ใจคนยากแท้…หยั่งถึง

5

ใจคนยากแท้…หยั่งถึง

"ไปทำอาหารกันเถอะผู่เย่ว์ อีกเดี๋ยวก็ได้เวลาไอเอฟแล้ว" กล่าวจบนางก็พาร่างอวบเดินไปทางครัวในเรือนตน สาวใช้ทำหน้างุนงงกับคำพูดเมื่อครู่ของผู้เป็นนายจึงได้แต่ทบทวนคำของนางแล้วเดินตามไป

"คุณหนูว่าอย่างไรนะเจ้าคะ" ผู่เย่ว์ถามนายของตนหลังเท้าซ้ายแตะบนพื้นห้องครัว เจียงถิงถิงหันกลับมามองผู่เย่ว์ด้วยสายตาเช่นเดียวกับที่ผู่เย่ว์มองนาง

"อะไรเหรอ"

"ไอเอฟอะไรหรือเจ้าคะ" คนพูดยิ้มกว้างด้วยความลืมตัวเพราะดันหลุดกล่าวคำพูดของยุคตนเอง นางหัวเราะในลำคอพร้อมก้าวมาหยุดยืนตรงหน้าคนถามมองสาวใช้ของตนอย่างเอ็นดู

"ไอเอฟคือการกินและหยุดกินเป็นเวลาเพื่อให้ร่างกายย่อยอาหารที่กินเข้าไปให้หมดอย่างไรล่ะ ทีนี้รู้แล้วก็ไปเอาเนื้อหมู แครอท พริกอ่อนมาให้ข้าที" สาวใช้พยักหน้ารับคำแล้วหมุนตัวเดินออกไปจากห้องครัว เจียงถิงถิงเดินเข้าไปเพื่อเตรียมข้าวของที่ใช้ทำอาหารพร้อมกับบ่นพึมพำอยู่ลำพัง

"ถ้าอยู่โลกนู้นฉันคงทำอาหารได้เยอะกว่านี้แน่ ๆ เฮ้อ…อีกกี่เดือนร่างยายคุณหนูนี่ถึงจะผอมได้ล่ะเนี่ย" ระหว่างที่เตรียมข้าวของก็เติมไฟรอทำอาหารไปด้วย เธอจะทำอย่างไรกับอนุภรรยานางนั้นดีเท่าที่ดูจากความทรงจำของเจียงถิงถิงตัวจริง อนุภรรยาผู้นั้นทั้งเจ้าเล่ห์และมารยา ถิงถิงในตอนนี้จะไม่ยอมให้ผู้ใดมากดขี่เอาเปรียบอีกต่อไปที่สำคัญนางจะต้องหย่ากับสามีที่ทั้งหูเบา นิสัยแย่ ไม่ให้เกียรติภรรยาเช่นนี้ให้ได้

"คุณหนูเจ้าคะ คุณหนู"

"อะ มาแล้วหรือ" นางมองหน้าสาวใช้ก่อนจะเบนสายตาไปมองของในมือผู่เย่ว์ นางจับเนื้อหมูขึ้นมาวางบนเขียงจากนั้นจึงหยิบตะกร้ามาวางไว้ข้างเขียง

"คุณหนูทำสิ่งใดหรือเจ้าคะ"

"หมูผัดพริกอ่อน ผู่เย่ว์นำกระทะใส่น้ำไปตั้งไว้บนเตาให้ข้าที" สตรีร่างอวบค่อย ๆ บรรจงล้างพริกอ่อนและแครอทแล้วจึงนำไปหั่นเป็นเส้นยาวเท่าสองข้อนิ้วของตนเอง

"เจ้านำสิ่งนี้ไปลวกให้ข้าไม่ต้องสุกมาก" กล่าวจบก็ยื่นจานใส่ผักให้สาวใช้ เพียงชั่วอึดใจผักทั้งสองอย่างที่ลวกแล้วก็วางอยู่ในจานตรงหน้า พร้อมกับที่ผู้เป็นนายหั่นเนื้อหมูเป็นเส้นเสร็จพอดี

"มาเริ่มทำกันสักที" กระทะถูกตั้งไว้บนเตาจากนั้นนางจึงใช้กระบวยตักน้ำมันหมูเล็กน้อยใส่กระทะที่เริ่มร้อน พอน้ำมันเริ่มร้อนก็เทเนื้อหมูหั่นเส้นลงไปจนหมดผัดครู่เดียวก็ตักน้ำหมักถั่วเหลืองลงไปผัด อีกครู่ก็เทผักที่ลวกแล้วลงไป น้ำตาลหนึ่งหยิบมือถูกโปรยลงในกระทะพร้อมเกลือที่ติดปลายช้อน ผัดอีกสองสามครานางก็ตักใส่ชาม

กับข้าวชามแรกเสร็จก็เริ่มตั้งกระทะให้ร้อน ก่อนจะตักน้ำมันหมูเต็มกระบวยใส่กระทะรอจนน้ำมันเริ่มร้อนนางจึงตอกไข่ลงไปในกระทะพอไข่สุกก็ตักขึ้น นางทอดไข่ทั้งหมดสามฟองเสร็จก็ยกกระทะลงแล้วชวนสาวใช้ไปนั่งกินข้าวด้วยกัน

"นั่งสิผู่เย่ว์ เจ้ายืนรอสิ่งใด" ตะเกียบถูกชี้ไปที่สาวใช้ก่อนตวัดไปทางเก้าอี้อีกตัวข้าง ๆ ผู้เป็นนาย ผู่เย่ว์ไม่กล้านั่งทานเสมอนายจึงยืนอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ อยู่ตรงนั้น สาวใช้ถือถ้วยข้าวสวยไว้ในมืออย่างเจียมตัวจะขยับก็ไม่กล้าขยับ เจียงถิงถิงเริ่มเข้าใจจึงถือตะเกียบแล้วลุกเดินมายืนตรงหน้าบ่าวรับใช้คนสนิท

"ชีวิตนี้ข้าคงเหลือเพียงแต่เจ้าเท่านั้น ต่อไปนี้ก็ถือว่าตนเองเป็นน้องสาวของข้าเถิดอย่าได้เกรงอกเกรงใจพี่สาวคนนี้เลย หากเจ้าไม่นั่งกินกับข้าผู้ใดจะกินเป็นเพื่อนข้าเล่าน้องสาว" รอยยิ้มสดใสจากริมฝีปากบางที่แห้งแตกไร้การบำรุง ดวงตาของสาวใช้คนสนิทที่ถูกแต่งตั้งให้เป็นน้องสาวบัดนี้เริ่มมีน้ำใส ๆ คลอหน่วงอยู่ ชีวิตนางนั้นอาภัพเกิดมานอกจากพ่อแม่ไม่ต้องการแล้วยังถูกขายเป็นทาสอีก หากไม่ได้คุณหนูเจียง ตอนนี้นางอาจเป็นคณิกาหรืออนุภรรยาของบุรุษสักคนเป็นแน่

"อย่าร้องน่า มานั่งกินข้าวกับข้าได้แล้ว ไม่เช่นนั้นกับข้าวเย็นแล้วจะไม่อร่อย" เจียงถิงถิงจูงข้อมือเล็กของผู่เย่ว์ไปนั่งลงที่เก้าอี้ข้างตนเอง แล้วคีบกับข้าวให้สาวใช้อย่างเอ็นดู การมีน้องสาวก็เป็นเรื่องดีสำหรับคนที่ไม่เคยญาติพี่น้องมาก่อนเช่นนาง ยิ่งพี่น้องที่รักและซื่อสัตย์มาก ๆ เช่นผู่เย่ว์หาได้ยากยิ่งนัก

"ขอบคุณเจ้าค่ะคุณหนู"

"หากจะให้เจ้าเปลี่ยนคำเรียก เกรงว่าออกไปข้างนอกคนจะมองเจ้ากำเริบเสิบสานเช่นนั้นเจ้าอยากเรียกเช่นใดก็เรียกเถอะ" ว่าจบก็คีบไข่ดาวหนึ่งฟองให้น้องสาวกำมะลอด้วยความรู้สึกอิ่มใจ ท่ามกลางสายตาของบุรุษที่ตั้งใจนำโคลนบำรุงที่ได้จากการแลกเปลี่ยนสินค้ากับชาวโพ้นทะเลมาฝากนาง แต่เมื่อได้ยินนางพูดจากับสาวใช้คนสนิทด้วยความปิติเปี่ยมสุขจึงไม่อยากเข้าไปรบกวน

อันอี้เฉินโยนโถโคลนบำรุงขึ้นจากฝ่ามือก่อนจะฉวยมันไว้ในฝ่ามือพร้อมรอยยิ้ม วันหน้าค่อยให้นางก็ไม่สาย แล้วจึงหมุนตัวเดินจากไปทิ้งให้สองดรุณีนั่งกินข้าวกันอย่างอารมณ์ดี

ยามซวี

"หลินซาง เจ้าไปลอบดูทีว่าคนสกุลเจียงทำสิ่งใดอยู่" ซ่งเยี่ยนฟางบอกกับคนสนิทของตนเองพลางลูบไล้ใบหน้าที่ช้ำจากการถูกเจียงถิงถิงตีเมื่อคราก่อน ข้าจะต้องทำให้นางได้รับรู้ว่าผู้ใดใหญ่ที่สุดในบ้านนี้

"เจ้าค่ะ ฮูหยินรองจะทำสิ่งใดหรือเจ้าคะ" หลินซางสาวใช้หน้าตาจิ้มลิ้มของนางเอ่ยถามผู้เป็นนายด้วยใบหน้าฉงน

"ข้าจะทำให้นางได้รู้ว่าผู้ใดใหญ่ที่สุดและท่านพี่รักผู้ใด อัปลักษ์เช่นนางมีสิ่งใดมาแข่งกับข้า หากไม่ใช่เพราะนางเป็นบุตรสาวสกุลเจียงจะได้แต่งเป็นฮูหยินสกุลหยุนได้อย่างไร หน้าตา กิริยา ท่าทางนางสู้ได้หรือหลินซาง" สาวใช้พยักหน้ารับเห็นด้วยกับซ่งเยี่ยนฟางขณะบรรจงหวีผมให้นายหญิงของตนเองเบา ๆ

"นางเทียบฮูหยินของบ่าวไม่ใดแม้เพียงปลายเส้นผมเลยเจ้าค่ะ" เยี่ยนฟางยิ้มพอใจกับคำตอบของสาวใช้ตนก่อนหยิบปิ่นปักผมขึ้นมาอันแล้วอันเล่า แต่นางไม่ถูกใจอันใดเลย

"เยี่ยนฟาง เจ้าอยู่ข้างในหรือไม่" บุรุษผู้เป็นนายของบ้านส่งเสียงร้องเรียกอนุภรรยาอยู่นอกห้อง เยี่ยนฟางยิ้มเล็กน้อยก่อนจะยกฝ่ามือแตะข้อมือของสาวใช้ นางจึงหยุดหวีผมโค้งตัวแล้วเดินไปเปิดประตูรับสามี

"เยี่ยนฟางคารวะท่านพี่"

"มาเถอะมา อย่ามากพิธีนักหลินซางเจ้าออกไปก่อน" ซ่งเยี่ยนฟางเอียงหน้าหลบสายตาของผู้เป็นสามีราวกับไม่ต้องการให้เขาเห็นรอยช้ำที่แก้มนาง แต่ยิ่งนางหลบเขายิ่งสังเกตเมื่อทนไม่ไหวหยุนฮ่าวหรานจึงใช้สองมือประคองใบหน้างามที่แก้มซ้ายเริ่มบวมแดง

"เจ้าเจ็บหรือไม่เยี่ยนฟาง"

"เยี่ยนฟางไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ท่านพี่อยากอาบน้ำหรือไม่เจ้าคะข้าจะได้ให้บ่าวไปเตรียมน้ำ"

"เจ้าไม่ต้องห่วง ข้าจะให้นางได้ลิ้มรสความเจ็บเช่นเจ้าเป็นแน่"

"ฮูหยินคงไม่ได้ตั้งใจ นางต้องเข้าใจเยี่ยนฟางผิดแน่เจ้าค่ะ ท่านพี่อย่าโกรธฮูหยินเลยนะเจ้าคะ" อนุภรรยาผู้มีใบหน้างดงามและจิตใจดีในสายตาของหยุนฮ่าวหรานกำลังขอร้องผู้เป็นสามีแทนภรรยาเอก แต่ยิ่งนางกล่าวผู้เป็นสามีกลับยิ่งรู้สึกโกรธฮูหยินมากขึ้น

"เจ้าไม่ต้องขอร้องแทนนาง ข้าไม่มีทางยกโทษให้นางเด็ดขาด…" รอยยิ้มเล็กปรากฎขึ้นที่มุมปากบางเพียงครู่เดียวก็หายไปแปรเปลี่ยนเป็นใบหน้าเห็นอกเห็นใจเช่นเดิม