ถังทองใบแรก

การหาแหล่งวัตถุดิบเป็นก้าวแรกที่สำคัญและท้าทายที่สุดสำหรับธุรกิจที่เพิ่งเริ่มต้น เสิ่นอวี้หนิงรู้ดีว่าการจะเดินเข้าไปขอซื้อเครื่องจักรที่ถูกปลดระวางจากโรงงานรัฐโดยตรงนั้นเป็นเรื่องยากสำหรับคนนอกอย่างเธอ แต่โชคดีที่หุ้นส่วนของเธอไม่ใช่คนนอก

โจวเหยียนเฉิงทำงานที่นี่มานาน เขารู้จักทุกซอกทุกมุมของโรงงาน รวมถึงจุดบอดที่ผู้บริหารมักจะมองข้าม

เช้าตรู่วันต่อมา ชายหนุ่มพาเธอไปที่ลานทิ้งเศษเหล็กด้านหลังโรงงานผลิตอะไหล่ ซึ่งถูกล้อมรอบด้วยรั้วตาข่ายเหล็กที่มีสนิมเกาะกรัง กองเศษเหล็กสูงเนินเทินทึกถูกทิ้งขว้างรอการนำไปหลอมใหม่ กลิ่นสนิมและกลิ่นความชื้นลอยปะปนอยู่ในอากาศยามเช้า

ลุงยามเฝ้าประตูลานเศษเหล็กเป็นชายชราที่ชอบดื่มเหล้าขาว โจวเหยียนเฉิงเพียงแค่ยื่นขวดเหล้าเหมาไถเกรดรองที่ซื้อมาจากร้านสหกรณ์ให้ ลุงยามก็โบกมือไล่ให้พวกเขาเข้าไปเลือกดูของข้างในได้อย่างอิสระ โดยมีข้อแม้ว่าตอนขาออกจะต้องชั่งน้ำหนักและจ่ายเงินตามราคาเศษเหล็กทั่วไป

"คุณแน่ใจนะว่าในกองขยะพวกนี้จะมีของที่เราต้องการ" เสิ่นอวี้หนิงเอ่ยถามขณะก้าวข้ามท่อนเหล็กผุพัง ระมัดระวังไม่ให้กางเกงตัวเก่งเปื้อนคราบน้ำมัน

"สำหรับคนอื่นมันคือขยะ แต่สำหรับช่างอย่างผม มันคือขุมทรัพย์" โจวเหยียนเฉิงตอบโดยไม่หันมามอง เขากำลังใช้ท่อน

ไม้เขี่ยดูกองชิ้นส่วนมอเตอร์และฟันเฟืองที่ถูกทิ้งระเกะระกะ "โรงงานนี้มีระบบเบิกจ่ายที่หละหลวมมาก พอเครื่องจักรมีปัญหาแค่นิดหน่อย แทนที่จะซ่อม พวกหัวหน้าช่างที่ขี้เกียจก็มักจะแทงเรื่องว่าชำรุดเพื่อเบิกงบซื้อเครื่องใหม่ ส่วนเครื่องเก่าก็ถูกโยนมาทิ้งที่นี่"

ชายหนุ่มหยุดชะงักหน้ากองเศษเหล็กกองหนึ่ง เขาก้มลงดึงวัตถุสี่เหลี่ยมเปื้อนโคลนและคราบน้ำมันดำปี๋ออกมา มันคือมอเตอร์ไฟฟ้าอุตสาหกรรมขนาดกลางที่ใช้สำหรับขับเคลื่อนสายพานในโรงงานทอผ้า สภาพภายนอกดูย่ำแย่ราวกับผ่านสงครามมา แต่แววตาของโจวเหยียนเฉิงกลับเป็นประกาย

เขาหยิบผ้าขี้ริ้วในกระเป๋ากางเกงออกมาเช็ดคราบดินที่เกาะอยู่ตรงแผงวงจร ก่อนจะใช้นิ้วเคาะเบาๆ ที่ตัวถัง

"แกนมอเตอร์ยังดีอยู่ ขดลวดทองแดงข้างในก็ยังไม่ไหม้ ปัญหาคงอยู่ที่ลูกปืนแตกกับระบบสายไฟลัดวงจรนิดหน่อย เปลี่ยนอะไหล่ไม่กี่ชิ้นก็กลับมาวิ่งฉิวแล้ว"

เสิ่นอวี้หนิงมองมอเตอร์ตัวนั้นด้วยสายตาประเมิน ในชีวิตก่อนเธอเคยคลุกคลีกับการทำบัญชีสั่งซื้อเครื่องจักรให้หลี่เจี้ยนกั๋ว เธอจำได้ว่ามอเตอร์อุตสาหกรรมรุ่นนี้หากเป็นของใหม่แกะกล่อง ราคาในตลาดจะสูงถึงสามร้อยหยวน ซึ่งถือเป็นเงินก้อนใหญ่มากในยุคที่ค่าแรงเฉลี่ยของคนงานอยู่ที่สามสิบหยวนต่อเดือน

"เราเอามันไปชั่งน้ำหนักกันเถอะ" หญิงสาวตัดสินใจอย่างรวดเร็ว

มอเตอร์ตัวนั้นมีน้ำหนักประมาณสิบห้ากิโลกรัม เมื่อคิดตามราคาเศษเหล็ก พวกเขาจ่ายเงินให้ลุงยามไปเพียงไม่ถึงห้าหยวน เสิ่นอวี้หนิงเป็นคนออกเงินทุนก้อนแรกนี้ไปก่อน โจวเหยียนเฉิงจัดการยกมอเตอร์ที่หนักอึ้งขึ้นใส่รถเข็นไม้ด้วยตัวคนเดียว กล้ามเนื้อแขนของเขาตึงแน่นจนเห็นเส้นเลือดปูดโปน

เมื่อกลับมาถึงโกดังหมายเลขเจ็ด การทำงานก็เริ่มต้นขึ้นอย่างจริงจัง โจวเหยียนเฉิงถอดเสื้อตัวนอกออกเหลือเพียงเสื้อกล้ามสีขาว ร่างกายท่อนบนชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อขณะที่เขาใช้ประแจและไขควงถอดรื้อชิ้นส่วนมอเตอร์ออกมาทีละชิ้นอย่างชำนาญ ท่าทางของเขาเวลาอยู่กับเครื่องจักรนั้นดูจริงจังและมีเสน่ห์ดึงดูดอย่างประหลาด เขาไม่ใช่คนช่างพูด แต่การกระทำของเขากลับสะท้อนถึงความมุ่งมั่นและสมาธิอันแรงกล้า

เสิ่นอวี้หนิงไม่ได้ยืนดูเฉยๆ เธอช่วยเขานำชิ้นส่วนเล็กๆ อย่างนอตและเฟืองไปแช่ในกะละมังน้ำมันก๊าดเพื่อล้างคราบสกปรก มือที่เคยขาวสะอาดและได้รับการดูแลอย่างดีในชีวิตก่อน บัดนี้เปื้อนไปด้วยคราบน้ำมันและกลิ่นฉุนจัด แต่เธอกลับไม่ได้รู้สึกรังเกียจแม้แต่น้อย

"คุณไม่กลัวมือสวยๆ จะเสียหรือไง" โจวเหยียนเฉิงเอ่ยแซวขณะรับชิ้นส่วนที่ทำความสะอาดแล้วมาจากมือเธอ ปลายนิ้วของทั้งสองสัมผัสกันโดยไม่ได้ตั้งใจ ความหยาบกร้านจากมือของเขาทำให้หญิงสาวรู้สึกสะดุดในใจเล็กน้อย แต่เธอก็ชักมือกลับอย่างเป็นธรรมชาติ

"ถ้ากลัวมือเสีย ฉันคงไม่มานั่งล้างเศษเหล็กอยู่ตรงนี้หรอก" เธอย้อนกลับเสียงเรียบ "ว่าแต่คุณเถอะ จะซ่อมเสร็จทันพรุ่งนี้เช้าไหม ฉันมีเป้าหมายลูกค้าอยู่ในใจแล้ว"

ชายหนุ่มเลิกคิ้ว "คุณไปหาลูกค้ามาตั้งแต่ตอนไหน"

"เมื่อวานตอนเย็น" เสิ่นอวี้หนิงตอบพร้อมกับใช้ผ้าเช็ดมือ "โรงงานทอผ้าของเถ้าแก่หวังที่อยู่ท้ายตลาด เขากำลังได้ออเดอร์ใหญ่จากทางใต้ แต่เครื่องจักรเก่าในโรงงานดันมาเสียกะทันหัน เขาไม่มีงบพอจะซื้อเครื่องใหม่และกำลังร้อนใจมาก หากเราเอามอเตอร์ตัวนี้ไปเสนอขายในราคาที่ถูกกว่าของใหม่ครึ่งหนึ่ง เขาต้องรีบตะครุบแน่นอน"

โจวเหยียนเฉิงมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ผู้หญิงคนนี้มีความสามารถในการหาข่าวและวิเคราะห์สถานการณ์ที่ยอดเยี่ยม เธอรู้ความเคลื่อนไหวของตลาดและรู้จุดอ่อนของลูกค้าอย่างทะลุปรุโปร่ง

"พรุ่งนี้เช้าเก้าโมงตรง มอเตอร์ตัวนี้จะพร้อมใช้งาน" เขาให้คำมั่นพร้อมกับหันกลับไปประกอบชิ้นส่วนด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้น

และเขาก็ทำตามคำพูดได้จริงๆ