บทที่ 4

4

          หลังจากจางลี่วิ่งหนีสามีออกมาอยู่นอกบ้าน จนมาถึงช่วงค่ำเธอก็ยังไม่กลับเข้ามาบ้าน เพราะถ้าหากกลับเข้าไปตอนนี้มีหวังโดนทำร้ายร่างกายอีกแน่ เธอก็เลยรอเวลาให้สามีออกไปข้างนอกบ้านเสียก่อน แล้วดูเหมือนว่าสามีของเธอกำลังเดินออกจากบ้านไปดื่มเหล้าตามที่คิดเอาไว้

          (ไปสักที ไอ้สวะเอ๊ย)

          จางลี่ไม่คิดที่จะอยู่บ้านหลังนี้อีกต่อไป เธอใช้เวลาค่ำคืนนี้เก็บของที่จำเป็นอย่างพวกเสื้อผ้าใส่กระเป๋าเท่าที่จะเอาไปได้ เธอไม่คิดที่จะทนอยู่กับผู้ชายเฮงซวยที่ชอบใช้กำลังกับผู้หญิงแบบนี้

          “เท่านี้ก็พอแล้ว”

          แล้วความโชคดีของจางลี่อีกอย่างก็คือเธอไม่ได้จดทะเบียนสมรส ก็เลยไม่ต้องไปทำเรื่องหย่า แต่เสียอย่างเดียวคือเธอไม่ได้รับมรดกของบ้านหลังนี้เลย ถึงมันจะเป็นอย่างนั้นก็เถอะ แต่สำหรับจางลี่ไม่ได้สนใจกองมรดก ขอเพียงแค่ได้ออกไปจากชีวิตของผู้ชายพรรค์นี้ แค่นี้ก็มีความสุขแล้ว

          จางลี่ออกจากบ้านแล้วตรงไปยังจุดที่มีเกวียนวัวจอดอยู่ เธอต้องการที่จะออกจากเมืองนี้ก็เลยนั่งเกวียนวัวแล้วไปยังสถานีรับส่งผู้โดยสารซึ่งอยู่ไกลจากที่นี่ไปไกลพอสมควร แต่เธอไม่มีทางเลือก ไม่ว่ายังไงก็ต้องเดินทางไป

          พอมาถึงสถานีขนส่งผู้โดยสาร จางลี่ก็ซื้อตั๋วและขึ้นรถโดยสารคลาสสิกที่ยุคปัจจุบันไม่มีให้เห็นกันบ่อยนัก แล้วเมืองที่เธอเดินทางไปนั้นก็คือเมืองเสฉวน เธอคิดเอาไว้แล้วว่าหลังจากเดินทางไปถึงเธออยากจะตั้งปักฐานอยู่ที่นั่นแล้วใช้ชีวิตหาอาชีพเกษตรกรทำ ตอนนี้เธอคิดได้แค่นี้ แล้วอีกอย่าง เธอก็ยังไม่เคยไปเยือนที่นั่นด้วย ไม่รู้ว่าจะเป็นอย่างไร

          .

          .

          .

          รถรับส่งผู้โดยสารเดินทางมาถึงสถานีรับส่งผู้โดยสารในเมืองเสฉวนโดยใช้เวลานานหลายชั่วโมง จางลี่นั่งรถมาด้วยสภาพอิดโรย เพราะเธอนอนไม่ค่อยหลับและภายในรถก็ร้อนอบอ้าวอีกด้วย ถึงเธอจะนอนไม่หลับก็ไม่แปลกอะไร

          “มาถึงสักที”

          จางลี่อมยิ้มด้วยความดีใจที่ได้หนีออกจากบ้านมาเมืองเสฉวนที่เธอยังไม่เคยได้มาเยือน

แล้วหลังจากนี้เธอจะต้องทำอย่างไร

          สิ่งที่จางลี่จะทำต่อจากนี้ก็คือหาที่พักชั่วคราว จางลี่สอบถามคนในพื้นที่แล้วได้ข้อมูลมาว่าในเมืองเสฉวนมีที่พักให้เช่าอยู่หลายแห่ง แต่ที่พักที่จางลี่เลือกนั้นเธออยากจะได้ที่พักบริเวณรอบนอกตัวเมือง เพราะว่าเธอไม่อยากวุ่นวายกับผู้คน เธออยากใช้ชีวิตอยู่อย่างสงบสุข

          หลังจากเดินทางเท้ามาตามเส้นทาง จางลี่ก็หาที่เช่าได้ แต่ไม่ใช่ห้องเช่าทั่วไป แต่เป็นบ้านเช่าที่ดูโทรมเป็นอย่างมาก ค่าเช่าก็ถูก แถมยังมีประวัติอีกว่าบ้านหลังนี้มีคนชราป่วยตายไปแล้วเมื่อหลายปีก่อนอีกด้วย แล้วบ้านที่มีประวัติแบบนี้จางลี่จะเข้าไปอยู่เหรอ แต่เธอไม่มีทางเลือก ยังไงก็ต้องอยู่ให้ได้

          .

          .

          .

          “เหลืออยู่แค่นี้เหรอเนี่ย ให้ตายเถอะ”

          หลังจากจางลี่พักผ่อนเต็มอิ่มมาวันหนึ่งเต็ม เธอก็นำเงินเก็บทั้งหมดมานับดูว่าจะพอใช้จ่ายหลังจากนี้หรือไม่ สามร้อยหยวนทั้งตัวก็อาจจะพออยู่บ้างในช่วงนี้ แต่ระยะเวลานานคงไม่เพียงพอในการใช้ชีวิต

          “เราต้องหาเงินเพิ่ม”

          จางลี่คิดเช่นนั้น

          แต่ก่อนที่จะทำอย่างนั้น เธอจะต้องจัดการบ้านที่ทรุดโทรมหลังนี้ให้ดูมีชีวิตชีวาเสียก่อน เนื่องด้วยตอนที่เธอเข้ามาอยู่นั้นไม่ได้เก็บกวาดอะไรเลย ฝุ่นอะไรพวกนี้ก็ยังมีหลงเหลืออยู่ ถึงเจ้าของบ้านหลังนี้ที่ปล่อยเช่าจะทำความสะอาดไปแล้วก็เถอะ แต่ในสายตาของจางลี่มันยังสกปรกอยู่เลย เช้าวันนี้จึงใช้เวลาทำความสะอาดบ้านทั้งภายในและภายนอก

          จางลี่นำเครื่องมือทำความสะอาดออกมาจากมิติเพื่อมาทำความสะอาดห้องเช่าโดยเฉพาะ เธอทำทุกอย่างเพื่อให้บ้านเช่าดูเรียบเนียนสะอาดตา หากในอนาคตข้างหน้าได้อาศัยอยู่ที่นี่ไปตลอดเธอก็อยากซื้อบ้านหลังนี้ เพราะความรู้สึกแรกที่เข้ามาอยู่ในบ้านเช่าหลังนี้จางลี่มีความรู้สึกดีและมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นเพราะอะไร แต่อยู่ที่นี่มีความสุขมากกว่าอยู่บ้านหลังนั้น แล้วที่สำคัญมากที่สุดก็คือบ้านหลังนี้มีสิ่งอำนวยความสะดวกทุกอย่างหมดแล้ว

          “เฮ้อ เสร็จสักที”

          จางลี่ใช้เวลาทำความสะอาดครึ่งวันเห็นจะได้ ทำให้บ้านเช่าที่ดูมัวหมองกลายเป็นบ้านที่มีความสว่างสดใสน่าอยู่ขึ้นมาทันที

          หลังจากอาบน้ำกินข้าวเสร็จเรียบร้อย จางลี่ก็มานั่งอยู่แคร่หน้าบ้าน เธอกำลังครุ่นคิดอยู่ว่าหลังจากนี้จะทำอะไร

          (ขายอะไรดีนะ)

          ในเมื่อเข้ามาอยู่ในใหญ่อย่างเมืองเสฉวน

สิ่งแรกที่จางลี่คิดจะทำหลังจากนี้ก็คือการขายของ แต่จะขายอะไรดีนั้นทุกอย่างอยู่ในหัวของเธอหมดแล้ว

          บริเวณบ้านเช่าที่จางลี่อาศัยอยู่นี้มีชาวบ้านในเมืองอาศัยอยู่กันเป็นประชากรจำนวนมาก ส่วนใหญ่พวกเขาจะทำอาชีพค้าขายกัน ส่วนคนที่มีที่ดินนอกเมืองก็จะออกไปทำเกษตรกรอย่างเช่นปลูกผักขายหรือไม่ก็เกี่ยวข้าว แล้วก็งานด้านเทคนิคอย่างอุตสาหกรรมสิ่งทอ แต่ละคนแต่ละอาชีพก็จะแตกต่างกันไป แล้วสิ่งที่ว่ามานี้จางลี่ไม่เคยทำเลยสักอย่างเดียว

          (สิ่งที่เรามองดูว่ามันง่ายที่สุดก็คงจะเป็นการขายของ เราจะต้องตั้งหน้าร้านแล้วขายอะไรสักอย่างที่ทำให้ได้เงินเป็นกอบเป็นกำ แต่จะขายอะไรดีล่ะ)

          นอกจากของกินแล้วจางลี่ก็นึกไม่ออกว่าจะขายอะไรดี จางลี่คิดว่าหากเป็นของกินก็น่าจะเข้าถึงพวกชาวบ้านมากกว่า

          “ขายของกินดีกว่า”

          …