บทที่ 4

พอได้สติกลับมา เขาก็แค่นเสียงเย็นชาใส่ฉัน

“ของขวัญวันเกิดผมว่าคุณก็ไม่สมควรได้รับหรอก เอาไปให้เผยฉินเยว่เพื่อขอโทษเธอซะ!”

เขาคงคิดว่าฉันไม่รู้ แต่ความจริงคือเขาไม่เคยเตรียมของขวัญอะไรให้ฉันเลยแม้แต่ชิ้นเดียว

ตอนนี้ก็แค่ถือโอกาสทำตามน้ำไปเท่านั้น

ในสายตาของเขา ฉันเป็นแค่คนโง่ที่หลอกง่ายขนาดนั้นเลยหรือไง

เขาทำท่าร้อนรนรีบวิ่งออกจากประตูไป

ส่วนฉันได้รับข้อความจากเพื่อนสนิท

【เรียบร้อย เจอกันอีกสามวันข้างหน้า】

……

ในงานนิทรรศการภาพวาดของเผยฉินเยว่ ฉันมาถึงช้ากว่ากำหนด

มองจากระยะไกล เห็นเธอกับฉิวฮ่าวยืนอยู่ต่อหน้านักข่าว ราวกับคู่รักที่เหมาะสมกันอย่างกับกิ่งทองใบหยก

เมื่อนักข่าวซักถามถึงความสัมพันธ์ของทั้งคู่ เผยฉินเยว่ก็หน้าแดงก่ำโดยไม่ตอบอะไร

ส่วนฉิวฮ่าวมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความทะนุถนอม

นักข่าวร้องอ้ออย่างเข้าใจ

พ่อกับแม่ยืนจ้องมองพวกเขาจากไม่ไกลนัก ใบหน้าเต็มไปด้วยความยินดี

พอฉันเข้าไปใกล้ เสียงของแม่ก็ดังขึ้น

“พวกเขาดูเหมาะสมกันจริงๆ!”

“นั่นสิ ฉิวฮ่าวดีขนาดนี้ ฉันดูออกเลยว่าเขาเองก็มีใจให้เผยฉินเยว่ เขาแต่งงานกับเผยเสี่ยวหว่านน่าเสียดายจริงๆ”

แม่พูดอย่างเสียดาย

“ถ้าไม่ใช่เพราะฉิวฮ่าวเป็นหมัน มีหรือจะตกถึงมือเผยเสี่ยวหว่าน!”

พ่อมองซ้ายขวาแล้วพูดเบาๆ

“เบาๆ หน่อย! นี่มันเรื่องน่าภูมิใจตรงไหน? ถ้าไม่เห็นรายงานตรวจสุขภาพก่อนแต่งงานของเขา พวกเราจะรู้ได้ยังไง? บ้านตระกูลฉิวมีฐานะขนาดนั้น ถ้าลูกสาวเราแต่งเข้าก็ต้องมีลูกแน่นอน เธออยากให้เผยฉินเยว่ ไปทำเด็กหลอดแก้วหรือไง?”

แม่ถอนหายใจออกมา

“ก็จริง เผยฉินเยว่ของเราร่างกายอ่อนแอ คงทนความลำบากนี้ไม่ไหวหรอก”

ปลายนิ้วของฉันสั่นเทา อดไม่ได้ที่จะโซเซถอยหลังไป

ทันใดนั้นก็มีเสียงโครมก็ดังขึ้น

รูปวาดบนผนังด้านหลังตกลงมาตรงๆ ข้อเท้าของฉันถูกขอบกรอบรูปบาดจนเป็นแผลยาว เลือดไหลซึมออกมาไม่หยุด

แม่ได้ยินเสียงดังจึงหันกลับมา ตกใจจนสีหน้าเปลี่ยน

“เผยเสี่ยวหว่าน แกมาตั้งแต่เมื่อไหร่?”

ฉันกัดฟันอดทนกับความเจ็บปวดที่ขา

“เพิ่งมาถึงค่ะ”

แม่ถอนหายใจอย่างโล่งอก แล้วถามขึ้นด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ

“แม่กำลังปรึกษากับพ่ออยู่พอดีเลย พวกเราเป็นห่วงที่แกอยู่คนเดียวข้างนอกจริงๆ”

“ตอนนี้ที่บ้านก็มีห้องว่างเหลือเยอะ แกไม่อยากย้ายกลับมาอยู่ด้วยกันเหรอ?”

นี่เป็นวิธีการปกติของแม่เวลาที่รู้สึกผิด มักจะพยายามหาทางชดเชยเสมอ

ฉันส่ายหัว

“ไม่เป็นไรค่ะ หนูซื้อบ้านไว้เองหลังหนึ่ง ตกแต่งเสร็จเรียบร้อยแล้ว”

พอพ่อได้ยินก็ขมวดคิ้ว

“แกนี่ปีกกล้าขาแข็งแล้วสินะ ถึงขนาดซื้อบ้านเองโดยไม่ต้องปรึกษาพ่อแม่เลยเหรอ!”

พูดไม่ทันขาดคำ ฉันก็ถูกตบหน้าจนแทบยืนไม่อยู่

ฉิวฮ่าวที่เดินเข้ามาด้วยความรีบร้อนมองฉันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง

“เผยเสี่ยวหว่าน คุณตั้งใจมาป่วนงานใช่ไหม? คุณรับไม่ได้ที่เห็นน้องสาวคุณได้ดีหรือไง?”

“ผมว่างานแต่งก็ไม่ต้องจัดแล้วล่ะ คนที่มีจิตใจมืดดำแบบคุณมานอนข้างๆ ผมคงฝันร้าย!”

ฉันหัวเราะเยาะออกมา

แล้วหยิบสมุดเล่มสีแดงเล่มหนึ่งออกมา แกว่งไปตรงหน้าเขา

“พอดีเลย ฉันเองก็ไม่ได้คิดจะแต่งงานกับคุณอยู่แล้ว”

ในชั่วพริบตานั้น ทุกคนต่างตกตะลึงจนยืนนิ่งอยู่กับที่