ตอนที่ 14 ทวงสัญญา

หลังจากกลับมาสกุลหยวนได้สามสัปดาห์แล้ว ฉู่อวี่หนิงก็เริ่มที่จะวางกลยุทธ์การฝึกซ้อมและการต่อสู้ให้กับสำนักคุ้มภัยสกุลหยวนให้รัดกุมขึ้น เนื่องด้วยโจรป่าที่เริ่มออกอาละวาดส่วนหนึ่งที่เป็นโจรจริงก็อันตรายพอตัว อีกส่วนเป็นคนของหลี่โม่เทียนที่ว่าจ้างมาเพื่อสร้างผลงาน

แต่นางจะไม่มีวันให้เกิดขึ้น สร้างผลงานปลอม ๆ และสร้างความหวาดหวั่นให้ผู้คนเพื่อความก้าวหน้า หากยังมีนางและคนของสำนักคุ้มภัยสกุลหยวนอยู่เรื่องนี้คงไม่ง่ายนัก

ในระหว่างที่อธิบายแผนการฝึกซ้อม ก็มีคนบ่าวในเรือนรีบวิ่งมารายงานแก่ฮูหยินน้อยกับเรื่องที่น่ายินดี

“เรียนฮูหยินน้อย บัดนี้ขบวนเกี้ยวฉลองตำแหน่งจอหงวนได้เดินทางมาถึงหนานอันแล้ว เป็นนายน้อยของเราที่ได้ตำแหน่งจอหงวน ท่านรีบออกมาต้อนรับเถิด ขบวนกำลังจะถึงหน้าเรือนแล้ว”

เวลาผ่านไปเกือบเดือนในที่สุดหยวนไป๋เยี่ยนก็เดินทางกลับมาพร้อมกับความสำเร็จ นางรีบออกไปต้อนรับผู้เป็นสามี เช่นเดียวกันกับหยวนเฮ่อหลานและโจวมู่หลันที่รีบออกไปยืนรอรับบุตรชายที่หน้าสกุลหยวนด้วยความภาคภูมิใจ

เกี้ยวขนาดแปดคนหามที่ยิ่งใหญ่พร้อมกับขบวนมโหรีได้หยุดลงที่หน้าสำนักคุ้มกันภัย จากนั้นผู้ที่อยู่ในเกี้ยวก็เดินลงมาด้วยชุดขุนนางที่ปักลวดลายตามระดับขั้นที่ได้รับตำแหน่ง เดินอย่างสง่าผ่าเผยเข้ามาคุกเข่าคารวะบิดามารดา

“คารวะท่านพ่อท่านแม่” น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความสุขุมนุ่มนวล พยุงร่างที่คุกเข่าของตนเองยืนขึ้นยืดอกอีกอย่างภาคภูมิ ไม่ลืมที่จะมองไปที่ภรรยาของตนแล้วยิ้มที่มุมปากเล็กน้อยเพื่อเป็นการทักทาย

“ข้าสอบได้ตำแหน่งจอหงวนและเข้ารับราชการในวังได้สำเร็จแล้ว ทั้งนี้เป็นเพราะท่านพ่อท่านแม่และฮูหยินช่วยสนับสนุน” เขาไม่ลืมที่จะกล่าวถึงภรรยา

“ดีแล้ว ดีแล้ว” โจวมู่หลันเข้าไปสวมกอดบุตรชายกลั้นน้ำตาแห่งความปลื้มปีติเอาไว้ไม่ให้โดนชุดขุนนาง รู้สึกภาคภูมิใจและตื้นตันเป็นอย่างมาก

“เพราะเครื่องรางที่แม่หาให้เจ้าแท้ ๆ จึงได้สอบผ่านเช่นนี้”

“โธ่ ฮูหยิน เป็นเพราะลูกเรามีความสามารถต่างหากเล่า อ่านตำราตั้งแต่เช้าจนดึกทุกวัน เวลากินแทบไม่ได้กิน เวลาจะนอนแถมไม่ได้นอน หากสอบไม่ได้ก็แปลกแล้ว” ผู้เป็นสามีพูดขัดภรรยาของตนทำให้หยวนฮูหยินมองค้อนก่อนที่จะจับแขนบุตรชายให้เข้าไปนั่งพักในเรือน

 ฉู่อวี่หนิงรีบเอาขนมและน้ำชามาต้อนรับสามี ไม่ลืมที่จะให้บ่าวรับใช้จัดหาอาหารและที่พักให้แก่ขบวนเกี้ยวที่มาส่งเพื่อเป็นการแสดงน้ำใจและความใจกว้างของสกุลหยวน ทุกอย่างหยวนไป๋เยี่ยนรับรู้และซาบซึ้งกับสิ่งที่นางทำ

“ลำบากเจ้าแล้วฮูหยิน”

“มันเป็นหน้าที่ของข้า ท่านพี่สอบผ่านข้าก็ยินดีด้วย” นางกล่าวด้วยความยินดี ในอนาคตตำแหน่งฮูหยินเสนาบดีก็ย่อมตกเป็นของนาง เมื่อถึงตอนนั้นอำนาจทุกอย่างก็ยิ่งจะเพิ่มพูน

แต่นางจะไม่รอให้โชคชะตาพาไปถึงตอนนั้น ในเมื่อตอนนี้หลี่โม่เทียนยังคงรั้งตำแหน่งนายกองอยู่ ตนก็จะขัดขวางทุกวิถีทางไม่ให้เขาเลื่อนขั้นเป็นรองแม่ทัพได้สำเร็จ หรือหากจะต้องเป็นไปตามชะตานั้นจริง ๆ นางก็จะขัดขวางเท่าที่จะทำได้

“เอาเถอะ กลับมาถึงเหนื่อย ๆ เจ้าไปพักผ่อนก่อนเถิด เมื่อถึงเวลาอาหารค่อยออกมาพูดคุยกันอีกครั้ง” เมื่อเห็นบุตรชายและสะใภ้พูดคุยกันดี หยวนฮูหยินก็เปิดโอกาสให้ทั้งคู่ได้อยู่ด้วยกันลำพังตามประสาสามีภรรยา

ฉู่อวี่หนิงให้คนเตรียมน้ำให้สามีอาบและเตรียมเสื้อผ้าเอาไว้ให้ หยวนไป๋เยี่ยนอาบน้ำและเปลี่ยนชุดอยู่ในชุดธรรมดาและถอดชุดขุนนางแขวนเอาไว้ มองด้วยความภาคภูมิใจ จากนั้นก็หันไปหาภรรยาที่กำลังยกน้ำชาและของว่างมาวางในห้อง

“พวกเจ้าออกไปก่อน” เขาสั่งให้สาวใช้ที่ติดตามนางออกไปจากห้อง

เมื่อประตูปิดลงก็เดินเข้าไปหาภรรยา ฉู่อวี่หนิงถอยหลังไปหนึ่งก้าว จากนั้นก็ยิ้มให้สามีที่ดูจะมีท่าทีเปลี่ยนไปหลังจากที่สอบผ่านจอหงวนแล้ว

“ท่านพี่มีธุระอันใดจะพูดเป็นการส่วนตัวกับข้า” นางกล่าวถาม ทำเป็นไม่รู้เรื่องว่าที่ให้คนรับใช้ออกไปนั้นเพราะเขาอยากอยู่กับนางตามลำพัง เหตุผลก็คงเป็นคำสัญญาที่นางเคยให้ไว้

“ข้าจะทวงสัญญา”

“สัญญาอันใดกันเจ้าคะ” ฮูหยินน้อยวัยสิบหกย่างสิบเจ็ดหันหลังมองไปทางอื่นเพื่อหลบสายตา

“เจ้าจะให้สิ่งที่ข้าอยากได้ สิ่งที่ข้าอยากได้ในตอนนี้คือการเป็นสามีภรรยากับเจ้าอย่างครบถ้วน” วาจานั้นกล่าวขึ้นจากด้านหลัง จากนั้นร่างสูงใหญ่ก็เดินเข้ามายืนอยู่ใกล้ ๆ จนรู้สึกได้ถึงลมหายใจที่รดรินอยู่ที่ต้นคอด้านหลังของนาง

แต่เพราะว่ารู้ตัวว่าอาจจะอยู่ได้อีกไม่นาน ไม่อยากให้เกิดความรักขึ้นระหว่างคนทั้งคู่ นางจึงเบี่ยงตัวหลบออกไป

“ตอนที่แต่งงานกัน เราทั้งคู่ก็ตกลงกันเป็นอย่างดีแล้ว ตลอดเวลาที่ผ่านมาข้าดูแลท่านตามหน้าที่ของภรรยา แต่หาได้รู้สึกรักใคร่ท่านไม่ ท่านเองก็ไม่ได้รักใคร่ในตัวข้า ทุกอย่างที่ท่านกำลังรู้สึกในตอนนี้เป็นเพียงความผูกพันเพราะความชิดใกล้เท่านั้น” น้ำเสียงและวาจาที่กล่าวออกมาทำให้เขาใจหาย ไม่เข้าใจว่าเหตุใดนางจึงยังคงใจแข็งกับตนเช่นนี้ ไม่ใช่ว่าที่ผ่านมานางเองก็มีใจให้เขาหรอกหรือถึงได้ดูแลเป็นอย่างดี

 “ฉู่อวี่หนิง เพราะเหตุใดเจ้าจึงเย็นชากับข้าถึงเพียงนี้” ประโยคนั้นถามออกมาตรงไปตรงมา แววตาฉายแววเสียใจ ใจฉู่อวี่หนิงเองก็ทำตัวไม่ถูก ตลอดเวลาที่แต่งงานกันมา ใครจะรู้เล่าว่าบุรุษผู้เย็นชาจะมีใจให้นางในภายหลัง

“เพราะเรายังไม่ได้รักกัน ข้าให้เวลาท่านนานหนึ่งปีตั้งแต่ที่เราหมั้นหมายจนกระทั่งแต่งงานให้ท่านได้ศึกษาตำราอย่างเต็มที่  มาถึงตอนนี้ข้าจะขอให้ท่านให้เวลาท่านอีกหนึ่งปีเช่นกัน” นางกล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ้อนวอน หากตัดรอนไปตอนนี้คงผิดใจกัน สู้หว่านล้อมด้วยถ้อยคำที่ดียืดเวลาออกไปอีกปีน่าจะดีกว่า

“ไม่มีพูดเหตุผลใดที่ข้าจะต้องให้เวลาเจ้า ในเมื่อเราแต่งงานกันแล้ว เจ้าก็เป็นภรรยาข้า สิทธิ์ของสามีในตัวภรรยานั้นก็มี เจ้าจะบ่ายเบี่ยงไม่ยอมร่วมหอด้วยเหตุผลที่ว่าเรายังไม่ได้รักกันอย่างลึกซึ้งเพียงเท่านั้นเองหรือ ช่างเลือดเย็นนักฮูหยิน ข้าไม่คิดเลยว่าจะมีสตรีที่เลือดเย็นและใจดำอย่างเจ้าอยู่ในใต้หล้า” น้ำเสียงนั้นกล่าวตัดพ้อ

“หากท่านต้องการความสำราญจะรับอนุข้าก็จะไม่ขัดขวาง” ประโยคนั้นยิ่งตอกย้ำความโทสะที่เกิดขึ้นในใจของผู้เป็นสามี อย่าว่าแต่อนุเลยบุรุษเช่นเขาไม่ได้สนใจสตรีนางใดง่าย ๆ

ตลอดเวลาที่ผ่านมาสิ่งที่นางทำดีกับเขานั้นเป็นที่ประจักษ์ หัวใจที่เย็นชาค่อย ๆ ละลายภูเขาน้ำแข็งลงไปจนก่อเกิดความรู้สึกดี ๆ ให้แก่นาง แต่สุดท้ายนางกลับไม่เชื่อมั่นในความรักที่เขามีให้ จะโทษใครได้ในเมื่อตอนนั้นก็เป็นเขาเองที่ออกตัวตั้งแต่แรกว่าไม่ได้มีใจให้แก่นาง และการแต่งงานก็เป็นไปตามข้อตกลง จะว่าไปแล้วเรื่องนี้นางก็ไม่ผิดเลยแม้แต่น้อย

“หากเจ้าไม่เต็มใจร่วมหอ ข้าก็จะไม่ฝืนใจ ข้าจะรอจนถึงวันที่เจ้าพร้อม” พูดจบก็เดินออกจากห้องไปด้วยท่าทีที่ปั้นปึ่ง

ฉู่อวี่หนิงได้แต่ถอนหายใจออกมาด้วยความกลัดกลุ้ม ที่ผ่านมานางคิดแต่เรื่องแก้แค้นหลี่โม่เทียนเท่านั้น ที่ปฏิบัติต่อเขาทั้งหมดก็แค่ทำตามหน้าที่ภรรยาที่ดี เรื่องความรักยังไม่กล้าที่จะคิดในตอนนี้และไม่อยากให้เขาต้องเสียใจภายหลัง

************************