หุ้นส่วนทางธุรกิจ

เพียงแค่เธอเปลี่ยนการตัดสินใจเล็กน้อย อนาคตที่เธอเคยรู้จักก็อาจจะคลาดเคลื่อนไปทั้งหมด เธอไม่อาจชะล่าใจพึ่งพาเพียงความทรงจำในอดีตได้อีกต่อไป หากเธอต้องการจะรอดพ้นจากเงื้อมมือของครอบครัวหลี่และสร้างชีวิตใหม่ที่มั่นคง เธอต้องใช้สมอง สติปัญญา และทักษะที่หล่อหลอมมาจากประสบการณ์ทั้งชีวิตเพื่อรับมือกับสิ่งที่คาดเดาไม่ได้

เป้าหมายแรกตอนนี้คือการหาเงิน เธอไม่สามารถนั่งรอเวลาให้รัฐบาลมาเวนคืนที่ดินในปี 1987 ได้ ครอบครัวของเธอยังต้องกินต้องใช้ มารดาที่ร่างกายอ่อนแอต้องการยาบำรุง เสิ่นอวี้เฉียงน้องชายจอมซนก็ต้องการทุนรอนสำหรับการเรียนต่อ

หญิงสาวนึกถึงมอเตอร์เก่าที่โจวเหยียนเฉิงซ่อมแซมจนกลับมาใช้งานได้ เครื่องจักรที่ถูกคัดทิ้งเหล่านั้นคือขุมทรัพย์ที่คนอื่นมองไม่เห็น หากเธอสามารถโน้มน้าวให้เขาร่วมมือด้วยการซ่อมเครื่องจักรเพื่อนำไปขายต่อให้กับโรงงานขนาดเล็กในชนบท พวกเขาจะสามารถทำกำไรได้มหาศาล

เขาเป็นช่างฝีมือ ส่วนเธอเป็นนักเจรจา นี่คือการจับคู่ทางธุรกิจที่สมบูรณ์แบบ

แม้ว่าผู้ชายคนนั้นจะดูดุดัน ปากคอเราะร้าย และมีชะตากรรมที่แขวนอยู่บนเส้นด้าย แต่ในเมื่อตอนนี้พวกเขาลงเรือลำเดียวกันในฐานะเจ้าของร่วมโกดังหมายเลขเจ็ดแล้ว เธอจะลองเสี่ยงเดิมพันกับเขาดูสักครั้ง

เสิ่นอวี้หนิงวางเอกสารลงบนโต๊ะ หมุนตัวเดินไปหยิบเสื้อคลุมตัวเก่งมาสวมทับ แววตาของเธอสาดประกายมุ่งมั่น เด็ดเดี่ยว และไร้ซึ่งความลังเล

วันนี้เธอจะไปที่โกดังหมายเลขเจ็ดอีกครั้ง ไม่ใช่ในฐานะเด็กสาวที่บังเอิญเดินหลงเข้าไป แต่ในฐานะเถ้าแก่เนี้ยคนใหม่ที่พร้อมจะยื่นข้อเสนอทางธุรกิจที่เขาไม่อาจปฏิเสธได้

ชีวิตใหม่ของเธอได้เริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริงแล้ว และครั้งนี้ เธอจะเป็นผู้เขียนบทสรุปของมันด้วยสองมือของเธอเอง

แสงแดดสายทอดตัวลงบนถนนลูกรังสายเล็กที่ทอดยาวเข้าสู่เขตโรงงานอุตสาหกรรม เสิ่นอวี้หนิงปั่นจักรยานคันเก่าของบิดาที่ล่วงลับไปตามเส้นทางที่คุ้นเคย สองข้างทางเต็มไปด้วยคนงานในชุดสีน้ำเงินเข้มที่กำลังทยอยเดินเข้ากะทำงาน เสียงพูดคุยจอแจสลับกับเสียงกระดิ่งจักรยานสร้างบรรยากาศคึกคักอันเป็นเอกลักษณ์ของยุคแปดศูนย์ ยุคที่เศรษฐกิจกำลังเริ่มเปิดกว้างและเต็มไปด้วยโอกาสสำหรับคนที่กล้าไขว่คว้า

เมื่อปั่นพ้นเขตโรงงานหลักที่พลุกพล่าน เส้นทางก็เริ่มแคบลงและรกร้างขึ้นเรื่อยๆ หญ้าคาขึ้นสูงริมทางจนแทบจะกลืนกินถนน พื้นที่ท้ายโรงงานแห่งนี้เงียบสงบราวกับถูกตัดขาดจากโลกภายนอก โกดังหมายเลขเจ็ดตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า หลังคาสังกะสีเก่าคร่ำคร่ามีรอยสนิมกัดกิน ผนังปูนสีเทาหม่นเต็มไปด้วยรอยแตกร้าว

หญิงสาวจอดจักรยานพิงไว้กับกำแพงปูนด้านนอก ก่อนจะก้าวเท้าเข้าไปในตัวอาคาร

กลิ่นน้ำมันเครื่องและเศษเหล็กเก่าลอยมาปะทะจมูก ภายในโกดังที่มีแสงแดดส่องลอดลงมาจากรอยรั่วบนหลังคา โจวเหยียนเฉิงกำลังก้มหน้าก้มตาอยู่หน้าโต๊ะทำงานไม้ตัวใหญ่ เขาสวมเสื้อกล้ามสีขาวที่บัดนี้เปื้อนคราบเขม่าดำจนแทบไม่เห็นสีเดิม ท่อนแขนแกร่งกำลังออกแรงขันประแจเข้ากับชิ้นส่วนเหล็กรูปทรงประหลาด

เสิ่นอวี้หนิงยืนมองภาพนั้นเงียบๆ ชายหนุ่มตรงหน้ามีฝีมือทางด้านวิศวกรรมที่หาตัวจับยาก ในชีวิตก่อนเขาเคยได้รับทุนไปศึกษาต่อระยะสั้น และกลับมาพร้อมกับความรู้ที่ล้ำหน้ากว่าช่างในโรงงานเดียวกันหลายช่วงตัว หากไม่ใช่เพราะนิสัยเถรตรงเกินไปจนไปขัดผลประโยชน์ของผู้บริหาร เขาคงก้าวขึ้นเป็นหัวหน้าวิศวกรไปนานแล้ว

ราวกับรับรู้ได้ถึงสายตาที่จ้องมอง โจวเหยียนเฉิงชะงักมือที่กำลังขันประแจ เขาเงยหน้าขึ้น นัยน์ตาคมกริบตวัดมองมายังผู้บุกรุก

“ผมจำได้ว่าเมื่อวานเพิ่งตกลงเรื่องแบ่งเขตใช้งานไป วันนี้คุณมีธุระอะไรอีก หรือว่าเปลี่ยนใจจะขายสิทธิ์โกดังครึ่งนี้ให้ผมแล้ว” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามอย่างไม่แยแส เขาโยนประแจในมือลงบนโต๊ะ เสียงโลหะกระทบไม้ดังสะท้อนก้องไปทั้งโกดัง

“ฉันไม่ได้มาเพื่อขายสิทธิ์โกดัง” เสิ่นอวี้หนิงเดินเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานของเขา กวาดสายตามองชิ้นส่วนมอเตอร์และฟันเฟืองที่ถูกถอดแยกชิ้นส่วนวางเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ “ฉันมาเพื่อเสนอการเป็นหุ้นส่วนทางธุรกิจต่างหาก”

โจวเหยียนเฉิงเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากกระตุกเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน “หุ้นส่วนทางธุรกิจ คุณเนี่ยนะ”

เขาปรายตามองหญิงสาวตั้งแต่หัวจรดเท้า เสื้อเชิ้ตลายสกอตสีซีดกับกางเกงผ้าเนื้อหยาบที่เธอสวมใส่ แม้จะดูสะอาดสะอ้าน แต่ก็ไม่อาจปิดบังความจริงที่ว่าเธอเป็นเพียงเด็กสาวชาวบ้านธรรมดาคนหนึ่ง

“คุณหนูเสิ่น ที่นี่ไม่ใช่สนามเด็กเล่นให้คุณมาเล่นขายของ ถ้าอยากหาความสนุก กลับไปหาคู่หมั้นของคุณที่บ้านตระกูลหลี่โน่นไป”

“ฉันเตรียมจะถอนหมั้นกับหลี่เจี้ยนกั๋วในเร็วๆ นี้”

คำพูดราบเรียบของเธอทำให้ชายหนุ่มชะงักไปชั่วขณะ แต่เขาก็ปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว

“นั่นมันเรื่องส่วนตัวของคุณ ไม่เกี่ยวกับผม” เขาก้มลงหยิบประแจขึ้นมาอีกครั้ง ทำท่าจะกลับไปทำงานต่อ

“แต่เรื่องที่ฉันจะพูดต่อไปนี้ เกี่ยวกับคุณโดยตรง” เสิ่นอวี้หนิงไม่ยอมแพ้ เธอเดินเข้าไปใกล้โต๊ะทำงาน อาศัยความกล้าหาญที่สั่งสมมาจากชีวิตก่อนจ้องมองเข้าไปในดวงตาของเขา

“คุณรู้ดีใช่ไหมว่าช่วงนี้โรงงานรัฐหลายแห่งกำลังทยอยโละเครื่องจักรเก่า พวกเขาอ้างว่ามันชำรุด ซ่อมไม่ได้ และเตรียมจะขายเป็นเศษเหล็กในราคาถูกแสนถูก”

มือที่กำลังขันประแจหยุดชะงัก โจวเหยียนเฉิงเงยหน้าขึ้นมองเธออีกครั้ง คราวนี้แววตาของเขาไม่มีความเย้ยหยันอีกต่อไป มีเพียงความระแวดระวัง

“แล้วยังไง”