ตอนที่ 13 แผนรับมือ

ในขณะที่หยวนไป๋เยี่ยนมีการสอบจอหงวนที่เมืองหลวง ฉู่อวี่หนิงจึงถือโอกาสที่ไม่ได้ปรนนิบัติสามีขออนุญาตหยวนเฮ่อหลานและโจวมู่หลันกลับไปเยี่ยมเยียนบิดามารดาที่สกุลฉู่และพักอยู่สักสองคืน

วันที่สองที่มาถึงสกุลฉู่ได้พาคนในสำนักคุ้มกันที่ติดตามมาไปเลี้ยงอาหารที่โรงน้ำชาของครอบครัว ไม่คาดคิดว่าจะได้เจอกับจางเยี่ยนฟางที่ติดตามบิดามาค้าขายที่หนานอัน

นางเป็นคนของเมืองเสียนเป่ย แต่มาที่หนานอันอยู่บ่อยครั้งก็เพราะนัดเจอกับนายกองหลี่ที่ประจำอยู่ค่ายทหารที่เป็นจุดเชื่อมระหว่างเมืองหนานอันและเมืองอี้โจวด้านตะวันตก ทั้งสองจึงใช้เมืองหนานอันในการที่จะนัดพบกันอยู่บ่อยครั้ง

ปีนี้หลี่โม่เทียนยังคงเป็นได้เพียงแค่นายกองธรรมดา การสอบขุนนางฝ่ายบู๊จะจัดขึ้นในปีหน้า เขาจะได้รับตำแหน่งเพราะการสนับสนุนจากสกุลจาง ทั้งติดสินบนขุนนางที่เกี่ยวข้องกับการสอบ ทั้งสร้างเรื่องโจรป่าให้เขาเข้าไปปราบปรามเพื่อสร้างผลงาน

ที่นางรู้เพราะสิ่งเหล่านี้สกุลฉู่ก็เคยทำมาก่อนทั้งสิ้น ในตอนนั้นเป็นนางที่หูหนวกตาบอดอยากแต่งงานกับเขามาก พอหลี่โม่เทียนอ้างเรื่องตำแหน่งรองแม่ทัพที่ตนเองต้องการเพื่อที่จะแต่งงานได้อย่างสมเกียรติ นางจึงทำทุกวิถีทางเพื่อให้เขาได้ก้าวสู่ตำแหน่งนั้นโดยไม่ฟังคำทัดทานจากคนรอบข้าง จึงเชื่อว่าชะตาของคุณหนูจางก็คงไม่ต่างกับนางเหมือนชาติที่แล้ว

“ไม่รู้ว่าข้ารักคนผู้นี้ไปได้อย่างไร” ริมฝีปากสีดอกท้อพึมพำออกมาเบา ๆ

ออกมาจิบชาที่โรงน้ำชาสกุลฉู่ในครานี้มีสองจุดประสงค์ หนึ่งเพื่อให้เสี่ยวชิ่งได้เจอกับหวังลู่ และอีกหนึ่งเพื่อให้คนในสำนักคุ้มกันภัยที่ติดตามมาได้กินดื่มอาหารเลิศรสเพื่อซื้อใจ แต่ไม่คิดว่าจะมาเจอหลี่โม่เทียนกับจางเยี่ยนฟางนั่งเกี้ยวกันอยู่ให้ระคายหู

นางก็คงจะไม่พ้นถูกหว่านล้อมให้นางช่วยเหลือโดยไม่ต้องพูดตรง ๆ และจางเยี่ยนฟางก็คงจะทำทุกอย่างเพื่อให้คนรักของตนได้สมปรารถนาเพื่อเร่งงานแต่งงานให้เกิดขึ้น

“กว่าท่านจะสอบขุนนางฝ่ายบู๊ได้สำเร็จ ถึงตอนนั้นก็คงมีสตรีอีกหลายนางจะวิ่งเข้าหาท่าน ข้าก็คงหมดความหมายแล้ว”

“เหตุใดคุณหนูจึงคิดเช่นนั้น ที่ข้าอยากมีตำแหน่งใหญ่โตทั้งหมดไม่ใช่เพื่อตัวข้า แต่เป็นเพราะท่านทั้งนั้น” คำหวานนั้นเป็นสตรีนางใดก็คงยิ้มไม่หุบอย่างเช่นคุณหนูจางในตอนนี้

“แต่ข้ากลัวท่านจะเปลี่ยนไป ข้าเคยบอกท่านแล้วว่าไม่จำเป็นต้องรอตำแหน่งรองแม่ทัพ อีกทั้งการช่วยเหลือท่านก็ยากลำบากเพราะในตอนนี้ท่านกับข้าเรายังไม่ได้เป็นอะไรกัน การจะช่วยเหลือท่านย่อมเป็นที่คลางแคลงใจของเหล่าขุนนางที่ท่านพ่อของข้าติดสินบนเอาไว้ หากท่านอยู่แต่ในตำแหน่งบุตรเขยสกุลจางแล้วละก็คงจะทำให้ทุกอย่างดูง่ายขึ้น” จางเยี่ยนฟางเองก็ไม่อยากพลาดโอกาสที่จะได้ร่วมหอกับเขา ถึงได้พูดจาหว่านล้อม

“ติดสินบนหรือ ข้า..”

“ข้ารู้ว่าท่านไม่ต้องการ แต่เราไม่ทำคนอื่นก็ทำอยู่ดี เชื่อข้าเถอะพี่โม่เทียน เพื่อเราทั้งสอง”

หลี่โม่เทียนมีสีหน้าลำบากใจ สักพักก็พยักหน้ารับหาแต่ในใจนั้นลิงโลดที่ทุกอย่างเป็นไปตามแผนที่วางไว้

“หากคุณหนูและนายท่านจางไม่รังเกียจครอบครัวของข้าที่มีฐานะธรรมดา เช่นนั้นข้าก็คงต้องขออาจเอื้อมต่อคุณหนูจางสักครั้งแล้ว” คำกล่าวที่นุ่มนวลอ่อนหวานนั้นทำให้คนฟังที่นั่งอยู่โต๊ะข้าง ๆ ถึงกับกลอกตาขึ้น รู้สึกเลี่ยนจนอยากจะอาเจียนออกมา

ในชาติที่แล้วนางก็เป็นเช่นนี้หรือ รบเร้าให้เขารีบแต่งงานกับตน คิดแล้วก็ช่างสมเพชตัวเองที่คิดว่าจะได้ครอบครองบุรุษที่แสนดี แต่สุดท้ายกลายเป็นคนที่แสนเลวไปได้

‘ข้าเองก็เคยโง่มาก่อน จะว่าไปคุณหนูจางก็น่าสงสารอยู่ไม่น้อย เพราะต้องถูกบุรุษโฉดชั่วผู้นี้ใช้ความรักหลอกลวงให้ทำทุกอย่างเผื่อเขา ตอนข้าแต่งงานไปอยู่สกุลหลี่ก็ดูแลพ่อแม่สามีอย่างยากลำบาก คนรับใช้สกุลหลี่มีเพียงหยิบมือ ต้องซื้อแรงงานทาสเพิ่มเข้ามาอีกสองคน เพื่อช่วยดูแลสกุลหลี่เป็นอย่างดีข้าหมดสินเดิมไปไม่น้อย นางก็คงรับชะตานั้นแทนข้า’

ขณะที่กำลังนึกถึงความทุกข์ยากในอดีตชาติอยู่อย่างปวดใจ เสี่ยวชิ่งก็เดินกลับมานั่งที่โต๊ะด้วยใบหน้าที่อิ่มอกอิ่มใจที่ได้พบเจอกับคนรัก

คนในสำนักคุ้มกันภัยที่นั่งอยู่อีกโต๊ะก็รับประทานอาหารแล้วเสร็จ ต่างก็ทยอยลุกขึ้นขอบคุณฮูหยินน้อยของตนด้วยความซาบซึ้งที่เลี้ยงดูอาหารเป็นอย่างดี

“ขอบคุณฮูหยินน้อย” ทั้งสี่คนลุกขึ้นกล่าวขอบคุณอย่างพร้อมเพรียง ทำให้หลี่โม่เทียนที่นั่งอยู่โต๊ะข้าง ๆ เพิ่งรู้ว่าฉู่อวี่หนิงนั่งอยู่โต๊ะใกล้ ๆ เมื่อรู้เช่นนั้นก็รู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่ทำให้ไม่สบายใจ

“เรากลับกันเถอะ”

“ขอรับ” เพียงนางกล่าวก็ขานรับอย่างเชื่องฟัง

ฉู่อวี่หนิงจึงได้ออกจากโรงน้ำชาในตอนนั้น หลีกหนีให้ห่างจากนายกองหลี่ที่ทำให้นางไม่เจริญอาหาร เอาเสียเลย

เมื่อกลับไปถึงเรือนสกุลฉู่ก็เข้าไปนั่งพูดคุยกับบุพการีทั้งสอง เมื่อวานนี้เพิ่งมาถึงยังพูดคุยกันได้ไม่มากเท่าที่ควร

“ท่านพ่อ ลูกมีเรื่องสำคัญอยากจะพูดคุยกับท่าน” น้ำเสียงที่จริงจังทำให้ฉู่เหยาวางถ้วยชาในมือลงแล้วมองหน้าบุตรีด้วยความตั้งใจฟัง

“เจ้ามีเรื่องสำคัญอันใด กล่าวมาเถอะ”

“เส้นทางเดินระหว่างหนานอันไปที่เสียนเป่ยมักจะมีโจรป่าดักซุ่มโจมตี ช่วงนี้หากพ่อต้องการขนส่งสินค้าก็เรียกสำนักคุ้มกันภัยจะดีกว่า คนของสกุลฉู่เราแม้จะมีฝีมืออยู่บ้าง แต่ว่ากลยุทธ์การต่อสู้นั้นสำนักคุ้มกันภัยย่อมมีประสบการณ์มากกว่า ลูกไม่อยากให้เกิดความสูญเสียใด ๆ ขึ้นอีก” นางกล่าวอย่างจริงจัง

ทั้งโจรป่าจริงและคนที่แสร้งทำเป็นโจรป่าเพื่อให้หลี่โม่เทียนสร้างผลงานนั้นก็มีอยู่มาก ผู้ที่รับเคราะห์กลับเป็นผู้เดินทางทำให้เกิดความสูญเสียไม่น้อย

“ไม่ใช่ว่าเจ้าอยากให้เราอุดหนุนกิจการของสกุลหยวนหรอกหรือ” บิดากล่าวหยอกเย้าแล้วหัวเราะออกมาด้วยความชอบใจเช่นเดียวกันกับผู้เป็นมารดา

“นั่นก็ส่วนหนึ่งเจ้าค่ะ แต่เรื่องโจรป่ากลุ่มใหม่นี้ข้าเป็นห่วงมากจริง ๆ นอกจากเส้นทางระหว่างหนานอันไปเสียนเป่ยแล้ว ทางไปเมืองอี้โจวก็อันตรายไม่แพ้กัน โจรป่ากลุ่มนี้กำลังออกปล้นสะดมคนที่เดินทางผ่าน ข่าวว่าบัณฑิตจากต่างเมืองที่จะเข้ามาสอบที่เมืองหลวงที่ต้องผ่านเส้นทางนั้นถูกปล้นชิงทรัพย์ไปแล้วถึงสามคน” เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ก็รู้สึกใจหายไม่น้อย

คนดีมีความสามารถจะต้องถูกปล้นจนไม่กล้าเดินทางเข้าเมืองหลวงเ พียงเพราะจะสั่งสมชื่อเสียงให้โจรป่ากลุ่มนั้นดูน่ากลัว เพื่อที่จะให้หลี่โม่เทียนมาปราบปรามสร้างผลงานให้แก่ตน

“เอาล่ะ เอาล่ะ พ่อจะระวังตัว หากมีการขนส่งสินค้าพ่อจะอุดหนุนสำนักคุ้มภัยของสกุลหยวนก็แล้วกัน” เมื่อบิดากล่าวเช่นนั้นนางก็เริ่มวางใจ

เรื่องอุดหนุนสำนักคุ้มภัยสกุลหยวนนั้นไม่ใช่เหตุผลหลัก แต่เพราะไม่อยากให้สกุลฉู่ต้องเกิดการสูญเสียซ้ำซาก เหมือนอย่างเช่นตอนที่อาเหมาที่จากไปเมื่อปีที่แล้ว

************************