ตอนที่ 12 ฮูหยินน้อยหยวน

เพราะชาติที่แล้วนางต้องดูแลคนของสกุลหลี่และพ่อแม่สามีเป็นอย่างหนัก เมื่อแต่งงานเข้าสกุลหยวนหน้าที่การดูแลเรือนนั้นจึงไม่ใช่เรื่องยากเลยสักนิด โจวมู่หลันผู้เป็นแม่สามีที่ดี มักจะชื่นชมลูกสะใภ้ไม่ขาดปาก ทั้งงานบ้านงานเรือนและกิริยามารยาททุกอย่างล้วนไม่มีที่ติ

ฉู่อวี่หนิงเองก็ดูแลสามีเป็นอย่างดี ทุก ๆ วันในยามสายนางจะชงชาที่มีกลิ่นหอมพร้อมกับของว่างที่อยู่ท้องนำเข้าไปไว้ในห้องอ่านหนังสือของสามี เห็นว่าเขาอ่านหนังสืออย่างตั้งใจจึงไม่ได้ชวนพูดคุย เพียงแค่วางเอาไว้จากนั้นก็เดินออกจากห้องไปอย่างเงียบ ๆ

ตอนกลางวันก็ไม่ได้รบเร้าให้มานั่งร่วมโต๊ะอาหาร แยกสำรับไปให้ที่ห้องหนังสือจากนั้นก็ออกมาโดยไม่ได้เซ้าซี้ ให้เขากินอาหารเมื่อพร้อม ไม่ขัดจังหวะการอ่านตำราลงกลางคัน ทุกอย่างให้เป็นไปตามที่เขาสะดวกสบายที่สุด

เมื่อถึงยามบ่าย ฮูหยินน้อยก็ยกน้ำชากาใหม่เข้าไปพร้อมกับของว่างที่มีรสชาติสดชื่น ทำให้ผู้ที่กินรู้สึกสดชื่นและตื่นตัว ความใส่ใจนี้หยวนไป๋เยี่ยนรับรู้ทุกอย่างแต่ก็ไม่ได้กล่าวชื่นชม เพราะทุกอย่างนางล้วนทำตามหน้าที่

อาหารเย็นก็เช่นกัน แม้พ่อแม่สามีจะอยากให้ลูกชายมาร่วมโต๊ะ แต่ก็ไม่ใช่ว่าเขาจะว่างมาร่วมโต๊ะด้วยทุกครั้ง บางวันเอาก็ขลุกอยู่ในห้องหนังสือ อ่านตำราติดพันและไม่สามารถวางลงได้ แม้บางวันที่อ่านตำราจบม้วนและทบทวนเข้าใจเสร็จก็จะยอมมานั่งรับประทานอาหารด้วย แต่ไม่เคยมีวันไหนเลยที่นางจะบังคับให้เขาต้องทำตามใจพ่อแม่

แม้กระทั่งมารดาที่จะเป็นฝ่ายชักชวนบุตรชายมานั่งร่วมโต๊ะอาหารก็ยังถูกลูกสะใภ้ขอร้องแทนสามีเอาไว้ ทำให้ทั้งทั้งคู่เอ็นดูลูกสะใภ้ที่ทั้งรักและเข้าใจหยวนไป๋เยี่ยนเหลือเกิน

สมแล้วกับที่บุตรชายตอบตกลงรับนางมาเป็นภรรยา เพราะนางเข้าใจว่าการสอบนั้นสำคัญกับเขามากแค่ไหน ถึงกับยอมแยกห้องนอนเพื่อให้สามีใช้สมาธิกับการอ่านตำราอย่างเต็มที่โดยไม่แสดงความน้อยใจหรือเรียกร้องให้ตามใจ จะหาสะใภ้ที่ดีเช่นนี้ไม่ได้อีกแล้ว

“ดูเอาเถอะวันนี้ก็นอนในห้องหนังสืออีกแล้ว เฮอะ แต่งงานกันมาสองเดือนไม่ได้เข้าไปนอนที่ห้องของตน แบบนี้เมื่อไรข้าจะได้อุ้มหลานชาย” โจวมู่หลันกล่าวตัดพ้อบุตรชายที่วันนี้ไม่ได้มาร่วมโต๊ะอาหารอีกเช่นเคย

“ท่านแม่อย่าได้รีบร้อน ข้ากับท่านพี่ตอนนี้ก็พูดคุยตกลงกันเอาไว้แล้ว ข้าไม่อยากเป็นตัวถ่วงในการสอบของท่านพี่ ข้อสอบจอหงวนไม่ใช่ว่าใครจะสอบได้ง่าย ๆ กว่าท่านพี่สอบผ่านระดับมณฑลมาได้เหลือเพียงแค่รอไปสอบที่เมืองหลวงก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย หากการแต่งงานกับข้าทำให้ท่านพี่สอบไม่ติด ข้าก็คงรู้สึกผิดไปชั่วชีวิต” น้ำเสียงนุ่มนวลอ่อนหวานและเต็มไปด้วยเหตุผลที่ทำให้คนฟังต้องใจอ่อน

“อีกตั้งหลายเดือนกว่าจะมีการสอบ ไม่คิดจะเข้าหอกับเมียแบบนี้ใช้ได้ที่ไหน นอนห้องตำราแทบทุกคืนแบบนั้น จะเคร่งอะไรนักหนา บัณฑิตบ้านอื่นก็ไม่เคร่งเท่านี้” หยวนฮูหยินกล่าวแล้วทอดถอนหายใจออกมาอย่างกลัดกลุ้มจนสามีต้องวางมือแตะที่ไหล่ให้สงบใจลง

“ไม่รู้จะสอบไปเป็นขุนนางทำไมกัน บ้านเราก็เปิดสำนักคุ้มภัยที่ยิ่งใหญ่ เยี่ยนเอ๋อร์เป็นทายาทเพียงคนเดียวแทนที่จะช่วยดูแลสำนักคุ้มภัย แต่กลับอยากจะเป็นขุนนางเข้าไปรับราชการในวัง แล้วสำนักคุ้มภัยใครจะดูแลต่อ” หยวนเฮ่อหลานเองก็อดตัดพ้อออกมาไม่ได้

“หากท่านพ่อท่านแม่ไม่รังเกียจที่ข้าเป็นสตรี งานเกี่ยวกับวางแผนกลยุทธ์ในสำนักคุ้มกันภัยให้ข้าช่วยเหลือท่านพ่อจะได้หรือไม่” สามีกำลังจะสอบเป็นจอหงวนภายภาคหน้าจะต้องรับราชการ อนาคตจะได้เป็นถึงเสนาบดีฝ่ายซ้าย หากนางกุมอำนาจสำนักคุ้มกันภัยก็จะมีทั้งอำนาจจากตำแหน่งของสามีและกำลังคนที่พร้อมจะช่วยเหลือในยามที่ตกอยู่ในที่นั่งลำบาก

“งั้นก็ย่อมได้ ทุกวันนี้สตรีก็เก่งไม่น้อยหน้าบุรุษ ข้าจะให้เจ้าช่วยเหลืองานที่สำนักคุ้มกันภัย อย่างน้อยหากมีหลานชายก็จะได้ช่วยสืบทอดต่อไปโดยมีเจ้าคอยช่วยเหลือ หวังพึ่งเจ้าบัณฑิตหน้าเป็นนั้นข้าคงไม่มีผู้สืบทอด” หยวนเฮ่อหลานเรียกลูกชายด้วยความประชดประชัน ในขณะที่ลูกสะใภ้นั้นเผยรอยยิ้มที่อ่อนหวานแววตาเป็นประกาย

แม้ไม่เก่งเรื่องการต่อสู้ แต่นางก็จะใช้กลยุทธ์และความรู้ในการดำเนินกิจการสำนักคุ้มภัยนี้ ดูแลผู้คนในสำนักให้เชื่อฟังและเคารพในตัวนาง ภายภาคหน้าหากมีการใหญ่ก็สามารถใช้งานได้อย่างจงรักภักดี

************************

เวลาล่วงเลยเข้าสู่วสันตฤดูในปีถัดมา ฉู่อวี่หนิงถือห่อเสบียงที่ทำเองเตรียมให้แก่สามีที่แต่งงานกันมาแปดเดือน ยืนรอส่งเขาขึ้นรถม้าขนาดเล็กเพื่อที่จะไปสอบที่เมืองหลวง โดยมีคนในสำนักคุ้มภัยตามไปคุ้มกันจำนวนหนึ่ง

“ขอให้ท่านพี่โชคดีในการสอบครั้งนี้” น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความอ่อนหวาน แววตาเป็นประกายอย่างมั่นใจว่าอย่างไรสามีในนามก็จะต้องสอบได้

หยวนไป๋เยี่ยนพยักหน้ารับคำอวยพรนั้นจากภรรยา ตอนนี้กำลังอยู่ในช่วงที่สำคัญที่สุดในชีวิต ที่ผ่านมานางดูแลเขาเป็นอย่างดี สนับสนุนทุกอย่างเพื่อให้ศึกษาตำราได้อย่างเต็มที่ ไม่เคยสร้างความลำบากใจ มิหนำซ้ำยังดูแลท่านพ่อท่านแม่ของเขาเป็นอย่างดี ช่วยเหลือกิจการสำนักคุ้มภัยได้จนทุกคนในสำนักต่างก็เชื่อฟังฮูหยินน้อยผู้นี้

“ขอให้โชคดีในการสอบ” หยวนเฮ่อหลานอวยพรบุตรชายแล้ววางมือที่ไหล่อย่างหนักแน่น

“ขอให้เจ้าโชคดีนะเยี่ยนเอ๋อร์” ผู้เป็นมารดาอวยพรแล้วเข้าไปสวมกอดบุตรชาย พร้อมกับนำถุงเครื่องรางยัดใส่ในมือให้

“เครื่องรางนี้แม่ได้มาจากวัดบนเขาซงซาน ปลุกเสกมาเป็นอย่างดี จะช่วยให้ลูกสอบผ่านได้โดยง่าย”

“ขอบคุณท่านแม่ เครื่องรางนี้ข้าจะเก็บไว้ติดตัว” หยวนไป๋เยี่ยนทำคารวะบุพการีทั้งสองแล้วเดินขึ้นรถม้าไป

ฉู่อวี่หนิงที่ถือห่อขนมยื่นให้เขาก็ไม่ได้รับทำให้นางต้องปีนขึ้นรถม้าแล้วเอาขนมตามขึ้นไปส่งให้ถึงมือ

“ขนมนี่ท่านเอาไว้กินระหว่างทาง และยังมีมีผลไม้รสเปรี้ยวอมหวานเผื่อท่านง่วงจะได้กินแล้วสดชื่น” นางวางกล่องขนมลง กำลังจะออกจากตู้ไม้บนรถม้าไป แต่ก็เสียหลักจนร่างอรชรล้มไปหาสามี 

เขารับร่างนางเอาไว้นั่งบนตัก สบสายตาที่กำลังอยู่ในอาการตกใจนั้นแต่ไม่ยอมปล่อยมือจากเอวบางของภรรยา แล้วยังกอดเอาไว้แน่น

“ข้าจะไปสอบแล้ว เจ้ามีแค่ขนมกับคำอวยพรแค่นั้นหรือ” จู่ ๆ ประโยคที่นุ่มนวลนั้นก็กล่าวขึ้นมา นางขมวดคิ้วแล้วรู้สึกถึงสิ่งที่เขากำลังหวั่นไหวกับนาง หากจะตัดรอนตอนนี้ก็เกรงว่าจะทำให้เขาเสียสมาธิเพราะตน จึงต้องใช้มารยาตอบกลับไปอย่างมีความนัย

“ท่านกลับมาพร้อมกับตำแหน่งจอหงวน อยากได้อะไรข้าก็จะให้ท่าน” นางพูดเพียงเท่านั้น แล้วดันตัวออก

“อยากได้อะไรก็ได้ เช่นนั้นหรือ”

“เจ้าค่ะ” นางตอบพร้อมกับรอยยิ้มที่อ่อนหวาน เพื่อทำให้อีกฝ่ายอารมณ์ดี

เมื่อลงจากรถม้าแล้วยืนส่งจนลับตา รอยยิ้มที่อ่อนหวานพลันลดลง

อีกสามปีไม่รู้ว่าชีวิตจะเป็นอย่างไร นางไม่อยากที่จะมีความรักหรือทำให้สามีเกิดความรักต่อนาง เพราะท้ายที่สุดแล้วหากนางต้องจากไปตามลิขิตสวรรค์ คนที่รักนางก็จะเป็นผู้ที่เสียใจที่สุด การวางตัวให้อยู่ห่างจากเขาน่าจะเป็นผลดีมากกว่า

************************