Chapter 4. คนที่อยู่ข้างฉัน

ร่างของผู้เป็นแม่ถูกผลักออกจนเซไปด้านหลัง น้องสาวของลินินรีบเข้ามาประคองเอาไว้ สีหน้าของทั้งคู่เต็มไปด้วยความตกใจ ต่างจากชายวัยกลางคนตรงหน้าที่กำลังยืนมองฉันด้วยแววตาเย็นจัด

ฉันกะพริบตาปริบๆ ก่อนจะมองชายตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า

'ลุงครินซ์สินะ...'

ในนิยายลุงคนนี้ถือว่าเป็นหนึ่งในคนที่รักลินินมากที่สุด แต่เพราะเจ้าของร่างเดิมเชื่อฟังแม่มาตลอดจึงค่อยๆ ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งคู่ห่างเหินกันไปแต่ตอนนี้...ฉันจะไม่ทำแบบนั้นอีกแล้ว

"ลุง..."

เสียงของฉันเอ่ยออกไปเบาๆชายตรงหน้าชะงักไปทันที สีหน้าที่เคยแข็งกร้าวเมื่อครู่กลับอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด

"ลินิน..."

เขาเดินเข้ามาหาฉันช้าๆ ก่อนจะหยุดอยู่ตรงหน้าแล้วกวาดตามองตั้งแต่ใบหน้าจนถึงแขนของฉัน เหมือนกำลังตรวจดูว่ามีตรงไหนได้รับบาดเจ็บหรือไม่

"เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?"

"ไม่ค่ะ"

ฉันส่ายหน้าเบาๆ ก่อนจะยิ้มให้เขา

"ขอบคุณนะคะที่ช่วยหนูไว้"

แววตาของครินซ์นิ่งไป

"ทำไมวันนี้ถึงพูดกับลุงแบบนี้"

"แบบไหนคะ?"

"เหมือนเมื่อก่อน"

ฉันเงียบไปครู่หนึ่ง

'ก็ฉันไม่ใช่ลินินคนเดิมแล้วนี่นา...'

"หนูแค่รู้สึกว่า ที่ผ่านมาหนูทำให้ลุงเป็นห่วงมากเกินไปค่ะ"

ครินซ์ถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะยกมือขึ้นลูบศีรษะฉันอย่างแผ่วเบา

"ไม่เป็นไร แค่หลานกลับมาคุยกับลุงเหมือนเดิม ลุงก็ดีใจแล้ว"

ประโยคสั้นๆ นั้นกลับทำให้หัวใจของฉันกระตุก 'ทำไมอบอุ่นขนาดนี้นะ...'ถ้าเป็นนิลินคนเดิม เธอคงดีใจมากที่มีใครสักคนรักและเป็นห่วงเธอแบบนี้ฉันหันไปมองหญิงวัยกลางคนที่ยืนอยู่ไม่ไกล

"ส่วนเรื่องเมื่อกี้..."ฉันเว้นจังหวะก่อนจะพูดต่อ

"หนูคิดว่าเราควรคุยกันให้รู้เรื่องนะคะ"

"แกจะคุยอะไรอีก!"แม่ของลินินขึ้นเสียงทันที

"เรื่องที่แกทำตัวน่าอับอายต่อหน้าคนอื่นนั่นยังไม่พออีกหรือ!"

ฉันวางช้อนลงบนโต๊ะช้าๆ

"หนูทำอะไรน่าอับอายคะ?"

"ก็แกกับพ่อบ้าน!"

"ไคล์ทำอะไรผิดคะ?"

ฉันถามกลับอย่างใจเย็นอีกฝ่ายเงียบไป

"ถ้าแม่ไม่มีหลักฐาน ก็อย่ากล่าวหาคนอื่นเลยค่ะ"

"นี่แก!"

"แล้วอีกอย่าง..."

ฉันยิ้มบางๆ

"หนูคิดว่าเรื่องของหนู หนูมีสิทธิ์ตัดสินใจเองนะคะ"

ครินซ์ที่ยืนอยู่ข้างๆ มองฉันด้วยแววตาพอใจเล็กน้อย

"ถูกต้อง"

เสียงของเขาดังขึ้น

"ลินินโตแล้ว เธอมีสิทธิ์ตัดสินใจเรื่องของตัวเอง"

"แต่ฉันเป็นแม่!"

"เป็นแม่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะทำอะไรก็ได้"

คำพูดนั้นทำให้ทั้งห้องเงียบลงทันทีฉันแอบมองลุงของตัวเองอย่างชื่นชม 'สมแล้วที่เป็นคนเดียวที่กล้าต่อกรกับแม่ของลินิน'

น้องสาวของลินินรีบก้าวเข้ามาใกล้ ก่อนจะทำสีหน้าอ่อนโยนเหมือนที่เคยทำในนิยาย

"พี่คะ หนูว่าเราอย่าทะเลาะกันเลยนะคะ แม่แค่เป็นห่วงพี่"

ฉันหันไปมองเธอ

"จริงเหรอ?"

"จริงสิคะ"

"ถ้าเป็นห่วง..."

ฉันหยุดไปเล็กน้อย

"ทำไมตอนที่แม่กำลังจะตบฉัน เธอถึงไม่ห้ามล่ะ?"

รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอหายไปทันที

"หนู..."

"ไม่เป็นไรค่ะ"

ฉันยกมือห้าม

"ฉันไม่ได้ต้องการคำแก้ตัว"

'ในนิยายฉันเคยเห็นเหตุการณ์แบบนี้มาหลายครั้งแล้ว'

ทุกครั้งน้องสาวคนนี้จะทำเหมือนเป็นคนกลาง คอยพูดดีต่อหน้าทุกคน แต่สุดท้ายกลับเป็นคนที่ได้ผลประโยชน์มากที่สุด แต่ครั้งนี้ฉันจะไม่ปล่อยให้เธอเล่นละครง่ายๆ อีกแล้ว

"ลุงคะ"

ฉันหันกลับไปหาลุงครินซ์

"หนูมีเรื่องอยากคุยกับลุงเป็นการส่วนตัวค่ะ"

"ได้สิ"

ลุงครินซ์พยักหน้าโดยไม่ถามอะไรต่อ

"งั้นไปที่ห้องทำงานของพ่อ"

ฉันลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที

"เดี๋ยวก่อน!"

เสียงแม่ดังขึ้นอีกครั้งฉันหยุดเดินแล้วหันกลับไปมอง

"แกจะไปไหน?"ฉันยิ้มบางๆ

"ไปคุยเรื่องของหนูกับคนที่หนูไว้ใจค่ะ"พูดจบฉันก็เดินตามลุงครินซ์ออกจากห้องอาหารทันทีแต่ก่อนจะพ้นประตู ฉันกลับเห็นไคล์ยืนอยู่ตรงโถงทางเดินเขามองฉันด้วยสีหน้าสงสัย

"คุณหนูจะไปไหนครับ?"

"ไปคุยกับลุงครินซ์น่ะ"

"ให้ผมไปด้วยไหมครับ?"ฉันยิ้มก่อนจะตอบ

"ไม่เป็นไร นายไปเตรียมชาให้ฉันดีกว่า"

ไคล์เลิกคิ้วเล็กน้อย

"ชา?"

"ใช่ชา! เอาไปให้ที่ห้องทำงานคุณพ่อนะ"

ฉันพยักหน้าอย่างจริงจัง

"วันนี้ฉันมีเรื่องต้องคุยอีกเยอะ"

ไคล์มองหน้าฉันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มออกมา

"ครับคุณหนู"

ฉันเดินตามครินซ์ไปจนถึงห้องทำงาน ก่อนประตูบานใหญ่จะปิดลง

และทันทีที่เหลือเพียงเราสองคน...ครินซ์กลับหันมามองฉันด้วยสีหน้าจริงจัง

"ลินิน"

"คะ?"

"เกิดอะไรขึ้นกับหลานกันแน่"

ฉันชะงัก

"ทำไมลุงถึงถามแบบนั้นคะ?"

"เพราะหลานเปลี่ยนไป" เขาพูดออกมาตรงๆ

"เมื่อก่อนหลานไม่เคยกล้าพูดแบบนี้ ไม่เคยกล้าต่อว่าแม่ ไม่เคยกล้าสบตาลุงตรงๆ ด้วยซ้ำ"

ฉันนิ่งไปอยู่ครู่หนึ่ง 'ซวยแล้ว...' นี่สินะปัญหาใหญ่ของการเข้ามาอยู่ในร่างคนอื่นทั้งความคิด นิสัย และท่าทางกลับไม่เหมือนเดิม ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะตัดสินใจพูดสิ่งที่ใกล้เคียงความจริงที่สุด

"หนูแค่...ตื่นขึ้นมาแล้วรู้สึกว่าไม่อยากเป็นคนเดิมอีกแล้วค่ะ" ลุงครินซ์เงียบก่อนจะมองหน้าฉันนิ่งๆ

"หนูไม่อยากใช้ชีวิตเพื่อให้ใครพอใจอีกแล้ว" ฉันมองหน้าเขาตรงๆ และจ้องตาโดยไม่หลบแม้แต่น้อย

"หนูอยากใช้ชีวิตเพื่อตัวเองบ้าง"ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบก่อนที่ครินซ์จะยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน

"ดีแล้ว"ฉันกะพริบตาถี่ๆ ก่อนจะยิ้มออกมาด้วยท่าทางงุนงง

"คะ?"

"หลานควรคิดแบบนี้ตั้งนานแล้ว"เขาเดินมาหยุดตรงหน้าฉัน

"จำไว้นะลินิน ต่อให้ทุกคนหันหลังให้หลาน ลุงจะไม่ทำแบบนั้น"

หัวใจของฉันเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัวมันฟังดูแล้วรู้สึกอบอุ่นดีนะ'ลินิน...เธอได้ยินไหม' ฉันยิ้มออกมา

"ขอบคุณค่ะลุง"

และเป็นครั้งแรกตั้งแต่ฉันลืมตาขึ้นมาในโลกใบนี้ฉันรู้สึกว่า...บางทีการเกิดใหม่ครั้งนี้อาจไม่ได้มีแค่ชีวิตที่สุขสบายกว่าเดิมแต่มันอาจเป็นโอกาสให้ฉันได้มอบสิ่งที่ลินินคนเดิมไม่เคยได้รับ...

"ครอบครัวที่อยู่ข้างเธอจริงๆ"

ก๊อก! ก๊อก!

เสียงเคาะประตูดังขึ้นก่อนที่ประตูจะเปิดออกช้าๆไคล์ยืนอยู่หน้าห้องพร้อมถาดชาในมือ

"คุณหนูครับ"

เขายิ้มบางๆ

"ชามาแล้วครับ"

ฉันมองเขาแล้วหลุดหัวเราะออกมา

"เร็วเกินไปไหม?"

"ผมกลัวคุณหนูรอนานครับ"

ลุงครินซ์มองภาพตรงหน้าก่อนจะส่ายหน้าเบาๆ พร้อมรอยยิ้มแต่ฉันกลับรู้สึกได้ถึงบางอย่าง...เพราะสายตาของไคล์ที่มองมาทางฉันนั้นเหมือนกำลังบอกว่าเขาเองก็สังเกตเห็นแล้วว่า...คุณหนูของเขาเปลี่ยนไป!!! หลังจากนั้นไคล์ก็ขอตัวออกไปจากห้องตอนนี้ภายในห้องกลับสภาะเดิมอีกครั้งเหมือนอยู่ในห้องสืบสวนยังไงยังงั้น จะบ้าตายอึดอัดเหมือนกันนะ!!!

ครินซ์นั่งมองหลานสาวตรงหน้าอยู่นาน...นานจนฉันเริ่มรู้สึกได้ถึงสายตาที่กำลังจับผิดทุกการเคลื่อนไหวของฉัน

“ลินิน”

“คะ?”

“หลานจำเรื่องเมื่อคืนได้มากแค่ไหน”คำถามนั้นทำให้ฉันชะงักไปเล็กน้อย

[เอาแล้วไง...]

“ก็...จำได้ไม่หมดค่ะ” ฉันตอบออกไปอย่างระมัดระวังครินซ์ไม่ได้พูดอะไรต่อ เพียงแค่พยักหน้าเบาๆ แต่แววตาของเขากลับไม่ได้ผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย

“จำได้ค่ะ”

“จำได้ว่าเราเคยคุยอะไรกันครั้งล่าสุด?”

ฉันนิ่งคำถามนี้ต่างหากที่ทำให้ฉันรู้ว่าเขากำลังทดสอบฉัน

[บ้าเอ๊ย...]

ฉันไม่มีความทรงจำของลินินคนเดิมเลยแม้แต่นิดเดียว

“จำไม่ค่อยได้ค่ะ”

ครินซ์หรี่ตาลงเล็กน้อย

“แปลก!”

“อะไรแปลกเหรอคะ?”

“เมื่อก่อนเธอจำเรื่องของลุงได้ละเอียดกว่านี้”

น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่งแต่คำพูดกลับทำให้ฉันรู้สึกเหมือนกำลังถูกสอบสวนลุงครินซ์เอนตัวพิงเก้าอี้ ก่อนจะกอดอกมองฉัน ฉันกะพริบตาถี่ก่อนจะยิ้มออกมาบางๆ

[โอเค อันนี้ฉันไม่รู้จริงๆ]

ฉันหลบสายตาเล็กน้อย ก่อนจะยกถ้วยชาขึ้นจิบแต่ยังไม่ทันได้ดื่ม...

พรึ่บ! ฉันชะงักทันทีลุงครินซ์ยังคงมองมาสายตาของเขาไม่ได้มีความโกรธไม่มีความไม่ไว้ใจแบบชัดเจน แต่มันเป็นสายตาของคนที่กำลังพยายามต่อจิ๊กซอว์บางอย่าง ลุงครินซ์หยุดไปครู่หนึ่งก่อนจะถามคำถามที่ทำให้ฉันเผลอกำถ้วยชาแน่นขึ้น

“เกิดอะไรขึ้นกับเธอกันแน่ ลินิน?”

ห้องทั้งห้องเงียบลงทันทีฉันมองผู้ชายตรงหน้าคนที่ในนิยายถูกเขียนไว้เพียงว่าเป็นญาติผู้ใหญ่ที่คอยปกป้องลินินแต่ตอนนี้ฉันเพิ่งรู้ว่า...เขาไม่ได้เป็นแค่คนใจดีเขาเป็นคนช่างสังเกตมากกว่าที่คิด

"หนูจำได้แค่ว่ากำลังเดินเล่นอยู่แล้วจู่ๆก็ตกลงไปในน้ำหนูคิดว่าอาจจะลื่นหินก้อนใหญ่และหัวไปกระแทกเข้าเลยทำให้ตัวเองลืมและก็จำอะไรไม่ค่อยได้น่ะค่ะ" ฉันยิ้มออกมามือของฉันมันเย็นจนรู้สึกได้ จะไม่ให้เย็นได้ยังไงก็ลุงครินซ์เล่นจ้องกันกันไม่วางตาขนาดนี้ จะเป็นลม!!! ลุงครินซ์นิ่งเขามองหน้าฉันอยู่หลายวินาที

“ลุงรู้จักเธอมาตั้งแต่เด็ก” น้ำเสียงของเขาอ่อนลง

“ต่อให้เธอพยายามปิดบัง ลุงก็รู้ว่าเธอกำลังซ่อนอะไรอยู่”ฉันเม้มริมฝีปาก

[ผู้ชายคนนี้น่ากลัวจริงๆ]

ลุงครินซ์ไม่ได้ถามซ้ำเขาเพียงมองฉัน ก่อนจะพูดออกมาอย่างช้าๆ

“ถ้าเธอยังไม่พร้อมบอก ลุงจะไม่บังคับ”

ฉันเงยหน้าขึ้น

“แต่ลุงจะหาคำตอบเอง”

“...!”

หัวใจฉันกระตุกทันที

“ลุงจะให้คนตรวจสอบเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนเธอจมน้ำทั้งหมด”

“ทำไมต้องทำขนาดนั้นคะ?”

ครินซ์มองฉันตรงๆ

“เพราะลุงไม่เชื่อว่าเธอแค่จำอะไรไม่ได้”

“...”

“และลุงก็ไม่เชื่อด้วยว่า การเปลี่ยนแปลงของเธอจะเกิดขึ้นเพราะอุบัติเหตุเพียงอย่างเดียว”

ฉันเงียบสนิทลุงครินซ์ลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินมาหยุดตรงหน้าฉันมือใหญ่ยกขึ้นแตะศีรษะฉันเบาๆ เหมือนที่เขาเคยทำตอนฉันยังเด็ก

“ลินิน”

“คะ?”

“ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ...”

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง

“ลุงจะรู้ให้ได้”

จากนั้นเขาก็เดินออกจากห้องไปปิดประตูลงอย่างเงียบๆ

ปึง! ฉันนั่งนิ่งอยู่คนเดียวก่อนจะถอนหายใจยาว

“เกือบไปแล้วไหมล่ะ...”

แต่สิ่งที่ฉันไม่รู้คือหลังจากเดินออกจากห้อง ลุงครินซ์ไม่ได้กลับออกไปทันทีเขาหยุดอยู่หน้าประตู ใบหน้าที่เคยอ่อนโยนเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นจริงจังทันที

“คุณชายครับ”

ชายที่รออยู่ด้านนอกก้มศีรษะให้ลุงครินซ์พูดเสียงต่ำ

“ไปตรวจสอบทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับลินินในช่วงหนึ่งเดือนที่ผ่านมา”

“ครับ”

“โดยเฉพาะคืนที่เธอจมน้ำ”

“ครับท่าน”

“และอย่าให้ใครรู้ว่าฉันกำลังสืบ”

เขาหันกลับไปมองประตูห้องที่หลานสาวอยู่ด้านในอีกครั้ง แววตาของครินซ์เต็มไปด้วยความสงสัย

[เด็กคนนั้น...ไม่ใช่ลินินคนเดิมแน่]

แต่เขายังไม่รู้ว่า...สิ่งที่กำลังจะค้นพบนั้น อาจเปลี่ยนความเข้าใจที่เขามีต่อหลานสาวไปตลอดชีวิตและดูเหมือนว่าเรื่องราวต่อจากนี้...จะไม่เป็นไปตามนิยายต้นฉบับอีกแล้ว