บทที่ 9 ความงาม

ลมหนาวมาถึงแล้วแต่เหอเจียวเจียวกับเด็กๆ ไม่ได้รับผลกระทบมากเท่าใดนัก ถึงแม้ว่าเสบียงอาหารที่จ้าวเฟิงป๋อเตรียมไว้จะถูกบ้านตระกูลเหอนำไปกินไปใช้บ้างแล้ว แต่อาหารที่เหอเจียวเจียวหามากักตุนเพิ่มก็มีไม่น้อย อีกทั้งสามปากท้องที่อยู่ในบ้านล้วนเป็นคนกินน้อย เอ่อ..ที่จริงแล้วมีอยู่หนึ่งคนที่พยายามกินให้น้อยลงต่างหาก ส่วนเด็กน้อยสองคนนั้นเป็นเพียงเด็กเจ็ดขวบย่อมจะกินได้ไม่มากอยู่แล้ว

“พี่สะใภ้ พวกเรานอนด้วยกันเช่นนี้จะเหมาะสมหรือ” จ้างเฟิงเซิ่งเอ่ยถามด้วยสีหน้าขัดเขิน คืนนี้พายุฤดูหนาวหนักหน่วงกว่าทุกวัน เสียงลมหวีดหวิวที่อยู่ด้านนอกทั้งวังเวงและดูน่ากลัว อีกทั้งยังหนาวจัดเหอเจียวเจียวจึงไล่ต้อนให้เด็กๆ มานอนที่ห้องนอนใหญ่ของนาง โดยจุดกระถางไฟสำหรับมอบความอบอุ่นเอาไว้ตรงมุมห้อง

“ไม่ต้องกังวลหรอก เมื่อเจ้าเติบโตมากกว่านี้ข้าก็คงจะไม่อนุญาตให้เจ้ามานอนกับข้าแล้ว ตอนนี้ยังสามารถทำได้ก็จงรีบตักตวงโอกาสนี้เสีย” เหอเจียวเจียวเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงหยอกเย้าพลางส่งยิ้มให้เขาที่ต้องนอนอีกฝั่งของเตียงโดยมีจ้าวเฟิงหย่ากั้นกลางอยู่ ด้วยคืนนี้หิมะตกหนักทำให้จ้าวเฟิงหย่ารู้สึกหวาดกลัวมากเป็นพิเศษ ทั้งนางและจ้าวเฟิงเซิ่งจึงได้จัดให้นางนอนอยู่ตรงกลาง ซึ่งยามนี้นางกำลังเกาะกอดแขนข้างหนึ่งของเหอเจียวเจียวเอาไว้อย่างแน่นหนา

“โชคดีนะที่ข้าเป็นสตรี ยังสามารถนอนกับพี่สะใภ้ได้อีกหลายปี” นางเอ่ยพลางซุกใบหน้าลงบนต้นแขนของเหอเจียวเจียวและขยับตัวเพื่อหาท่านอนที่สบายมากที่สุด

“ชิ! พี่ใหญ่กลับมาเมื่อไหร่เจ้าก็หมดโอกาสแล้ว” จ้าวเฟิงเซิ่งเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ

“ทำไมจะไม่ได้ พี่ใหญ่ตามใจข้าจะตายเขาไม่มีทางไม่ยอมให้ข้ามานอนกับพี่สะใภ้หรอก”

“เฮ้อ เจ้านี่บางครั้งก็ไม่ได้รู้เรื่องอันใดเลย ถ้าหากพี่ใหญ่มาเขาก็ต้องนอนในห้องนี้ ด้วยขนาดลำตัวอันใหญ่โตของเขาแล้วยังจะมีที่ให้เจ้านอนด้วยได้อีกหรือ” จ้าวเฟิงเซิ่งเอ่ยพลางพลิกตัวหาท่านอนที่สบายก่อนจะเงียบเสียงไป ส่วนจ้าวเฟิงหย่าก็พยักหน้าพลางพึมพำอย่างเห็นด้วย แล้วก็หยุดบทสนทนาไปเพียงเท่านี้

เสียงลมหายใจที่ดังสม่ำเสมอของเด็กน้อยทั้งสองดังขึ้นมาครู่หนึ่งแล้ว แต่เหอเจียวเจียวกลับพึ่งจะดึงตนเองออกมาจากความเขินอายได้ ‘บ้าจริง! แค่คำพูดของเด็กไร้เดียงสาเพียงไม่กี่คำก็ทำให้จินตนาการของนางเตลิดเปิดโปงไปไกลเสียแล้ว’ เหอเจียวเจียวได้แต่คิดตำหนิตนเองอยู่ในใจ

ถ้าหากจ้าวเฟิงป๋อสามารถกลับมาได้ชีวิตของนางจะเป็นอย่างไรบ้างนะ ไม่ต้องพึ่งพานางในการเลี้ยงดูเด็กน้อยสองคนนี้แล้วเขาจะยังคงให้นางอยู่ในบ้านหลังนี้ในฐานะภรรยาของเขาอีกหรือไม่ก็สุดรู้ นางคิดพลางนอนฟังเสียงลมพายุที่รุนแรงอยู่ภายนอกแล้วก็ทอดถอนใจออกมา แล้วจึงพลิกตัวกอดร่างกายอันอบอุ่นของจ้าวเฟิงหย่าซึ่งเด็กน้อยที่หลับตาอยู่ก็กอดตอบกลับมาอย่างยินดี ความอบอุ่นทั้งภายนอกและภายในทำให้เหอเจียวเจียวนอนหลับสนิทตลอดทั้งคืน กว่าจะรู้สึกตัวก็เป็นยามสายของอีกวันแล้ว

“พี่สะใภ้ ตื่นแล้วหรือเจ้าคะ” จ้าวเฟิงหย่าเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงงัวเงียทันทีที่เหอเจียวเจียวขยับตัว ส่วนจ้าวเฟิงเซิ่งยังคงนอนกรนเบาๆ อย่างสงบสุข

“พวกเจ้านอนต่ออีกสักหน่อยเถิด ข้าจะออกไปดูด้านนอกสักหน่อย” เหอเจียวเจียวเอ่ยพลางขยับตัว

“ระวังตัวด้วยนะเจ้าคะ ข้างนอกน่าจะหนาวมาก” เสียงเอ่ยเตือนของคนตัวเล็กตรงหน้าทำให้เหอเจียวเจียวอดยิ้มออกมาไม่ได้

“แน่นอน เจ้านอนต่ออีกสักหน่อยเถิด” นางเอ่ยเสียงเบาแล้วจึงได้เดินออกไปด้านนอก

หิมะยังคงโปรยปรายอยู่ แต่ไม่ได้มีลมแรงอย่างเช่นเมื่อคืนแล้ว เหอเจียวเจียวสำรวจความมั่นคงของตัวบ้านแล้วก็ทอดถอนหายใจออกมาอย่างโล่งใจ ตอนที่ยังเป็นเด็กในภพก่อนนางเคยอาศัยอยู่ในชนบท บ้านของเพื่อนบ้านที่ทำจากไม้ทั้งหลังทนรับน้ำหนักของหิมะที่ทับถมบนหลังคาไม่ได้จนถล่มลงมาต่อหน้าต่อตานาง นับแต่นั้นมาทุกครั้งที่หิมะตกหนักนางอดคิดถึงสภาพของบ้านไม้หลังนั้นตอนที่มันถล่มลงมาไม่ได้ ยามนี้เมื่อเห็นว่าบ้านที่นางอาศัยอยู่หลังนี้มีความมั่นคงและแข็งแรงดีก็พลันรู้สึกลดความกังวลของตนเองไปได้มาก

โจ๊ก ผักดอง และยำเนื้อรมควัน คืออาหารง่ายๆ ที่เด็กๆ ชอบกินมากเป็นพิเศษ ส่วนเหอเจียวเจียวที่ช่วงนี้แทบจะไม่ได้ขยับเนื้อขยับตัวกินแล้วก็นอนก็ชอบมากเป็นพิเศษเช่นกัน เพราะนอกจากจะกินกับนอนแล้วนางแทบจะไม่ได้ออกกำลังกายเลย เพราะฉะนั้นภายใต้สถานการณ์เช่นนี้จึงพยายามกินให้น้อยมากที่สุด ยามนี้พุงหนาๆ ของนางเริ่มลดลงบ้างแล้ว จากการวิ่งวุ่นวายเข้าป่าเพื่อไปหาของป่าก่อนหน้านี้และการพยายามควบคุมอาหารของตนเอง ส่วนผิวกายที่เคยดำคล้ำก็เริ่มมีความขาวขึ้นมาบ้างแล้ว กระจกที่อยู่ในบ้านหลังนี้มีความใสกระจ่างและมองเห็นเงาสะท้อนได้ชัดเจนมากกว่ากระจกที่ร่างเดิมเคยเห็นรูปร่างหน้าตาของตนเองที่บ้านสกุลเหอมากนัก

เมื่อได้เห็นรูปร่างหน้าตาของร่างนี้หลังจากที่น้ำหนักเริ่มลดลงแล้วก็ทำให้เหอเจียวเจียวยิ่งรู้สึกว่าตนเองมีแรงบันดาลใจในการลดน้ำหนักมากยิ่งขึ้น กรอบหน้าเริ่มเล็กลง ปากนิดจมูกหน่อยที่ก่อนหน้านี้ถูกแก้มอูมๆ บดบัง เริ่มเห็นเค้าโครงได้ชัดเจนมากยิ่งขึ้น ถึงแม้ว่ายังคงเป็นคนที่มีรูปร่างอวบอิ่มอยู่แต่ก็สามารถมองเห็นเค้าความงามของใบหน้าได้อย่างชัดเจนมากขึ้นแล้ว

‘ไม่ใช่คนอัปลักษณ์อย่างที่เจ้าของร่างเดิมเข้าใจเสียหน่อย ที่จริงแล้วนับได้ว่าเป็นคนงามคนหนึ่งเลย เพียงแต่ อืม.. ผิวพรรณและน้ำหนักคงต้องปรับปรุงอีกมาก’ นี่คือสิ่งที่อยู่ในใจของเหอเจียวเจียว ส่วนเด็กสองคนที่เริ่มสังเกตเห็นว่าพี่สะใภ้ของตนเริ่มจะกินอาหารน้อยลงเรื่อยๆ ก็อดรู้สึกซาบซึ้งใจไม่ได้ จนวันหนึ่งจ้าวเฟิงหย่าทนไม่ไหวจึงได้เอ่ยปากออกมา

“พี่สะใภ้เจ้าคะ หากท่านกังวลว่าเสบียงอาหารที่เตรียมไว้จะหมด ท่านก็ทำอาหารให้น้อยลงอีกสักหน่อยก็ได้นะเจ้าคะ พวกข้าสองคนจะได้ไม่ต้องเสียดายแล้วกินมากเช่นนี้ ส่วนท่านก็จะได้ไม่ต้องพยายามอดอาหารจนตนเองผ่ายผอมลงไปมากเช่นนี้” จ้าวเฟิงหย่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ

“ใช่ขอรับ หากพี่สะใภ้กังวลว่าเสบียงจะไม่พอท่านก็บอกพวกเราตามตรงก็ได้ ไม่น่าจะทำให้ตนเองต้องได้รับความลำบากเช่นนี้เลย” จ้าวเฟิงเซิ่งเอ่ยเสริมพลางมองเหอเจียวที่ยังคงใส่เสื้อผ้าชุดเดิมที่เดิมที่เคยมีขนาดพอดีตัวแต่ยามนี้กลายเป็นหลวมโคร่งอย่างเห็นได้ชัดเจนแล้ว

“ไม่พออันใดกันเล่า ยังมีอีกมากมายต่างหาก พวกเจ้าไม่เห็นหรือว่าพอน้ำหนักตัวของข้าลดลงแล้ว ข้าก็ดูดีขึ้นมาก” คำพูดนี้ของเหอเจียวเจียวทำให้จ้าวเฟิงหย่าถึงกับนิ่งงันไป

ส่วนจ้าวเฟิงเซิ่งจ้องมองใบหน้าของพี่สะใภ้อย่างพยายามหาจุดที่เปลี่ยนแปลงไป นอกจากจะมีขนาดใบหน้าที่เล็กลงและสีผิวที่มีความขาวขึ้นมาอีกเล็กน้อยแล้ว ก็ไม่เห็นว่าพี่สะใภ้ของเขาจะมีสิ่งใดเปลี่ยนแปลง แถมยามนี้ยังใส่เสื้อคลุมที่มีขนาดไม่ค่อยจะพอดีตัวเท่าใดนักก็ยิ่งไม่น่ามองเข้าไปใหญ่ เขากำลังจะส่ายหน้าแต่ด้วยถูกน้องสาวส่งสายตาดุร้ายมาให้เขาจึงรีบกระแอมแล้วเอ่ยชื่นชมออกมาในทันที

“อื้ม ดูเหมือนว่าท่านจะมีความเปลี่ยนแปลงอยู่บ้างนะขอรับ เอ่อดูดีขึ้นมากทีเดียว แหะแหะ” น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่จริงใจของจ้าวเฟิงเซิ่งทำให้เหอเจียวเจียวแอบส่ายหน้า

‘เอาไว้รอให้ช่วงฤดูหนาวอันร้ายกาจนี้ผ่านไปก่อนเถอะ ข้าคงจะต้องออกไปหาเงินมาสักก้อนปรับเปลี่ยนรูปโฉมและเสื้อผ้าของตนเองเสียหน่อย ถึงวันนั้นพวกเขาก็คงจะเข้าใจแล้วว่าข้าไม่ได้พยายามอดเพื่อให้พวกเขาอิ่ม’ เหอเจียวเจียวได้แต่ตั้งเป้าหมายเอาไว้ในใจ อัปลักษณ์หรือ! ไม่หรอกสตรีทุกคนล้วนมีความงามเป็นของตัวเอง ในภพก่อนเหอเจียวเจียวทำงานอยู่ในแวดวงแฟชั่นมาหลายปีย่อมรู้ซึ้งถึงเรื่องนี้ดี ไก่งามเพราะขนคนงามเพราะแต่ง แต่ความงดงามและความอัปลักษณ์ภายในจิตใจต่างหากที่ไม่สามารถปรับเปลี่ยนได้ถ้าหากว่าเจ้าตัวไม่คิดจะปรับปรุงความคิดในจิตใจของตนเอง