บทที่ 3

พอถึงบ้าน โทรศัพท์ก็ดังขึ้น

เพื่อนสนิทเอ่ยปากพูดอย่างลังเล

“เสี่ยวหว่าน เรื่องผู้ชายคนที่ฉันเคยเล่าให้เธอฟังคราวก่อน เธอสนใจอยากลองเจอดูไหม?”

“จะว่าไป ฉันแอบส่งรูปเธอให้เขาดูแล้วนะ เขาดูถูกใจเธอมาก อยากนัดเธอไปเจอสักครั้ง”

“ฉันรู้ว่าเธอใกล้จะแต่งงานกับฉิวฮ่าวแล้ว แต่ท่าทีที่เขามีต่อเธอ ใครมองก็รู้ว่ามันเป็นยังไง...”

เธอยังพูดไม่ทันขาดคำ ฉันก็ตอบตกลงอย่างมั่นใจ

“ได้สิ เธอช่วยนัดแนะวันเวลาให้ฉันทีนะ”

เพื่อนสนิทอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงดีใจ

“ในที่สุดเธอก็คิดได้สักที! ไว้ใจได้เลย เดี๋ยวจัดการให้ทันที!”

แขนที่แข็งแรงกำยำโอบรัดฉันจากด้านหลัง

“จัดการอะไรกันเหรอ ดูมีความสุขจังเลยนะ”

กลิ่นอายที่คุ้นเคยโชยมา ไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าเป็นฉิวฮ่าว

ฉันค่อย ๆ แกะมือเขาออก

“ไม่มีอะไร”

น้ำเสียงของฉันคงจะดูเย็นชาเกินไปหน่อย เขาจึงนิ่งไปอย่างเห็นได้ชัด

เขากำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สายตาก็เหลือบไปเห็นการอัปเดตบนโซเชียลของเผยฉินเยว่

ในรูป เธอนั่งอยู่ตรงกลางระหว่างพ่อกับแม่ ทั้งสามคนยิ้มแย้มกันอย่างหวานชื่น ราวกับว่าพวกเขาสามคนคือครอบครัวที่แท้จริง

【ถึงวันนี้จะไม่ได้ไปว่ายน้ำตามที่ตั้งใจไว้และรู้สึกเสียดายหน่อย ๆ แต่แค่มีคนที่รักฉันอยู่ข้าง ๆ แบบนี้ก็พอแล้วล่ะ!】

【ป.ล. เจ็บมือมาก หวังว่าหลังวันเกิดปีนี้จะมีแต่เรื่องโชคดีเข้ามานะ!】

วินาทีต่อมา ฉิวฮ่าวก็ตาแดงก่ำแล้วชี้มาที่ฉัน

“คุณรู้อยู่เต็มอกว่าเผยฉินเยว่เฝ้ารอจะไปว่ายน้ำกับคุณทุกปี ทำไมปีนี้ถึงไม่ไปเป็นเพื่อนเธอล่ะ?”

“แล้วที่มือเธอเจ็บนี่มันหมายความว่ายังไง? ฝีมือคุณใช่ไหม!”

“เธอเป็นน้องสาวแท้ ๆ ของคุณนะ! ทำไมคุณถึงเป็นคนแบบนี้ไปได้!”

ชาติก่อนเขาก็อยากจะมาร่วมงานวันเกิดตลอด

ตอนนั้นฉันนึกว่าเขาแค่ต้องการฉลองวันเกิดให้ฉันพร้อมกับคนในครอบครัว

แต่ฉันเพิ่งจะมารู้สึกตัวเอาทีหลัง

แม้ฉันจะย้ำบอกเขาหลายต่อหลายครั้งว่าวันเกิดของฉันคือเมื่อหนึ่งสัปดาห์ก่อน แต่เขาก็ยังจำวันเกิดเป็นวันนี้อยู่ดี

ไม่ใช่ว่าเขาจำวันผิด แต่เขาจำคนผิดต่างหาก

มองดูเส้นเลือดที่ปูดโปนบนใบหน้าของเขา ฉันจำแทบไม่ได้เลยว่านี่เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วที่เขาจู่โจมฉันด้วยคำถามพวกนี้

ตั้งแต่พาเขาไปรู้จักกับที่บ้าน เราก็แทบไม่มีเวลาเป็นส่วนตัวด้วยกันเลย

เขามักจะพูดเสมอว่า

“พาน้องสาวคุณไปด้วยสิ เธออยู่คนเดียวเหงา ๆ น่าสงสารออก”

การออกเดทของเราสองคน กลายเป็นการที่พวกเขาเดินหัวเราะร่ากันอยู่ข้างหน้า ส่วนฉันถูกทิ้งให้อยู่ข้างหลังไกล ๆ

แม้แต่ตอนไปดูหนัง เผยฉินเยว่ก็นั่งคั่นกลางระหว่างฉันกับเขา

เราทะเลาะกันเพราะเรื่องนี้ไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง แต่ผลลัพธ์ก็ไม่พ้นคำพูดน่ารังเกียจจากเขาที่ว่า

“ที่ผมให้ความสำคัญกับเธอก็เพราะเป็นน้องสาวคุณหรอกนะ คุณระแวงมากเกินไปหรือเปล่า?”

ในสายตาของเขา ฉันคือคนหม่นหมอง ส่วนเผยฉินเยว่คือแสงสว่าง

เจ้าหญิงตัวน้อยที่เติบโตมาท่ามกลางความรักและแสงสว่างจะผิดได้ยังไงล่ะ?

เขาแสดงท่าทีไม่ใส่ใจเต็มที่ ยิ่งทำให้ฉันดูเหมือนคนขี้ระแวงและเห็นแก่ตัว

แม้แต่เพื่อนสนิทฉันยังดูออกว่าเขาไม่ได้สนใจฉันเลย แต่ตัวฉันในชาติก่อนกลับทำตัวเป็นนกกระจอกเทศเอาหัวมุดทรายไม่ยอมรับความจริง

ชาตินี้ ฉันเหนื่อยแล้วจริง ๆ

“อืม ฉันก็เป็นคนแบบนี้มาตลอดนั่นแหละ”

นิ้วที่ฉิวฮ่าวชี้หน้าฉันแข็งค้างอยู่กลางอากาศ