บทที่ 7

7

          ตั้งแต่ณาดาเข้ามาอยู่ในร่างซินหยางภรรยาของเหอไท๋มันก็ผ่านมาร่วมแล้วหลายเดือน แล้วเช้าของทุกวันซินหยางจะตื่นแต่เช้าพร้อมสามีเพื่อมาทำกับข้าวกินมื้อเช้าร่วมกันและทำกับข้าวเตรียมเอาไว้สำหรับมื้อเที่ยงของสามีที่จะต้องเอาไปกินที่ทำงานด้วยเช่นเดียวกัน เช้านี้ก่อนเหอไท๋ออกไปทำงานซินหยางทำขาหมูพะโล้สูตรโบราณให้เหอไท๋กินมื้อเช้าที่บ้าน ส่วนมื้อเที่ยงเป็นซาลาเปาไส้หมูแดงซึ่งเป็นของโปรดของคุณสามีที่รัก

          “ฉันเตรียมมื้อเที่ยงเอาไว้ให้คุณแล้วนะคะ กินข้าวเสร็จแล้วคุณจะได้ไม่ต้องเตรียมอีก”

          “ขอบคุณครับ ขาหมูพะโล้ที่คุณทำอร่อยมากเลยครับ”

          “ขอบคุณนะคะ ไว้คราวหน้าฉันจะทำให้คุณกินอีก”

          ใบหน้าของหนุ่มหล่อที่กำลังเพลิดเพลินรสชาติอาหารมื้อเช้าคนนี้ทำให้ซินหยางอยากเอ็นดูเขาไปตลอด ไม่รู้เหมือนกันว่าหลังจากนี้จะเกิดเรื่องประหลาดขึ้นอีกเมื่อไหร่ ถ้าเป็นไปได้ก็ไม่อยากให้มันเกิดขึ้นอีก เหตุผลส่วนตัวของเธอนั้นก็เพราะว่าการสูญเสียและการลาจากมันทำให้ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งต้องเจ็บปวดหรือทั้งสองฝ่ายต่างก็เจ็บปวดไม่น้อยไปกว่ากัน ซินหยางได้ตั้งความหวังเอาไว้ว่าขอให้ได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขที่โลกแห่งนี้ อย่าได้เกิดการลาจากกันอีกเลย

          โลกที่ซินหยางหรือณาดาจากมา คนที่อยู่กับเธอนั้นไม่มีใครแล้ว เหลือตัวเธอเพียงคนเดียว เพื่อนร่วมงานก็เหมือนไม่มี ไม่ว่าจะทำอะไรก็เหมือนอยู่ตัวคนเดียวนั่นแหละ การที่ได้มาเริ่มต้นใหม่ในโลกแห่งนี้ถือเสียว่าเป็นชะตากรรมที่ไม่อาจปฏิเสธมันได้

          “ขอบคุณสำหรับมื้อเช้านะครับ อร่อยมากเลยครับ ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวไปทำงานก่อนนะครับ”

          “ค่ะ คุณสามี”

          คุณสามีเหอไท๋จะเดินทางเท้าเพื่อไปทำงานทุกวัน แล้วที่ทำงานของสามีก็จะเป็นสวนผลไม้มีหน้าที่เก็บผลไม้ใส่ตะกร้า แต่บางครั้งก็ไปทำอย่างอื่นตามคำสั่งนายจ้างเช่นกัน ส่วนใหญ่จะเป็นงานใช้แรงงานมากกว่าซึ่งมีแต่ผู้ชายเท่านั้นที่ทำงานใช้แรงงานได้ ส่วนผู้หญิงมีหน้าที่เก็บผลไม้เพียงอย่างเดียว

          ทำงานตากแดดมาครึ่งวัน พอถึงเวลาพักเที่ยงพวกลูกจ้างจะเอากับข้าวมากินร่วมกันแล้วนั่งปูเสื่อเป็นวงกลม การกินมื้อเที่ยงพร้อมกันกับเพื่อนร่วมงานนั้นไม่ว่าจะเป็นอาหารแบบไหนก็สามารถกินได้อย่างเอร็ดอร่อยโดยไม่ต้องห่วงว่าจะกินไม่หมด

          “ซาลาเปาไส้หมูแดงอร่อยมากเลย นายเป็นคนทำเองเหรอเหอไท๋”

          “ไม่ ฉันไม่ได้ทำ ภรรยาฉันเป็นคนทำน่ะ”

          “งั้นเหรอ อร่อยมากเลยนะ ฉันขออีกจะได้ไหม”

          “เอาสิ ฉันยกให้”

          “ขอบใจนะเพื่อน”

          ชายหนุ่มอ้วนท้วมสมบูรณ์ตะกละคนนี้เป็นเพื่อนร่วมงานของเหอไท๋ เขาชื่อว่า เปา ซึ่งเหมือนกับซาลาเปานั่นแหละ เป็นคนใจดีกับผู้อื่น ไม่เคยว่าร้ายใคร แต่เสียอย่างเดียวคือเรื่องกินสำคัญกว่า เพราะเขามีนิสัยแบบนี้เหอไท๋จึงเข้ากับเขาได้และเป็นเพื่อนกันตั้งแต่ทำงานวันแรกจนมาถึงปัจจุบัน

          .

          .

          .

          หมู่บ้านหาน เป็นหมู่บ้านที่ซินหยางและเหอไท๋อาศัยอยู่ด้วยกัน บริเวณรอบบ้านมีบ้านของชาวบ้านอยู่กันอย่างแออัดหลายร้อยหลังคาเรือน แม้จะเป็นหมู่บ้านพื้นที่ขนาดเล็กแต่ก็อยู่ร่วมกันได้ แต่ทว่า มันก็มีอยู่ชาวบ้านที่วันๆ ไม่ทำห่าอะไรเลยชอบนินทาว่าร้ายชาวบ้านคนอื่นไปทั่วโดยไม่มีเหตุผลอันแท้จริงสักอย่างเดียว ใช่แล้ว โดยเฉพาะชาวบ้านที่อยู่ข้างบ้านทั้งสองคนนินทาคนอื่นจนปากกลายเป็นปากหมาไปทั้งอย่างนั้น แล้วตอนนี้พวกเขาก็นินทาชาวบ้านจนซินหยางและเหอไท๋ได้ยินขณะที่กำลังนั่งกินข้าวเย็นกัน

          “คุณสามีคะ ฉันได้ยินข้างบ้านนินทาว่าร้ายคนอื่นด้วยค่ะ”

          “ไม่ต้องไปสนใจพวกเขาจะดีกว่าครับ ต่างคนต่างอยู่ดีที่สุด”

          “ค่ะ คุณสามี”

          เหอไท๋พูดถูกแล้วแหละ เพราะมันไม่ใช่เรื่องที่จะต้องไปสนใจเสียงนกเสียงกาพวกนี้เลย ซึ่งมันเป็นเรื่องที่ไม่มีประโยชน์สักนิดเดียว การที่ชาวบ้านนินทาคนอื่นนั้นถือเป็นเรื่องปกติ ไม่เพียงแต่โลกแห่งนี้แต่โลกที่ณาดาหรือซินหยางคนใหม่จากมาก็ด้วย ทุกคนมีสิทธิ์ที่จะพูดและมีสิทธิ์ที่จะชอบหรือไม่ชอบตัวบุคคลอื่น แต่สำหรับสองสามีภรรยาคู่นี้ไม่ว่าจะเป็นใครพวกเขาก็ไม่เคยรังเกียจชาวบ้านคนไหนสักคน เว้นเสียจากจะถูกกระทำจนทำให้เกิดความเสียหายต่อทรัพย์สินและร่างกาย แต่ก็ยังไม่เคยมีเรื่องแบบนั้นเกิดขึ้น นั่นก็ถือว่าเป็นเรื่องโชคดีของพวกเขา

          เช้าวันรุ่งขึ้น หลังจากเหอไท๋ออกจากบ้านไปทำงานแต่เช้ามืด ซินหยางที่มีเวลาว่างก็ออกมานั่งที่แคร่ใต้ต้นมะม่วงบริเวณหน้าบ้านซึ่งเป็นที่ประจำของเธอ แล้วตอนนี้เธอก็กำลังคิดอยู่ว่ามื้อเย็นวันนี้จะทำอะไรให้สามีสุดที่รักกินดีนะ คิดไปคิดมาก็นึกเมนูขึ้นมาได้ทันที

          “แกงเขียวหวานไก่ดีกว่า”

          ระหว่างที่เดินเข้าไปในครัว ซินหยางก็ได้ยินเสียงชาวบ้านข้างบ้านของเธอพูดคุยกันอย่างสนุกสนานจนอยากจะเข้าไปร่วมวงด้วยคน แต่ทว่า สิ่งที่พวกเขากำลังพูดคุยกันนั้นเป็นเรื่องนินทาชาวบ้านเหมือนอย่างเคย ให้ตายเถอะนะคนพวกนี้ ไม่มีงานมีการทำหรือยังไงกันนะ วันๆ เอาแต่นินทาชาวบ้านแบบนี้นิสัยเสียที่สุด แต่ทว่า พอฟังไปฟังมามันไม่ได้นินทาว่าร้ายชาวบ้านคนอื่นเพียงอย่างเดียว แต่พวกมันดันมานินทาเหอไท๋สามีของเธอรวมไปถึงตัวเธอด้วยเหมือนกัน

          “นี่เธอ จริงเหรอที่ภรรยาของเหอไท๋ป่วยจนต้องนอนติดเตียงน่ะ”

          “ใช่ เธอพูดถึงแล้วแหละ เธอนอนติดเตียงแถมขาพิการอีกด้วย คนเป็นสามีต้องลำบากทำงานทุกวันแทบไม่ได้หยุดงานเลยด้วยซ้ำ น่าสงสาร”

          “ใช่แล้ว น่าสงสารที่สุด คนอะไรไม่รู้เป็นภาระสามี ฉันว่าเธอคงสำออยขี้เกียจนั่นแหละ ไม่อยากทำงานแต่อยากให้สามีเลี้ยง เป็นผู้หญิงที่เห็นแก่ตัวที่สุด”

          ไม่รู้เหมือนกันว่าพวกมนุษย์ป้าจงใจพูดให้ได้ยินหรือซุบซิบนินทากันแน่ แต่คนที่ฟังอย่างซินหยางพอได้ยินแบบนี้มันก็ทำให้เธอโกรธจนเลือดขึ้นหน้า หากอีพวกป้ายืนอยู่ต่อหน้าแล้วละก็ เจอไม้ค้ำยันรักแร้ฟาดปากเป็นแน่

          (อีห่าเอ๊ย อีแสรด เดี๋ยวมึงเจอกู)

          …