บทที่ 2

2

          “โอ๊ย! ปวดหัวจะตายอยู่แล้ว”

          จางลี่ปวดหัวอย่างรุนแรงจนต้องทรุดตัวลงกับพื้น ร่างบอบบางของหญิงสาวทุรนทุราย ดิ้นรนด้วยความทรมานอย่างแสนสาหัส เธอไม่รู้ว่าทำไมมันถึงเป็นอย่างนั้น

          “นี่มันอะไรกัน”

          ขณะที่จางลี่ปวดหัวอยู่นั้นก็มีภาพความทรงจำที่เหมือนกันฉากหนังเข้ามาในหัวของจางลี่ แล้วในขณะที่มีความทรงจำเข้ามาในหัว เธอก็จะปวดหัวอย่างรุนแรง

          “ออกไปนะ ออกไปจากหัวของฉัน”

          จางลี่มองเห็นภาพของหญิงสาวคนหนึ่ง มันเป็นความทรงจำของหญิงสาวที่มีใบหน้าเหมือนกับเธอ จางลี่ทั้งปวดหัวและทั้งสับสนว่ามันเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมาได้อย่างไรกันแน่ ทุกอย่างมันมั่วและสับสนวุ่นวายไปหมด

          เมื่อภาพความทรงจำเข้ามาในหัวทั้งหมด อาการปวดหัวที่เป็นอยู่นั้นมันก็เริ่มจางหายไป

ความเจ็บปวดทุเลาลงจนไม่รู้สึกว่าปวดหัวอีกเลย ทุกอย่างกลับมาเป็นปกติ จางลี่รู้สึกงงกับสิ่งที่เกิดขึ้นว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร

          “มันเกิดอะไรขึ้นกันนะ”

          จางลี่พลางกวาดตามองดูรอบตัวก่อนจะลุกขึ้นยืนด้วยความยากลำบาก ถึงแม้อาการปวดหัวจะหายไป แต่ร่างกายรู้สึกถึงความหนักอึ้งราวกับว่าร่างกายบอบบางนี้ไม่ใช่ของเธอ

          “นี่มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมฉันถึงเป็นแบบนี้”

          ในระหว่างที่กำลังสำรวจพื้นที่รอบตัว จางลี่ก็ได้สังเกตถึงความผิดปกติของร่างกายตนเอง เธอรู้สึกว่าร่างกายของเธอนั้นผอมบางผิดปกติ เสื้อผ้าดูเก่าตกรุ่นที่สวมใส่อยู่นี้ก็ไม่ใช่ของเธอ พอนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ก็ทำให้นึกออกและเข้าใจขึ้นมาทันที

นี่ไม่ใช่ร่างกายเดิมของจางลี่ แต่เป็นร่างกายของหญิงสาวที่มีใบหน้าเดียวกับเธอ ไม่ใช่แค่นั้น ชื่อของหญิงสาวคนนี้ก็ชื่อเดียวกันกับเธออีกด้วย

          มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

          พอมาลองถึงคิดสิ่งที่เกิดขึ้น เรื่องที่จางลี่ถูกรถสิบล้อชนหลังจากนั้นก็มาอยู่ในร่างของเธอคนนี้ด้วย ทำให้จางลี่ได้ข้อสรุป

          “หมายความว่า ฉันตายไปแล้วสินะ ถึงได้เข้ามาอยู่ในร่างของจางลี่อีกคน”

          จางลี่พูดเช่นนั้นก่อนที่ร่างอันบอบบางจะทรุดตัวลงกับพื้นอีกครั้งด้วยความเสียใจที่ตนเองตายแล้วได้มาอยู่ในร่างนี้ จางลี่รู้เสียใจที่ตนเองนั้นยังไม่ได้ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน ไม่ได้ไปท่องเที่ยวต่างประเทศอีกด้วย สิ่งที่เกิดขึ้นทำให้ทุกอย่างพังทลายลงมาทั้งหมด

          “แล้วฉันควรทำยังไงดี”

          จางลี่เสียใจจนร้องไห้ออกมาทั้งอย่างนั้นโดยไม่สนว่าคนบ้านเข้ามาเห็นสภาพที่น่าสมเพชเฉกเช่นนี้ เพราะยังไงเธอก็ไม่สามารถกลับคืนร่างเดิมของเธอได้อีกแล้ว

          .

          .

          .

          “แล้วฉันควรทำยังไงดี”

          จางลี่เสียใจจนร้องไห้ออกมาทั้งอย่างนั้นโดยไม่สนว่าคนบ้านเข้ามาเห็นสภาพที่น่าสมเพชเฉกเช่นนี้ เพราะยังไงเธอก็ไม่สามารถกลับคืนร่างเดิมของเธอได้อีกแล้ว

          ถึงแม้ว่าจางลี่จะร้องไห้เสียใจมากแค่ไหน แต่การที่มานั่งร้องไห้เสียใจอย่างน่าสมเพชเฉกเช่นนี้ก็ไม่ทำให้อะไรมันดีขึ้นมาเลย

          “เราต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป”

          หญิงสาวปาดน้ำตาแล้วหยุดร้องไห้เมื่อคิดถึงเรื่องการมีชีวิตอยู่ เธอไม่รู้ว่าหลังจากนี้จะทำอะไรดี เธอจึงนึกถึงความทรงจำที่ได้รับมาจากเจ้าของร่างนี้

          จางลี่ หญิงสาวร่างบางคนนี้เธอเกิดและโตอยู่ที่เมืองกวางตุ้ง เธอถูกพ่อแม่บังคับให้แต่งงานกับชายหนุ่มคนหนึ่งที่มีฐานะไม่ได้ร่ำรวยอะไรมาก ฐานะปานกลาง เขาชื่อว่า มู่เฉิน แล้วเหตุผลที่บังคับลูกสาวตนเองก็เพื่อต้องการเงินมาใช้จ่ายภายในบ้านนั่นแหละ จางลี่ไม่สามารถปฏิเสธคนเป็นพ่อแม่ได้ เธอก็เลยต้องจำใจยอมแต่งงานแล้วอยู่กับชายหนุ่มมู่เฉินโดยที่ไม่ได้มีความรู้สึกรักใคร่เลยสักนิด

          หลังจากแต่งเข้าบ้านมู่เฉินในเมืองเหอหนาน ทั้งสองก็อยู่ด้วยกัน ฝ่ายชายดูแลหญิงสาวร่างบางอย่างจางลี่มาอย่างดี จนกระทั่งมาถึงวันที่มู่เฉินสามีของเธอเปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ

          ทำไมถึงเป็นอย่างนั้น

          เหตุผลก็เพราะว่าจางลี่ไม่สามารถมีลูกได้ ทำให้เขาเสียใจมากที่ไม่มีหลานให้พ่อแม่ได้อุ้ม พอรู้ว่าจางลี่ไม่สามารถมีลูกได้ เขาก็ทำตัวไม่สนใจไยดี วันๆเอาแต่กินเหล้า บางครั้งก็พาผู้หญิงจากที่ไหนไม่รู้เข้ามาบ้านทั้งที่จางลี่ก็อยู่ในบ้านหลังนี้ด้วย

          “ไอ้ผู้ชายชั่วเอ๊ย”

          ถึงมันจะเป็นความทรงจำของจางลี่ แต่จางลี่ที่ตายแล้วเข้ามาอยู่ในร่างนี้ก็มีความรู้สึกเจ็บใจและเสียใจในเวลาด้วยกัน บางที อาจเป็นเพราะเข้ามาอยู่ในร่างนี้ก็เลยรับความรู้สึกของเจ้าของร่างเดิมไปด้วยเช่นกัน

          จางลี่คนก่อนต้องทนทุกข์ทรมาน นอกจากจะถูกพ่อแม่บังคับให้แต่งงานกับคนที่ไม่ได้รัก เธอยังต้องมาอยู่ในสภาพเฉกเช่นนี้อีกด้วย เรื่องแบบนี้ใครมันจะยอมรับได้กันล่ะ หญิงสาวร่างบางตัวแค่นี้แต่กลับผ่านเรื่องเลวร้ายมาจนถึงตอนนี้ได้นับว่าเก่งมากแล้ว

          “ถ้าเป็นฉันแล้วล่ะก็ ฉันจะไม่ทน”

          จางลี่คนปัจจุบันพูดก่อนที่เธอจะถอนหายใจออกมาทั้งอย่างนั้น

          มันก็พูดไม่ได้ว่าเธอจะทนได้หรือไม่ได้ จางลี่เองก็ไม่มีที่ไปนอกจากจะทนอยู่ที่นี่ แต่ความอดทนของเธอก็มาถึงคราวอวสาน จางลี่กินยาฆ่าตัวตายในช่วงเวลาที่จางลี่คนปัจจุบันนั้นถูกรถสิบล้อชน จางลี่คนปัจจุบันจึงเข้ามาอยู่ในร่างนี้ ส่วนจางลี่คนก่อนไม่รู้ว่าเธอตายไปเลยหรือว่าไปเข้าร่างของจางลี่

          เรื่องนี้ไม่มีใครรู้

          ...