อิสรภาพ

เช้าวันรุ่งขึ้น เสียงครางกระหึ่มของมอเตอร์ที่เดินเครื่องอย่างสมบูรณ์แบบดังขึ้นกลางโกดังหมายเลขเจ็ด โจวเหยียนเฉิงปาดเหงื่อบนหน้าผาก ใบหน้าคมคายเปื้อนคราบน้ำมันมีรอยยิ้มพึงพอใจประดับอยู่ เสิ่นอวี้หนิงมองเครื่องจักรที่ถูกชุบชีวิตขึ้นมาใหม่ด้วยดวงตาเป็นประกาย นี่คือสินค้าชิ้นแรกของพวกเขา

หญิงสาวจัดการว่าจ้างรถลากให้ขนมอเตอร์ไปยังโรงงานทอผ้าของเถ้าแก่หวังทันที โจวเหยียนเฉิงตามไปด้วยในฐานะช่างเทคนิคเพื่อรับประกันการใช้งาน

เมื่อไปถึง เถ้าแก่หวังกำลังยืนหน้าดำคร่ำเครียดอยู่หน้าสายพานการผลิตที่หยุดชะงัก เสิ่นอวี้หนิงเดินเข้าไปเจรจาด้วยท่าทีนอบน้อมแต่มั่นใจ เธอไม่ได้ใช้วิธีอ้อนวอนขอให้เขาซื้อ แต่เธอเสนอทางแก้ปัญหาที่เขาปฏิเสธไม่ได้

"เถ้าแก่หวังคะ ฉันรู้ว่าคุณกำลังต้องการเครื่องจักรด่วนเพื่อเร่งผลิตสินค้าให้ทันส่ง มอเตอร์ตัวนี้เพิ่งผ่านการโอเวอร์ฮอลมาใหม่

อะไหล่ภายในถูกเปลี่ยนใหม่ทั้งหมด รับรองว่าใช้งานได้ทนทานไม่แพ้ของใหม่แกะกล่อง ฉันให้คุณช่างติดตั้งและให้ลองเดินเครื่องดูก่อนได้เลย ถ้ามันไม่สามารถขับเคลื่อนสายพานของคุณได้ ฉันจะไม่คิดเงินแม้แต่เฟินเดียว"

ข้อเสนอที่ตรงไปตรงมาและแฟร์ต่อผู้ซื้อทำให้เถ้าแก่หวังคล้อยตาม โจวเหยียนเฉิงจัดการติดตั้งมอเตอร์เข้ากับระบบสายพานของโรงงานอย่างคล่องแคล่ว เมื่อเขาสับสวิตช์ไฟ เครื่องจักรที่หยุดนิ่งมาสองวันก็กลับมาทำงานอีกครั้ง เสียงสายพานหมุนฉลุยสร้างความยินดีให้กับเคนงานและเถ้าแก่หวังเป็นอย่างมาก

"ยอดเยี่ยม ยอดเยี่ยมมาก" เถ้าแก่หวังหัวเราะร่าตบเข่าฉาด "แม่หนู เครื่องนี้เธอจะขายเท่าไหร่"

"หนึ่งร้อยห้าสิบหยวนค่ะ พร้อมรับประกันการซ่อมฟรีหนึ่งเดือนเต็มหากมอเตอร์มีปัญหาจากการใช้งานปกติ" เสิ่นอวี้หนิงเสนอราคาที่คิดคำนวณมาอย่างดี เป็นราคาที่ได้กำไรมหาศาลสำหรับเธอ แต่ถูกแสนถูกสำหรับเถ้าแก่หวังเมื่อเทียบกับ

การต้องไปซื้อของใหม่ราคาเกือบสามร้อยหยวน

เถ้าแก่หวังไม่ลังเลเลยสักนิด เขาเดินไปเปิดตู้เซฟและนับธนบัตรใบละสิบหยวนจำนวนสิบห้าใบส่งให้หญิงสาวทันที

เมื่อทั้งสองคนเดินออกจากโรงงานทอผ้า พระอาทิตย์ก็เริ่มคล้อยต่ำลงแล้ว เสิ่นอวี้หนิงกำธนบัตรปึกหนาไว้ในกระเป๋าเสื้อ หัวใจของเธอเต้นแรงด้วยความตื่นเต้น นี่คือเงินก้อนแรกที่เธอหามาได้ด้วยน้ำพักน้ำแรงและมันสมองของตนเองในชีวิตใหม่ โดยไม่ต้องพึ่งพาบารมีของตระกูลหลี่

เมื่อกลับมาถึงโกดังหมายเลขเจ็ด หญิงสาวดึงปึกธนบัตรออกมาวางลงบนโต๊ะไม้ นัยน์ตากลมโตสบตากับชายหนุ่มร่างสูงที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้าม เธอแบ่งธนบัตรออกเป็นสองส่วนเท่าๆ กันอย่างยุติธรรม

"เจ็ดสิบห้าหยวนของคุณ" เธอเลื่อนเงินส่วนหนึ่งไปตรงหน้าเขา "หักต้นทุนค่าเศษเหล็กห้าหยวนที่เราออกคนละครึ่ง

เท่ากับว่าการค้าครั้งแรกของเราทำกำไรไปถึงหนึ่งร้อยสี่สิบห้าหยวน"

โจวเหยียนเฉิงมองเงินจำนวนนั้นด้วยความรู้สึกยากจะบรรยาย เจ็ดสิบห้าหยวนเทียบเท่ากับเงินเดือนของเขาสองเดือนเต็ม แต่นี่เขาใช้เวลาซ่อมเครื่องจักรเพียงแค่คืนเดียวเท่านั้น

เขาเงยหน้ามองเสิ่นอวี้หนิง ผู้หญิงคนนี้ไม่ได้พูดเล่น เธอสามารถหาช่องทางทำเงินได้จริงๆ และความเด็ดขาดในการเจรจาของเธอก็ทำให้เขาทึ่ง ไม่มีความประหม่า ไม่มีความเกรงกลัว มีเพียงความมั่นใจที่เปล่งประกายออกมาจากตัวเธอ

"ผมยอมรับว่าคุณเก่งกว่าที่ผมคิดไว้มาก หุ้นส่วน" ชายหนุ่มเอ่ยชมจากใจจริง พร้อมกับหยิบเงินส่วนของตนเองขึ้นมาเก็บไว้ในกระเป๋าเสื้อ "พรุ่งนี้ผมจะไปดูที่ลานเศษเหล็กอีกรอบ เผื่อมีของหลุดรอดสายตามาอีก"

"ดีมากค่ะ แต่พรุ่งนี้ฉันอาจจะไม่ได้เข้ามาที่โกดังในช่วงเช้านะคะ"

โจวเหยียนเฉิงขมวดคิ้วเล็กน้อย "คุณมีธุระสำคัญงั้นหรือ"

"ใช่ค่ะ" เสิ่นอวี้หนิงจับเงินส่วนของตนเองขึ้นมา ลูบไล้ผิวกระดาษสากของธนบัตรอย่างแผ่วเบา รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ฉันมีเงินก้อนนี้แล้ว ก็ถึงเวลาที่จะต้องไปสะสางบัญชีกับครอบครัวหลี่ให้จบสิ้นเสียที"

การเป็นภรรยาผู้แสนดีที่ต้องคอยก้มหน้ายอมรับชะตากรรมมันจบลงไปพร้อมกับชีวิตก่อนแล้ว พรุ่งนี้เธอจะนำเงินก้อนนี้ไปฟาดหน้าหลี่เจี้ยนกั๋ว

คืนเงินมัดจำค่าสินสอดทั้งหมด และตัดขาดความสัมพันธ์อันน่าสะอิดสะเอียนนี้ให้ขาดสะบั้น

อิสรภาพของเสิ่นอวี้หนิง กำลังจะเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ