บทที่ 8

8

          หลังจากเหอไท๋กลับมาบ้าน กินข้าว อาบน้ำเสร็จเรียบร้อยก็เข้านอนพร้อมซินหยางภรรยาตนเองเหมือนทุกวันตามปกติ แต่ที่ไม่ปกติก็มีให้เห็น ซินหยางภรรยาตนเองมีใบหน้าเหมือนกับคนอารมณ์ไม่ดีมาจากที่ไหนก็ไม่รู้ ไม่รู้เหมือนกันว่าไปโกรธใครที่ไหน เห็นอย่างนี้แล้วก็อดที่จะเป็นห่วงไม่ได้

          “ซินหยาง คุณเป็นอะไรหรือเปล่าครับ สีหน้าคุณดูไม่ดีเลยครับ”

          “ก็อีป้าข้างบ้านเราน่ะสิคะ นินทาฉันสนุกปากเลย”

          นี่เป็นครั้งแรกที่เหอไท๋ได้เห็นซินหยางทั้งโกรธและทั้งหงุดหงิดได้ขนาดนี้

          “ไม่ใช่แค่ฉันหรอกนะคะ อีป้าพวกนั้นนินทาคุณด้วย นินทาว่าที่คุณทำงานหนักก็เป็นเพราะฉันอยู่แต่ในบ้าน ไม่ช่วยคุณทำมาหากิน พูดแล้วก็แค้นไม่หายเลย”

          “พวกเขานินทาพวกเราอย่างที่คุณบอกมาใช่ไหมครับ”

          “ใช่ค่ะ คอยดูเถอะค่ะคุณสามี ถ้าครั้งหน้าฉันได้ยินอีก ฉันจะเดินไปตบพวกมันให้ปากแตกเลยคอยดู”

          น้ำเสียงที่ลั่นวาจาของซินหยางทำให้ผู้เป็นสามีรู้สึกเหมือนถูกคนเป็นภรรยาข่มด้วยแรงอาฆาต หากมนุษย์ป้ายืนอยู่ต่อหน้าของเธอแล้วละก็มีหวังเจอฝ่ามืออรหันต์เป็นแน่ เพื่อให้เธอสงบสติอารมณ์ เหอไท๋จึงพูดกับเธอ

          “ใจเย็นๆ ก่อนนะครับ”

          “ใครมันจะใจเย็นได้กันละคะคุณ”

          ไม่ว่าจะพูดยังไงภรรยาก็ไม่ยอมใจเย็นลง เข้าใจว่าเธอกำลังเดือดดาล แต่ถึงทำอย่างนั้นไปมันก็ไม่ได้ช่วยให้เธอรู้สึกดีขึ้น แล้วทีนี้เหอไท๋ผู้เป็นสามีจะทำอย่างไร

          “ผมเข้าใจแล้วครับ คุณไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น เดี๋ยวผมหาทางจัดการเรื่องนี้ให้เองนะครับ”

          น้ำเสียงที่ฟังลื่นหูด้วยความอ่อนโยนทำให้ผู้เป็นภรรยาอย่างซินหยางใจเย็นลงได้ นอกจากนี้ยังทำให้เรียกสติของเธอกลับคืนมาเป็นปกติ อย่างว่าแหละนะ ทั้งสองคนยังต้องอยู่ด้วยกันอีกนานแสนนานจนกว่าชีวิตจะหาไม่ ไม่ว่ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้นก็ตาม อย่างน้อยก็ต้องมีคนใจเย็นคอยช่วยเหลือคนที่ใจร้อนไม่คิดหน้าคิดหลังอย่างซินหยาง

          “เหอไท๋ ขอบคุณมากนะคะ เพราะคำพูดของคุณได้ทำให้ฉันใจเย็นลงได้ แล้วฉันก็ต้องขอโทษคุณด้วยที่ไม่ยอมแม้แต่จะฟังที่คุณพูดเลย ขอโทษนะคะ”

          “ไม่เป็นไรครับ ผมเข้าใจความรู้สึกของคุณดีกว่าใคร แต่ความโกรธมันไม่ช่วยอะไรให้ดีขึ้นหรอกนะครับ”

          “เข้าใจแล้วค่ะ คุณสามี คุณสามีน่ารักที่สุด”

          เมื่อพูดคุยกันทุกอย่างดีขึ้น ซินหยางก็เข้าไปกอดสามีตนเองด้วยการแสดงความรัก ถึงแม้ว่าก่อนหน้านี้จะไม่ชอบเหอไท๋ก็เถอะ แต่ตอนนี้เธอได้เปิดใจยอมรับสามีคนนี้และยอมรับความจริงที่เกิดขึ้นกับตนเอง

          .

          .

          .

          “คุณสามีคะ เย็นนี้คุณอยากกินอะไรคะ”

          “อะไรดีนะ ผมอยากกินเนื้อทอดครับ”

          “ได้ค่ะ คุณสามี”

          หลังจากเหอไท๋ออกจากบ้านไปทำงานตั้งแต่เช้าตรู่ ซินหยางที่ไม่ได้ออกไปทำงานก็มีหน้าที่สำคัญภายในบ้าน ทำความสะอาด ทำอาหาร ซึ่งเป็นหน้าที่สำคัญของเธอตอนนี้ ถึงแม้อยากจะออกไปทำงานกับสามีแต่ขาพิการแบบนี้นายจ้างคนไหนอยากจะรับเข้าทำงานไปเป็นลูกจ้างกันล่ะ แน่นอนอยู่แล้วว่าพวกเขาไม่รับ แต่ก็ไม่เป็นไร ตราบใดที่ยังมีพลังมิติก็ไม่จำเป็นต้องออกไปทำงาน หาอะไรทำอยู่บ้านจะดีกว่า

          ซินหยางเรียกมิติออกมาแล้วเอาเนื้อออกมาจากมิติ 2 กิโลกรัม เนื่องจากเหอไท๋สามีของเธอเป็นคนกินเยอะกินจุ ทำให้มื้อเย็นวันนี้ต้องทำอาหารให้สามีของกินเยอะๆ จะได้อุดมสมบูรณ์ ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่ได้ตามใจปากคนเป็นสามีที่รักของเธอหรอกนะจะบอกให้

          หลังจากเอาเนื้อ 2 กิโลกรัม ออกมาจากมิติ ซินหยางก็เข้าครัวหั่นเนื้อชิ้นบางเตรียมเอาไว้ทอดมื้อเย็น เธอหั่นแบ่งอีกส่วนหนึ่งเอาไว้สำหรับทำต้มยำเอาไว้กินด้วย

          เสร็จจากการเตรียมมื้อเย็นแล้วเธอก็เอาแตงโมออกมาจากมิติแล้วผ่ากินเพื่อคลายความร้อน เพราะช่วงนี้อากาศร้อนจัดก็เลยกินแตงโมเป็นของว่าง อีกอย่างตัวเธอเองก็แอบเป็นห่วงเหอไท๋เหมือนกัน ทำงานตากแดดหน้าดำแบบนั้นคงจะร้อนน่าดู

          “จะเป็นอะไรหรือเปล่านะ”

          เป็นห่วงไปก็ช่วยอะไรไม่ได้ นอกจากให้กำลังใจ ทำงานบ้าน ทำอาหาร ซินหยางทำได้เพียงแค่นี้

          ระหว่างนั่งกินแตงโมที่แคร่หน้าบ้าน ซินหยางก็ได้ยินมนุษย์ป้า 2 ตัว กำลังนินทาว่าร้ายคนอื่นอีกแล้ว ทำให้เธออยากรู้ว่าแต่ละวันคนพวกนี้ทำอะไรบ้าง ทำไมชอบนินทาว่าร้ายคนอื่นด้วย หรือมันเป็นเพราะว่าสันดานเสียกันแน่ พูดแล้วก็หงุดหงิด

          “เหอไท๋นี่ก็แปลกคน มีภรรยาทำอะไรไม่ได้แบบนั้นทำไมไม่ตัดทิ้งไปเลยนะ ถ้าเป็นฉันนะไม่อยู่ลำบากหรอก จะลำบากลำบนไปทำไม เธอว่าฉันพูดจริงไหม”

          “เธอพูดจริง พูดแล้วก็น่าสงสารเหอไท๋มันนะ ตัดขาดจากพ่อแม่และน้องชายเพื่อที่จะได้อยู่กับภรรยาพิการ คิดอะไรของเขากันนะ เห็นภรรยาดีกว่าพ่อแม่และน้องตนเอง สงสัยคงจะหลงเสน่ห์ซินหยางมัน ฮ่าฮ่าฮ่า”

          “เธอก็พูดไปเรื่อย ขาพิการแบบนั้นน่ะมีอะไรให้หลงเสน่ห์ คนแบบนั้นมีดีก็แค่หน้าตาแหละนะ ฮ่าฮ่าฮ่า”

          ด้วยความหงุดหงิดที่มีอยู่ตอนนี้มันได้ระเบิดออกมาจนกลายเป็นความโกรธ แล้วเป็นความโกรธที่มีมากกว่าเมื่อวาน ซินหยางสุดที่จะทนนั่งฟังไอ้พวกขยะพวกนี้นินทาเสียแล้ว

          (ขอโทษนะคะที่รัก ฉันทนต่อไปไม่ไหวแล้ว)

          มีลูกมะม่วง 2 ผล ขนาดเท่ากำปั้นวางอยู่บนแคร่หน้าบ้าน ซินหยางตัดสินใจหยิบลูกมะม่วงโยนใส่อีพวกมนุษย์ป้า 2 ตัว คนละลูก แถมยังแม่นยำอีกต่างหาก ทำให้ลูกมะม่วงโดนหัวของพวกมนุษย์ป้าอย่างเต็มแรงจนต้องร้องเสียงหลงออกมาด้วยความเจ็บปวด ถึงกระนั้นอีมนุษย์ป้า 2 ตัว ก็ควานหาตัวผู้กระทำแต่ก็ไม่พบ

          ด้วยความสามารถของซินหยางที่สามารถเรียกพลังมิติได้ ทำให้ร่างกายของเธอแข็งแรงขึ้นและมีพละกำลังที่มากกว่าคนทั่วไป ต่อให้เป็นสาวพิการก็สามารถโยนลูกมะม่วงไปไกลได้หลายสิบเมตร

          (เงียบปากสักที)

          ...