การจับมือกันครั้งแรก

"ฉันรู้ว่าคุณซ่อมมันได้" หญิงสาวชี้ไปยังมอเตอร์ตัวหนึ่งที่มุมโต๊ะ ซึ่งดูเหมือนจะถูกซ่อมแซมจนเสร็จสมบูรณ์แล้ว

"เครื่องพวกนั้นไม่ได้พังจนกู่ไม่กลับ บางเครื่องแค่อะไหล่บางชิ้นสึกหรอ หรือบางเครื่องก็ถูกจงใจแจ้งว่าเสียเพื่อเหตุผลบางอย่าง"

เธอจงใจละเว้นคำว่าทุจริตเอาไว้ แต่รู้ดีว่าคนฉลาดอย่างเขาต้องเข้าใจความหมายแฝงนั้น

"ข้อเสนอของฉันคือ เราจะไปรับซื้อเครื่องจักรเก่าพวกนั้นมาในราคาเศษเหล็ก คุณมีหน้าที่ซ่อมแซมและประกอบมันขึ้นมาใหม่ ส่วนฉันจะรับหน้าที่หาลูกค้าและเจรจาขายเครื่องจักรพวกนี้ให้กับโรงงานขนาดเล็กในแถบชานเมืองหรือต่างอำเภอ กำไรที่ได้ เราแบ่งกันคนละครึ่ง"

โกดังหมายเลขเจ็ดตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงสายลมที่พัดลอดผ่านรอยแตกของผนัง โจวเหยียนเฉิงจ้องมองใบหน้าหวานละมุนที่แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยวของหญิงสาวตรงหน้า เขาพยายามค้นหาความล้อเล่นในดวงตาคู่นั้น แต่ก็พบเพียงความจริงจังที่น่าประหลาดใจ

"คุณบ้าไปแล้วหรือเปล่า" ชายหนุ่มแค่นหัวเราะ "คุณคิดว่าโรงงานพวกนั้นจะยอมขายของให้ชาวบ้านธรรมดาๆ อย่างเราง่ายๆ หรือไง แล้วโรงงานเล็กๆ ที่คุณว่า มันมีเงินมากพอที่จะมาซื้อเครื่องจักรจากเราหรือ"

"โรงงานรัฐอาจจะไม่ขายให้ชาวบ้านทั่วไป แต่ถ้าเป็นของที่ถูกแทงจำหน่ายทิ้งไปแล้ว คนของโรงงานที่รับผิดชอบเรื่องนี้ย่อมอยากรีบปล่อยของออกไปเพื่อเปลี่ยนเป็นเงินสดเข้ากระเป๋า

ตัวเองให้เร็วที่สุด ขอแค่เรามีเส้นสายเล็กๆ น้อยๆ และรู้ช่องทาง เราก็ซื้อมาได้" เสิ่นอวี้หนิงอธิบายอย่างใจเย็น

"ส่วนเรื่องลูกค้า คุณคงยังไม่รู้ว่าตอนนี้เมืองทางใต้เริ่มมีการตั้งโรงงานแปรรูปขนาดเล็กกันเยอะมาก พวกเขาต้องการเครื่องจักรเพื่อเพิ่มกำลังการผลิต แต่ไม่มีทุนพอจะซื้อเครื่องจักรใหม่แกะกล่องจากต่างประเทศ เครื่องจักรมือสองสภาพดีที่ใช้งานได้จริงในราคาที่จับต้องได้ คือสิ่งที่พวกเขากำลังตามหาแทบพลิกแผ่นดิน"

โจวเหยียนเฉิงนิ่งอึ้งไป เขาเป็นวิศวกรที่สนใจแต่เรื่องเครื่องจักร ไม่ค่อยได้ติดตามความเคลื่อนไหวทางเศรษฐกิจภายนอกมากนัก แต่สิ่งที่ผู้หญิงคนนี้พูดมากลับมีเหตุผลและมีความเป็นไปได้สูงมาก

เขาประเมินเด็กสาวตรงหน้าใหม่ตั้งแต่หัวจรดเท้า ผู้หญิงที่ดูอ่อนต่อโลกคนนี้ไปเอาความมั่นใจและข้อมูลพวกนี้มาจากไหน ทำไมเธอถึงมองเห็นช่องทางทำเงินที่แม้แต่คนในวงการอุตสาหกรรมหลายคนยังมองข้าม

"คุณรู้เรื่องพวกนี้ได้ยังไง" เขาถามด้วยน้ำเสียงเคลือบแคลง

"ฉันมีวิธีของฉันก็แล้วกัน" เสิ่นอวี้หนิงตอบเลี่ยงๆ เธอไม่สามารถบอกความจริงเรื่องอดีตชาติได้ "คำถามคือ คุณกล้าพอที่จะเสี่ยงกับฉันหรือเปล่า คุณอยากจะทนเป็นช่างซ่อมที่ถูกผู้บริหารโรงงานกดหัวอยู่แบบนี้ไปตลอด หรืออยากจะสร้างธุรกิจและพิสูจน์ให้พวกนั้นเห็นว่าคุณมีค่ามากกว่าที่พวกเขากดทับไว้"

คำพูดของเธอแทงใจดำเขาอย่างจัง ความคับแค้นใจที่ถูกลดตำแหน่งและความไม่เป็นธรรมที่ได้รับจากโรงงานยังคงเป็นรอยแผลในใจของชายหนุ่ม

เขาหลุบตาลงมองมือที่เปื้อนคราบน้ำมันของตนเอง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับหญิงสาว

"ถ้าคุณหาเครื่องจักรเก่ามาได้ ผมก็ซ่อมได้" โจวเหยียนเฉิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "แต่ผมขอเตือนไว้ก่อนนะ ถ้าคุณหาลูกค้ามาซื้อไม่ได้ เครื่องจักรพวกนั้นจะกลายเป็นแค่เศษเหล็กกองโตที่สูบเงินทุนของเราไปจนหมดตัว"

"ไม่ต้องห่วง" เสิ่นอวี้หนิงแย้มยิ้ม รอยยิ้มที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจของผู้ที่เคยผ่านความล้มเหลวและจุดสูงสุดของชีวิตมาแล้ว "ฉันไม่เคยลงทุนในสิ่งที่ไม่มีผลกำไร"

"ดี" ชายหนุ่มพยักหน้า ยื่นมือขวาที่เพิ่งเช็ดคราบเขม่าออกลวกๆ ไปตรงหน้าเธอ "ถือว่าข้อตกลงเบื้องต้นสำเร็จ หุ้นส่วน"

เสิ่นอวี้หนิงยื่นมือไปจับมือที่หยาบกร้านของเขา ไออุ่นจากฝ่ามือหนาแผ่ซ่านมาถึงมือของเธอ เป็นสัมผัสที่หนักแน่นและให้ความรู้สึกมั่นคงอย่างประหลาด

การจับมือครั้งนี้ไม่ใช่เพียงการเริ่มต้นธุรกิจ แต่มันคือจุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนแปลงชะตากรรมของพวกเขาทั้งสองคนอย่างแท้จริง