น้ำตาเทียนร้อนระอุหยดลงบนหลังมือของฉัน จนต้องร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจพ่อกับแม่มองมาที่ฉันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจ“เผยเสี่ยวหว่าน แกนี่ทำอะไรซุ่มซ่ามอยู่เรื่อยเลยนะ!”แต่ตัวฉันกลับมีความสุขจนแทบจะกระโดดโลดเต้นเพราะฉันได้ย้อนเวลากลับมาอีกครั้ง ย้อนกลับมาในวันเกิดวันนี้ในเมืองเจียงเฉิงไม่มีใครไม่รู้จักเผยฉินเยว่ แต่น้อยคนนักที่จะรู้ว่ายังมีพี่สาวอีกคนชื่อเผยเสี่ยวหว่านน้องสาวร่างกายอ่อนแอมาตั้งแต่เด็ก พ่อกับแม่จึงรักและตามใจเธอเป็นพิเศษเธอเติบโตมาท่ามกลางความรักและการเอาใจใส่ จึงเปล่งประกายสดใส ส่วนฉันทำได้เพียงเดินอยู่ในเงาของเธออย่างโดดเดี่ยวในห้องส่วนตัวของร้านอาหารหรูหราแห่งหนึ่ง พ่อโบกมือให้พนักงานออกไป แล้วพยักพเยิดหน้าใส่ฉัน“มีนังนี่อยู่ก็พอแล้ว”แม่เสแสร้งทำเป็นอธิบายว่า“งานรวมญาติแบบนี้ ไม่ต้องมีคนนอกเข้ามายุ่งหรอก”พนักงานทำหน้าไม่เข้าใจ ก่อนจะมองฉันด้วยสายตาเห็นใจ แล้วค่อย ๆ ถอยออกไปฉันลุกขึ้นยืนอย่างเงียบ ๆ คอยเสิร์ฟน้ำชาให้พวกเขาเพราะในสายตาของพวกเขา ฉันก็ไม่ต่างอะไรกับคนรับใช้ในบ้านเผยฉินเยว่ น้องสาวของฉันกะพริบตาแป๋วอย่างใสซื่อตอนมองมา
続きを読む
