บทที่ 3

3

          ในเมื่อเรื่องมันเกิดขึ้นแบบนี้ก็คงช่วยอะไรไม่ได้ คงมีแต่ต้องยอมรับความจริงกับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า เรื่องของจางลี่คนก่อนจบแล้ว ต่อไปก็เป็นเรื่องของจางลี่คนปัจจุบันที่ยังไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรดี

          ช่วงเวลานี้เป็นช่วงเวลากลางคืน สามีของจางลี่จะออกไปกินเหล้าเที่ยวผู้หญิงกับเพื่อนของเขาโดยไม่สนใจว่าจางลี่จะเป็นอย่างไร แล้วไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจางลี่ที่เขารู้จักนั้นไม่อยู่บนโลกใบนี้แล้ว ถึงแม้มู่เฉินจะรู้ว่าภรรยาตนเองเสียชีวิตเขาก็ไม่ได้รู้สึกเสียใจอะไรทั้งนั้น ซึ่งมันก็เป็นเรื่องดีสำหรับจางลี่คนปัจจุบันที่จะได้ไม่ต้องไปยุ่งเกี่ยวกับผู้ชายพรรค์นั้น

          !?

          ขณะที่จางลี่กำลังคิดหาวิธีเพื่อที่จะออกไปจากบ้านหลังนี้ เธอก็เห็นบางอย่างตรงหน้า มันเหมือนกับกระจกส่องหน้าที่สามารถสะท้อนภาพได้

          “อะไรหว่า”

          จางลี่สงสัยว่าสิ่งที่เห็นอยู่นั้นมันคืออะไรกันแน่ เธอจึงเอามือไปสัมผัสด้วยความอยากรู้อยากเห็น ปลายนิ้วเรียวสวยค่อยๆขยับเข้าไปสิ่งที่เห็นตรงหน้าช้าๆก่อนที่ปลายนิ้วจะสัมผัสมัน

          “งงอ่า ไม่เข้าใจ โอ๊ย!”

          หลังจากที่ปลายนิ้วสัมผัส จางลี่ก็กลับมาปวดหัวอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่หนักเหมือนครั้งแรก อาการปวดหัวนี้เหมือนกับมีอะไรบางอย่างเข้ามาในหัว

จางลี่รับรู้ถึงสิ่งที่มองเห็นขณะนี้ มันเป็นสิ่งที่อยู่เหนือธรรมชาติที่ไม่สามารถอธิบายเป็นคนพูดได้ แต่พอหลังจากอาการปวดหัวหายเป็นปลิดทิ้ง จางลี่ก็รู้ได้ทันทีว่าสิ่งนี้คืออะไร

          “มิติเหรอ”

          พลังมิติที่สามารถนำของที่ต้องการออกมาใช้ได้อย่างไม่มีจำกัดตามความต้องการของผู้ใช้

          ในเมื่อเป็นเช่นนั้นจางลี่จึงทดสอบโดยการนำซาลาเปาออกมาลูกหนึ่ง ผลลัพธ์ก็คือเธอสามารถเอาซาลาเปาออกมาได้ตามความต้องการของตนเอง เป็นเรื่องที่น่าเหลือเชื่อ แต่สิ่งนี้มันอาจจะช่วยให้เธอมีชีวิตที่ดียิ่งขึ้นในอนาคต

          “ซาลาเปาออกมาด้วย ไม่น่าเชื่อ”

          ตั้งแต่จางลี่หญิงสาวร่างบางเข้ามาอยู่ในร่างจางลี่คนก่อนเธอยังไม่มีอะไรตกลงท้องเลย พอเห็นซาลาเปาก็รู้สึกหิวขึ้นมาทันที เธอจึงกินซาลาเปาลูกนั้นและก็ของกินอย่างอื่นที่ทำให้เธอกลับมามีแรง

อีกครั้ง

          หลังจากกินข้าวอิ่มท้อง จางลี่ก็กลับมาใช้ความคิดอีกครั้งว่าตอนนี้เธอสามารถทำอะไรได้บ้างนอกจากอยู่แต่ในห้องนอนของตนเอง

          “เราต้องออกไปจากบ้านหลังนี้ แต่ว่า เราจะไปอยู่ไหนดี”

          นี่เป็นเรื่องใหญ่สำหรับจางลี่ หากออกไปจากบ้านหลังนี้เธอเองก็ไม่รู้ว่าจะไปอยู่ที่ไหน ญาติพี่น้องหรือพ่อแม่ก็ไม่ใช่ทางออกสำหรับการหนีออกจากบ้าน จากความทรงจำเก่าของจางลี่ ญาติพี่น้องและพ่อแม่ไม่เคยสนใจเธอเลยนอกจากเรื่องเงินเพียงอย่างเดียว

          (จะทำยังไงดีนะ เราใช้ประโยชน์จากมิติได้มากแค่ไหนกัน)

          ในตอนนี้นอกจากเรื่องของกินแล้วจางลี่ก็ไม่รู้ว่าจะใช้มิติทำอะไรได้บ้าง ตอนนี้จึงมีแต่ต้องหาลูกเล่นของมิติเพื่อให้รู้จนกลายเป็นผู้ชำนาญเสียก่อน หลังจากนั้นค่อยว่ากันอีกที

          .

          .

          .

          เช้าวันรุ่งขึ้น จางลี่ก็ได้ยินเสียงเปิดประตูเข้ามาในบ้าน คงจะเป็นสามีของเธอนั่นแหละที่กลับจากการกินดื่มกับพวกเพื่อนแล้วปล่อยให้ภรรยาอยู่ในบ้านคนเดียวตามลำพัง แล้วจางลี่เองก็ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตนเองนั้นนอนหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วเธอเองก็ยังไม่ได้อาบน้ำตั้งแต่เมื่อคืนแล้วด้วย

          (ไม่อยากเจอหน้ามันเลย)

          ถึงจางลี่คนปัจจุบันจะไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับสามีของเธอ แต่ความรู้สึกที่ได้รับมาจากจางลี่คนก่อนนั้นทำให้เธอรู้สึกไม่พอใจสามีอย่างมู่เฉินเป็นอย่างมาก สำหรับมู่เฉินแล้วถึงจางลี่จะอยู่ก็เหมือนกับไม่อยู่นั่นแหละ

          “จางลี่ ผมหิวข้าว มาทำกับข้าวให้ผมหน่อย”

          เสียงทุ้มต่ำของมู่เฉินสามีของจางลี่ บอกให้จางลี่ไปทำกับข้าวให้เขากิน

          หากเป็นจางลี่คนก่อนก็คงจะออกไปทำกับข้าวให้สามีขี้เมากิน แต่สำหรับจางลี่ในตอนนี้อย่าได้หวัง

          (หิวข้าวก็ทำแดกกินเองสิวะ)

          ต่อให้จะเรียกอีกสักกี่ครั้งจางลี่ก็ยอมออกจากห้องของตนเองเพื่อไปทำกับข้าวให้สามีกิน ถึงจะรู้ว่าขัดขืนไปก็มีแต่จะโดนทำร้ายก็ตาม

          ปัง!

          ในเมื่อเรียกให้มาทำกับข้าวไม่ได้ มู่เฉินสามีของจางลี่จึงพังประตูห้องเข้ามาด้วยท่าทางของคนเมาเหล้า แล้วในมือของเขาก็มีไม้กวาดอยู่ด้วย

คาดว่าคงจะเอามาทำร้ายจางลี่นั่นแหละ

          “จางลี่ กูบอกให้มึงไปทำกับข้าวให้กูกิน ทำไมมึงยังไม่ไปอีก”

          “อยากแดกข้าวมึงก็ไปทำเองสิ”

          “นี่มึงด่ากูเหรอ”

          “แล้วมึงได้ยินเป็นอะไร”

          “อีห่านี่”

          เพียะ!

          มู่เฉินตบใบหน้าสวยของจางลี่จนหน้าหันแล้วล้มลงกับพื้นก่อนที่เธอจะถูกไม้กวาดฟาดเข้าไปหลายที แต่ด้วยคนที่เมาเหล้ากลับมาบ้านแรงตบและแรงของไม้กวาดก็ไม่ได้รุนแรงขนาดนั้น จางลี่จึงอาศัยจังหวะหนีออกไปข้างนอกบ้าน แน่นอนว่า

มู่เฉินตามเธอไปด้วย แต่ตามไปได้ไม่นานเขาก็ล้มลงกับพื้นแล้วเมาหลับทั้งอย่างนั้น ถ้าหากจางลี่ยอมทำตามที่มู่เฉินบอก เธอก็คงจะไม่โดนทำร้ายแบบนี้

แต่ด้วยความที่เธอนั้นเป็นคนไม่ยอมใคร เธอจึงที่จะปฏิเสธ ต่อให้เจ็บตัวแค่ไหนเธอก็ไม่มีวันยอดไอ้ผู้ชายสารเลวแบบนี้หรอก

          “ไอ้ชั่ว ไอ้สารเลว ไอ้ระยำ”

          เจ็บตัวแค่นี้ด้วยก็หาย แต่ความเจ็บใจสำหรับจางลี่คงไม่มีวันจางหายไปได้ ต่อให้มู่เฉินสามีของเธอจะกลับตัวกลับใจก็ตาม เธอไม่มีวันให้อภัยผู้ชายที่ใช้กำลังกับผู้หญิงอย่างเด็ดขาด

          ...