เกิดใหม่ทั้งทีฉันจะไม่ยอมก้มหัวให้ใคร [6P] (NC20++)

อื้อ~ อื้มส์.. เสียงครางดังออกมาจากลำคอของคนทั้งสาม ร่างกายที่เปลือยเปล่าไร้ซึ่งสิ่งปกปิด ร่างอรชรถูกโลมเลียโดยร่างหนาทั้งสอง หน้าอกอวบอิ่มถูกขบดูดจากปากหนา เรียวลิ้นเลียตวัดไปมาอย่างชอบใจ

"อ๊ะ.. อ๊าส์~ ไคล์ นายดูดแรงเกินไปแล้ว อื้อ~" เสียงครางหวานของลินินดังออกมาพร้อมกับใบหน้าสวยแหงนขึ้น เรียวปากขบกัดแน่นก่อนจะถูกชกชวยด้วยริมฝีปากหนาของอีกคนด้านข้าง มือหนาเลื่อนลงไปยังเนินเนื้อสาวใต้สะดือ นิ้วยาวลากวาดไปตามร่องกลีบสีหวานที่แม้แต่เส้นขนปกปิด กลีบแคมถูกเปิดออกด้วยนิ้วร้ายที่แหวกแยกออกจากกัน ร่างเล็กสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อรูร่องที่ไม่เคยผ่านมือใครมาก่อนแต่ตอนนี้มันกำลังจะถูกนิ้วแกร่งของคนด้านข้างสอดเข้าไปช้าๆ

"อ๊ะ..อาร์เจ พี่สอดมันลึกเกินไปมั้ยคะ อื้อ~อ๊าๆ"

"คุณหนูไม่ต้องกลัวนะครับ ผมสัญญาจะทำมันให้เบาที่สุด ผมจะทะนุถนอมคุณหนูจนจบเรื่องคืนนี้ อื้มส์~" อาร์เจเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแหบพร่าพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูอ่อนโยนแต่สายตาของเขากลับดุดันเหลือเกิน คนตัวเล็กได้แต่ขบปากแน่นเพราะความเสียวที่ทั้งคู่มอบให้เธอนั้นมันเป็นสิ่งที่เธอไม่เคยได้รับมาก่อนถึงแม้จะเคยมีความสัมพันธ์กับผู้ชายเฮงซวยคนหนึ่งที่ขึ้นชื่อว่าแฟนแต่เขาก็ไม่เคยทำให้เธอได้รับรู้ถึงสัมผัสเหล่านี้เลยแม้แต่น้อย

'ใช่! ฉันไม่เคยได้รับสัมผัสที่เสียวซ่านขนาดนี้มาก่อน ในโลกที่ฉันเคยอยู่ ฉันเป็นเพียงเด็กกำพร้าที่ไม่มีแม่แต่ครอบครัว มีเพียงสถานสงเคราะห์ที่ทำให้ฉันได้เติบโตขึ้น ฉันได้รับการศึกษาจนจบมัธยมปลายแต่หลังจากนั้นฉันต้องส่งตัวเองเรียน ด้วยการทำงานพาร์ทไทม์หลังเลิกเรียนและวันหยุด รับจ้างทำงานต่างๆ นาๆ ที่ทำแล้วได้เงินฉันทำหมด จนวันหนึ่งฉันพาตัวเองมาถึงฝั่งฝัน ฉันเรียนจบได้เกียรตินิยม และหาที่ทำงานจนสามารถพาตัวเองเข้ามาได้ด้วยความสารถ แรกๆอะไรมันก็ดีไปหมด ทุกคนดีกับฉัน พูดคุยกับฉันด้วยท่าทีที่สนิทสนม จนฉันไม่ทันได้คิดเลยว่าวันหนึ่งฉันจะต้องเสียเพื่อนร่วมงานที่ดีๆไปจนหมดแต่กลับเหลือเพียงเธอ 'อารียา' เพื่อนสาวที่แสนดีในสายตาฉันเธอเป็นเพียงเพื่อนคนเดียวที่ไม่ตีตัวออกห่างเลย หลังจากได้พบกับเขาผู้ชายคนแรกของฉัน 'ปิติ' เขาคือผู้จัดการหนุ่มหน้าตาดี ที่สาวๆ ทุกคนหลงชอบ แต่ไม่มีใครรู้ว่าข้างในของเขามันสกปรกแค่ไหน เขาเข้ามาตามจีบฉัน หยอดคำหวาน ซื้อของมาให้ทุกวันจนเพื่อนร่วมงานเริ่มตีตัวออกห่างกันไปจนหมด ยิ่งนานวันเขาก็ยิ่งเข้าใกล้ฉันมากขึ้นจนความรู้สึกของฉันเริ่มแปรเปลี่ยนเพราะคำพูดและการเอาใจใส่มันคือหลุมพรางทำให้ฉันตกลงยอมคบกับเขาหลังจากนั้นเราก็ไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด แต่ก็จะมีอารียาตามมาด้วยเสมอ มันไม่มีอะไรที่ทำให้ฉันรู้สึกระแคะระเคืองใจแม้แต่น้อยเพราะฉันกับปิติดันพลาดมีอะไรกันตอนเมานั่นเป็นสิ่งหนึ่งที่ทำให้ฉันและเขาอยู่ใกล้กันมากขึ้น เขาจะแสดงความรักกับฉันตลอดเวลาจนถูกติฉินนินทาอยู่เสมอ

เวลาทำงานผู้จัดการฝ่ายจะมอบงานให้ฉันทำหรือแม้กระทั่งเพื่อนร่วมงานคนอื่นๆ ก็จะโยนงานมาให้ฉันเสมอทำจนเริ่มไม่มีเวลาไปไหนมาไหนกลับบ้านดึกแต่ดีหน่อยที่ได้โบนัสตลอดเพราะความขยันฉันเริ่มตั้งใจทำงานเก็บเงินและประหยัดมากขึ้นเพื่ออนาคตของตัวเองในวันข้างหน้าพอปิติรู้ว่าฉันมีเงินเก็บเขาก็เริ่มหาเรื่องมาให้ฉันคอยช่วยเหลือตลอด ทีละนิดทีละหน่อยบ่อยขึ้นแต่ฉันก็ยอมช่วยเขาตลอดแม้รู้ว่ามันจะบ่อยเกินไปก็ตาม

ในการทำงานทุกคนเริ่มโยนงานมาให้ฉันมากขึ้นจนฉันแทบไม่มีวันหยุดเพราะต้องรีบเคลียร์งานทั้งหมดให้เสร็จแม้จะป่วยก็ลาไม่ได้จนไม่ไหวจริงๆ ฉันเลยต้องหยุดพักเพื่อพาตัวเองไปรักษาแต่ก็ต้องหยุดลงเพราะเงินสดที่ฉันเก็บเอาไว้หายหมดเกลี้ยงบัตรเครดิตก็หายจนมารู้ความจริงก็ตอนที่อารียาโทรเรียกฉันไปพบที่ห้องประตูห้องไม่ได้ล็อคฉันจึงถือวิสาสะเดินเข้ามาเพราะได้ยินบทสนทนาของคนสองคนดังขึ้นทำฉันต้องหยุดยืนนิ่งเงียบและฟัง

"พี่ปิติเอาเงินนิลินมาหมดเลยหรอคะ ไม่กลัวว่ามันจะรู้ความจริงหรอว่าพี่ตั้งใจเข้าหามันเพื่อหวังผลประโยชน์"

"รู้ก็ช่างมันสิ เงินมันตอนนี้พี่ก็ใช้ไปเยอะแล้วนะ หรือหนูจะบอกว่าหนูไม่ได้ใช้ของมัน"

"ก็พี่ให้หนูนี่ก็ต้องใช้มั้ยล่ะคะ อีกอย่างเราก็เอาไปซื้อรถมาแล้วเงินก็เหลือไม่เยอะ พี่จะทำยังไงต่อคะ?"

"ทำไงล่ะ ก็คงต้องทิ้งเพราะของที่หมดประโยชน์จะเก็บไว้ทำไม"

ประโยคของปิติทำเอาแทบล้มทั้งยืนตัวสั่นเทาเพราะตอนนี้ฉันกลั้นน้ำตาต่อไปไม่ได้แล้วจริงๆ คนที่ฉันรักและไว้ใจทั้งสองคนกลับหักหลังฉันและทำร้ายความรู้สึกของฉันจนแตกสลายนี่สินะคือสิ่งที่อารียาอยากให้ฉันมาได้ยิน ตั้งสติได้ฉันรีบก้าวเท้าเดินเข้าไปยืนอยู่ข้งหน้าของคนทั้งสอง สีหน้าของปิติตกใจจนถึงขีดสุดเมื่อเห็นหน้าฉันส่วนอารียากลับยิ้มเยาะใส่ฉัน

"ทำกันแบบนี้ได้ยังไงอ่ะ พี่ติไหนบอกว่ารักนิไง แล้วนี่อะไร นิยอมทำทุกอย่างเพื่อพี่ ช่วยพี่ทุกอย่างเพราะเห็นพี่เป็นคนรักแต่สุดท้ายพี่กลับหักหลังกันแบบนี้หรอ ส่วนเธอฉันคิดมาตลอดว่าเธอคือเพื่อนที่แสนดีและจริงใจกับฉันมาตลอด ไม่คิดเลยว่าเธอจะทำร้ายฉันแบบนี้ ในเมื่อทำกันได้ก็ต้องรับผลที่ตามมาให้ได้แล้วกันเตรียมตัวติดคุกได้เลย!!"ฉันพูดประโยคเหล่านั้นออกมาพร้อมกับเช็ดปาดหยดน้ำตาบนหน้าก่อนจะยกโทรศัพท์เพื่อแจ้งตำรวจแต่ยังไม่ทันจะได้โทรมือถือก็ถูกปัดร่วงลงพื้นก่อนที่ตัวฉันจะถูกฉุดกระชากไปมา จนมาหยุดอยู่ตรงระเบียงห้องร่างฉันถูกปิติดันจนติดกับขอบระเบียง

"พี่ปิติ เราจะติดคุกไม่ได้นะคะ อารีไม่อยากติดคุก" อารียาเอ่ยด้วยใบหน้าหวาดกลัว

"หึ! มันจะไม่ใช่แน่นอนเพราะพี่จะไม่ยอมให้เราต้องติดคุก ข้างล่างไม่มีคนห้องข้างๆ ก็ปิดเงียบตอนนี้เป็นตาของเธอนะนิลินขอให้เรื่องนี้จบลงเพียงเท่านี้!" จบประโยคของปิติร่างของฉันก็ถูกผลักเต็มแรง

ความรู้สึกที่หวิว ลมที่เย็นเพียงชั่วขณะ ร่างของฉันลอยร่วงหล่นลงมากระแทกพื้นเต็มแรง สติของฉันเริ่มเลือนลอย ม่านน้ำตาค่อยๆคลายลงกลิ่นคาวเลือดที่ลอยวนอยู่ในอากาศ เรื่องราวหลายๆ อย่างกลับมาวนเวียนอยู่ในหัว สิ่งที่ฉันพยายามมาแทบตาย ดิ้นรนอย่างไม่มีวันสิ้นสุดกลับเริ่มจางหายไปพร้อมกับลมหายใจของฉันที่ค่อยๆ จะ..หมด..ลง....

เฮือก!!!

'ถ้าชาติหน้ามีจริงขอให้ฉันได้เกิดเป็นลูกมหาเศรษฐีที่ไม่ต้องดิ้นรน ไม่ต้องทำงานมีคนที่รักฉันจริงๆ แบบที่ฉันไม่เคยได้รับมาก่อนนน..'