บทที่ 2

พอได้สติกลับมา ฉันก็จ้องมองไปที่น้องสาวนิ่ง ๆ

“ขอโทษทีนะ ทางบริษัทมีงานด่วนเข้ามา ฉันต้องไปต่างจังหวัดเดี๋ยวนี้เลย”

น้องสาวรีบคว้ามือฉันไว้ทันที ขอบตาเริ่มแดงก่ำด้วยความน้อยใจ

“พี่คะ โอกาสที่จะได้อยู่ด้วยกันมีแค่ปีละครั้งเอง พี่ไม่อยากอยู่ด้วยกันบ้างเหรอ?”

เผยฉินเยว่มักจะใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการเรียนวาดรูปเป็นประจำ เวลาที่อยู่บ้านก็น้อยอยู่แล้ว โอกาสอยู่ด้วยกันก็ยิ่งน้อยไปอีก

เมื่อเห็นท่าทางน่าสงสารของเธอ พ่อก็แสดงสีหน้าไม่พอใจออกมา

“น้องสาวแกยอมลดตัวลงมาอ้อนวอนขนาดนี้แล้ว แกจะมาเรียกร้องความสนใจอะไรนักหนา?”

ส่วนแม่ก็เข้าไปกอดเธอด้วยความสงสาร โดยไม่แม้แต่จะเหลือบมองฉันเลยสักนิด

“มีแค่ฉินเยว่นี่แหละที่ยอมคบกับคนอย่างแก งานบ้าบออะไรของแก ขนาดวันเกิดยังต้องไปต่างจังหวัด?”

งานของฉันไม่ได้ดูหรูหราอะไรนักหรอก พูดให้แย่หน่อยก็แค่คนขายเสื้อผ้า

ช่วงที่ลำบากที่สุดในตอนนั้น ฉันต้องไปรับของตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง นั่งเฝ้าหน้าร้านทั้งวันแต่กลับไม่มีลูกค้าสักคน

โชคดีที่ต่อมาได้รับโอกาสจากกระแสอีคอมเมิร์ซ กิจการจึงค่อย ๆ ขยายใหญ่ขึ้น

ฐานะทางบ้านก็เริ่มดีขึ้นตามไปด้วย

เผยฉินเยว่ทำปากเบะขณะซุกตัวเข้าไปในอ้อมกอดของแม่

“แม่คะ อย่าว่าพี่แบบนั้นเลยค่ะ เพราะพี่ชอบพูดเสมอว่าบ้านเราอยู่ได้ก็เพราะพึ่งพาพี่นี่นา!”

คำพูดของเผยฉินเยว่กระตุ้นความโกรธของพ่อได้สำเร็จ รอยเหี่ยวย่นบนใบหน้าของเขาดูเหมือนจะสั่นระริก

“พึ่งพามันเหรอ? เงินจากการขายเสื้อผ้าเชย ๆ ไม่กี่ตัวของมันจะไปทำอะไรได้!”

สายตาของฉันประสานกับน้องสาว ดวงตาเธอเต็มไปด้วยความสะใจ

พ่อเป็นพวกยึดถือความคิดชายเป็นใหญ่มาแต่ไหนแต่ไร คำพูดแบบนี้ทำให้เขาโมโหจนควันออกหูได้ง่าย ๆ

เรื่องพวกนี้เผยฉินเยว่รู้ดีที่สุด

น้ำเสียงของฉันราบเรียบไร้ความรู้สึก

“ฉันมันไม่เจียมตัวเองแหละ”

เผยฉินเยว่ปั่นหัวพ่อแม่จนอยู่หมัดมาตั้งแต่เด็กแล้ว

แค่เธอบอกอาหารโรงเรียนไม่อร่อย พ่อแม่ก็พากลับบ้านทันที พวกเราที่เรียนโรงเรียนเดียวกันเลยกลายเป็นว่าคนหนึ่งไปกลับ อีกคนต้องอยู่หอพัก

เพื่อนร่วมหอพักที่เป็นคนต่างถิ่นต่างก็สงสัยว่าฉันมาจากเมืองไหน

ไม่มีใครรู้เลยว่า บ้านของฉันอยู่ห่างจากโรงเรียนไม่ถึง 2 กิโลเมตร แต่ฉันกลับถูกพ่อแม่โยนทิ้งไว้ที่โรงเรียน

เวลาที่ได้อยู่ด้วยกันก็น้อยลงเรื่อย ๆ ความสัมพันธ์ของฉันกับพ่อแม่จึงเหินห่างขึ้นทุกวัน

จนแทบจะเป็นคนไร้ตัวตน

พอฉันกำลังจะหันหลังเดินจากไป แม่ก็รีบตามมาดึงแขนไว้

“เสี่ยวหว่าน แกไม่พอใจงั้นเหรอ? วันเกิดก็ควรจะอยู่กันพร้อมหน้าอย่างมีความสุข เรื่องงานพักเอาไว้ก่อนเถอะ”

“หนูไม่ได้ไม่พอใจ”

เพียงคำพูดไม่กี่คำหลุดออกมา ทำให้ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นต่างก็ชะงักไป

ชาติก่อนเพราะทนไม่ได้ที่ถูกมองข้าม ฉันเคยทะเลาะกับพวกเขาและอาละวาด หรือแม้แต่ทำลายข้าวของ

แต่เมื่อได้โอกาสเริ่มต้นใหม่ เรื่องพวกนี้ฉันก็ไม่ใส่ใจอีกแล้ว

ใบหน้าของแม่มีความกระอักกระอ่วนปรากฏขึ้น เธอหยิบกำไลวงเล็ก ๆ ออกมาแล้วสวมเข้าที่มือของฉันแบบแกมบังคับ

“อย่าคิดว่าพวกเราลำเอียงเลย แกก็เป็นลูกสาวของพวกเราเหมือนกัน พ่อแม่รักพวกแกเท่ากันนั่นแหละ”

งั้นเหรอ เท่ากันจริง ๆ เหรอ

ฉันมองดูกำไลทองที่แสนเบาหวิวบนข้อมือ ทันใดนั้นก็มีเสียงดังโครมบนโต๊ะอาหาร

เผยฉินเยว่น้ำตาคลอเบ้า

“แม่คะ กำไลวงนี้มันหนักเกินไป หนูเจ็บข้อมือไปหมดเลย!”

ขณะที่พูดแบบนั้นเธอก็เงยหน้ามองฉัน แววตาแห่งการโอ้อวดนั้นชัดเจนเหลือเกิน

แผลพองบนมือของฉันยังคงเจ็บแปลบ

แต่ฉันไม่สนความเจ็บนั้น อาศัยจังหวะที่พวกเขากำลังพากันประคบประหงมเผยฉินเยว่ เดินออกจากประตูไปโดยไม่หันกลับมาอีก