากถูกเบื้องบนลงโทษคงยากที่จะแบกรับ ที่สำคัญชื่อเสียงตระกูลเซี่ยก็จะต้องด่างพร้อยเพราะความไม่รู้จักคิดในครั้งนี้ของนางด้วย หม่อมฉันไม่อยากให้ตระกูลเซี่ยต้องเสื่อมเสียเพคะ”

“เฮ้อ...เป็นพี่น้องกันแท้ๆ แต่เจ้าต่างกับนางลิบลับจริงๆ เอาเถอะข้าตบสั่งสอนนางไปแล้วจะถือว่าแล้วกันไปก็ได้ แต่อย่างไรข้าก็จะเล่าเรื่องนี้ให้ท่านแม่ฟังอยู่ดี”

หรูเยียนค้อมศีรษะ แต่ในดวงตาที่ซ่อนอยู่ใต้แพขนตางอนงาม กลับมีประกายแสงวาววับแห่งชัยชนะ นี่คือก้าวแรกที่นางจงใจเรียกคืนหนี้จากเซี่ยเหมยหรง ทว่ายังมีอีกมากที่อีกฝ่ายจะต้องชดใช้