บทที่ 8 คุณค่าของอาหาร

เมื่อไปถึงบริเวณที่มีรังนกเหอเจียวเจียวก็รีบปีต้นไม้ขึ้นไปดู รังนกบนต้นไม้ในทันที แต่กลับพบว่าบรรดานกน้อยทั้งหลายต่างพากันอพยพเพื่อย้ายหนีอากาศหนาวเย็นที่กำลังจะมาถึงไปเสียแล้ว เพราะฉะนั้นยามนี้จะยังมีไข่นกหลงเหลือให้นางได้เก็บกินได้อย่างไรกัน เหอเจียวเจียวได้แต่ตบหน้าผากของตนเองด้วยความหงุดหงิดใจ

‘เรื่องแค่ทำไมจึงคิดไม่ได้กันนะ’ นางได้แต่ก่นด่าตนเองอยู่ในใจ แล้วจึงพยายามกวาดสายตามองบริเวณรอบๆ อย่างสำรวจตรวจตรา ข้อดีของการได้อยู่บนที่สูงก็คือเรื่องวิสัยทัศน์การมองเห็นที่สามารถมองเห็นบริเวณเบื้องล่างได้อย่างชัดเจนมากกว่า สายตาของนางปะทะเข้ากับต้นท่อป่าส่วนอีกฝั่งหนึ่งก็มีต้นพลับป่า นางจึงได้แต่ทอดถอนใจออกมาแล้วคิดว่า ถึงแม้จะไม่สามารถเก็บเกี่ยวอาหารที่ให้โปรตีนตามธรรมชาติแก่ร่างกายได้ แต่สามารถเก็บเกี่ยวผลไม้ที่ช่วยเพิ่มวิตามินให้กับร่างกายได้ก็ยังดี

นางปีนลงจากต้นไม้ด้วยสภาพทุลักทุเลอยู่ไม่น้อย ต่อให้ภพก่อนนางเคยเรียนยิมนาสติกมา แต่หากให้นำมาปรับใช้กับร่างกายนี้ก็ถือว่าเป็นเรื่องที่ยากเย็นอยู่บ้าง

เดินไปได้ครู่หนึ่งก็พบว่ามีไก่ป่าตัวหนึ่งกำลังยืนคอพับหลับตาอยู่… ‘เอ่อ ยังไม่เข้าสู่ฤดูหนาวอย่างเป็นทางการเลยนะ ยืนหลับดื้อๆ เช่นนี้เลยหรือ’ นางคิดพลางเดินเข้าไปใกล้ คิดไม่ถึงว่าไก่ตัวนั้นอยู่ๆ ก็ลืมตาขึ้นมา มันไม่เพียงไม่หลบหนีแต่ยังกระพือปีกทำท่าว่าจะโจมตีนางด้วย

เท่านั้นยังไม่พอไก่ป่าอีกตัวที่ไม่รู้ว่าโผล่มาจากไหนบินเข้ามาหานางอีกทางอย่างดุดัน ไก่ป่าทั้งสองร่วมมือกันโจมตีเหอเจียวเจียวโดยพร้อมใจกันบินเข้าจู่โจมนางพร้อมกันทีเดียวสองตัว ไก่ตัวหนึ่งเข้ามาทางซ้ายส่วนอีกตัวเข้ามาทางขวา นางดึงมีดสั้นออกมาถือในมือขวาส่วนมือซ้ายก็เหวี่ยงด้ามขวานเพื่อป้องกันตัว

“ขวับ!.ขวับ! กระต๊าก กระต๊าก พรึ๊บ พรึ๊บ…” สุดท้ายไก่ป่าทั้งสองตัวก็ถูกคมขวานจากมือซ้ายของนางฟันจนคอขาดกระเด็น เหอเจียวเจียวมองเลือดของไก่ป่าที่ไหลเปรอะเต็มพื้นด้วยความเสียดาย เลือดไก่ป่าตุ๋นมีสรรพคุณเป็นยาบำรุงที่ช่วยต้านความหนาวเย็นได้เป็นอย่างดี เพราะนางไม่ถนัดซ้ายอีกทั้งยังเกรงกลัวว่าตนเองจะถูกจิกตี นางจึงเหวี่ยงอย่างเต็มที่หรืออันที่จริงสามารถใช้คำว่าสะเปะสะปะมาอธิบายก็คงจะเหมาะสมกว่า สภาพไก่ป่าที่ถูกคมขวานของนางจึงไม่ค่อยจะน่าดูเท่าใดนัก

นางได้แต่ทอดถอนใจแล้วรีบจัดการเก็บไก่สองตัวใส่ถุงผ้าโดยใช้ใบไม้ห่อและมัดอย่างดีเพื่อป้องกันไม่ให้มีหยดเลือดไหลออกมาจากถุงผ้า เมื่อเดินสำรวจรอบๆ บริเวณแล้วนางก็ต้องอุทานออกมาด้วยความยินดี

"คิดเอาไว้อยู่แล้ว ดุมากถึงขนาดนี้ที่แท้ก็กำลังฟักไข่อยู่นี่เอง" นางเอ่ยพึมพำเสียงเบาพลางย่อตัวลงแล้วเก็บไข่ของไก่ป่าใส่ถุงผ้าอย่างระมัดระวัง โดยไม่ลืมที่จะใช้หญ้าแห้งที่อยู่ในบริเวณนั้นรองไข่เอาไว้ด้วย ถึงแม้ว่าไข่ของไก่ป่าจะมีขนาดเล็ก แต่ก็มีไข่ถึงสี่ฟองนางจึงเก็บเอาไว้อย่างทะนุถนอม แล้วใช้หญ้าแห้งบริเวณนั้นคลุมไข่เอาไว้อีกชั้นหนึ่งเพื่อป้องกันไม่ให้พวกไข่เหล่านั้นกระเด้งกระดอนจนกระทบกันแล้วปริแตก

มีไก่ป่าสองตัวและไข่ของไก่ป่าอีกสี่ฟอง นางคิดว่าเท่านี้น่าจะเพียงพอแล้วจึงได้รีบเดินไปขุดหน่อไม้ใส่ถุงผ้าอีกใบจนเต็ม แล้วจึงได้ไปเดินดูลูกท้อป่า เมื่อลองชิมดูแล้วก็รู้สึกว่าทั้งฝาดทั้งเปรี้ยวจึงคิดว่าไม่เก็บกลับไปดีกว่า แล้วนางจึงได้เดินไปเก็บลูกพลับป่าที่เริ่มจะสุขแล้วมาแทน เมื่อคิดคำนวณได้ว่าเท่านี้น่าจะเพียงพอแล้วจึงรีบเดินออกจากป่าในทันที

เมื่อกลับไปถึงบ้านได้เห็นสีหน้าตื่นเต้นของเด็กๆ และได้ฟังคำพูดชื่นชมจากพวกเขา ก็ทำให้ความเหน็ดเหนื่อยของนางหายไปเป็นปลิดทิ้ง

“พี่สะใภ้ท่านเก่งกาจยิ่ง ได้ทั้งไก่ได้ทั้งไข่เลย” จ้าวเฟิงเซิ่งเอ่ยพลางเปิดดูไข่ของไก่ป่าด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“ถ้าหากว่าข้าไม่รู้สึกว่าพวกมันดูดุร้ายผิดปกติก็คงจะไม่เห็นว่าบริเวณนั้นมีไข่ของพวกมันอยู่” คำพูดของเหอเจียวเจียวทำให้จ้าวเฟิงหย่าที่กำลังตื่นเต้นดีใจถึงกับหยุดชะงักไป แม้แต่เด็กน้อยที่กำลังดีอกดีใจอย่างจ้าวเฟิงเซิ่งก็พลันนิ่งงันไปเช่นกัน

“ท่านกำลังจะบอกว่าเป็นเพราะพวกมันต้องการปกป้องลูกๆ พวกมันก็เลยต้องตายหรือเจ้าคะ” นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ส่วนจ้าวเฟิงเซิ่งก็ยิ่งประคองไข่ของไก่ป่าอย่างทะนุถนอมมากยิ่งขึ้น เหอเจียวเจียวเห็นท่าทางของเด็กทั้งสองคนแล้วก็อดรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนโหดร้ายไม่ได้ ยิ่งถ้าเด็กสองคนได้เห็นสภาพของไก่ป่าที่มีเลือดสาดกระจาย ลำคอกระจุยแล้วพวกเขาคงจะยิ่งคิดตำหนินางจนไม่กล้ากินไก่และไข่ของพวกมันเป็นแน่

“ถ้าหากพวกเราไม่ฆ่าพวกมัน ต่อไปพวกเราก็คงไม่มีอะไรจะกิน ฤดูหนาวเมื่อปีก่อนพวกเจ้ายังจดจำได้หรือไม่ บ้านสกุลลี่ที่อยู่ตีนเขาตายเพราะความหนาวเย็นและขาดอาหาร พวกเจ้าสองคนคงไม่อยากจะอดอาหารจนตายเช่นนั้นกระมัง” เหอเจียวเจียวเอ่ยพลางยกตัวอย่างบ้านสกุลลี่ขึ้นมาก็เพราะในความทรงของร่างนี้เคยเห็นเด็กฝาแฝดคู่นี้เล่นอยู่กับบรรดาเด็กๆ ของบ้านสกุลลี่

ตอนที่บ้านสกุลลี่ตายคนแรกที่ให้การช่วยเหลือในการจัดพิธีศพของทุกคนในบ้านสกุลลี่ก็คือจ้าวเฟิงป๋อ ได้ยินว่าเขาเคยลงมาแบ่งเสบียงให้กับบ้านสกุลลี่ทุกปี แต่เพราะฤดูหนาวปีที่ผ่านมาพายุฤดูหนาวรุนแรงกว่าทุกครั้ง กว่าจ้าวเฟิงป๋อจะลงเขาไปที่บ้านสกุลลี่ได้ พวกเขาก็ถูกพายุหิมะทำให้คนในบ้านตายเพราะความหนาวเย็นและความอดอยาก

“พี่สะใภ้ไม่ต้องกังวลนะเจ้าคะว่าพวกข้าจะไม่เข้าใจเรื่องความอดอยากและความเป็นความตาย พวกข้าแค่เพียงรู้สึกสะเทือนใจเรื่องที่พ่อไก่และแม่ไก่พยายามปกป้องลูกของมันเพียงเท่านั้น” จ้าวเฟิงหย่าเอ่ยออกมาอย่างเข้าใจในความกังวลใจของเหอเจียวเจียวเป็นอย่างดี

“ใช่แล้วขอรับ เพราะฉะนั้นเพื่ออุทิศให้กับไก่ป่าสองชีวิต ไม่สิไก่ป่าหกชีวิตรวมทั้งหมูป่าอีกหนึ่งชีวิต พวกข้าจะกินอย่างละเมียดละไมและคุ้มค่าให้มากที่สุด จะไม่กินทิ้งกินขว้างทำให้เนื้ออันโอชะของพวกมันต้องสูญเสียคุณค่าไปอย่างเปล่าประโยชน์อย่างแน่นอน” จ้างเฟิงเซิ่งเอ่ยพลางจ้องมองเนื้อของไก่ป่าสองตัวด้วยสายตาอันวาววับ

“ว่าแต่พี่สะใภ้คิดเอาไว้แล้วหรือยังขอรับว่ามื้อถัดไปของพวกเราจะทำอะไรกินกันดี” ถ้อยคำนี้ของจ้าวเฟิงเซิ่งทำให้เหอเจียวเจียวต้องเปลี่ยนความคิดเกี่ยวกับครอบครัวนี้ในทันที คนที่เคยรู้ซึ้งถึงความอดอยากและรู้คุณค่าของอาหารแต่ละมื้อเป็นอย่างดีเช่นนี้ อาจจะไม่ใช่คนที่เคยใช้ชีวิตอย่างหรูหรามาก่อนอย่างที่นางเคยคาดเดาเอาไว้เสียแล้ว