ตอนที่ 5 เป้าหมายหลัก

ขณะที่เดินกลับไปยังหอนอนหลินฉงหยูก็สังเกตไปยังรอบ ๆ บริเวณ ในใจอยากข้ามฉากไปโดยไม่ต้องเก็บรายละเอียดเหล่านี้ แต่ว่าอยากถามข้อมูลอื่น ๆ จากผินเยว่ไปในตัว

“เรือนรับรองอยู่ทางด้านซ้ายเจ้าค่ะ ห้องใหญ่เป็นที่พำนักของคุณหนูโจวอยู่ส่วนหน้า ส่วนห้องเล็กตรงสุดทางเดินเป็นของท่าน” ผินเยว่กล่าวขณะที่เดินผ่านทางเดินไปยังเรือนรับรอง

“เรื่องเมื่อหลายวันก่อนที่ข้าทำไม่ดีกับเจ้า ข้าต้องขอโทษด้วย เป็นความผิดข้าเอง ช่วงนั้นข้าแค่กดดันและรู้สึกแย่ที่ตัวเองไม่เป็นที่ยอมรับ แต่กลับเอาไปลงกับเจ้าแทน” คำขอโทษที่ผินเยว่ไม่คิดว่าจะได้ยินทำให้นางรู้สึกประหลาดใจ

“เจ้าค่ะ” สาวใช้วัยสิบหกไม่รู้จะตอบกลับเช่นไรจึงได้แต่ตอบรับไปสั้น ๆ ด้วยน้ำเสียงที่สุภาพ

ไม่มีนายที่ขอโทษบ่าว แต่นางยังไม่ใช่เจ้านายและไม่มีวันได้เป็นเจ้านาย ดังนั้นหากจะขอโทษเพื่อผูกมิตรก็คงไม่ผิดนัก

ขณะที่กำลังเดินเข้าสู่ทางเดินที่จะไปเรือนรับรอง หลินฉงหยูก็เห็นว่าเสวี่ยเหวินเจิ้งเดินมากับโจวเยี่ยนหงโดยมีสาวใช้ของนางเดินตามมาห่าง ๆ ใบหน้าคุณหนูใหญ่โจวนั้นดูยิ้มแย้ม กิริยาอ่อนหวาน และแฝงไว้ด้วยความเขินอายเมื่อได้เดินเคียงข้างบุรุษ

ในขณะที่เสวี่ยเหวินเจิ้งเมื่อเห็นว่าหลินฉงหยูกำลังเดินมาก็รีบสาวเท้าเดินไปหานาง รอยยิ้มที่ดูสุภาพตามมารยาทในตอนแรกถูกเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มที่ยินดีในขณะที่เดินมาถึงตัวนาง

“ข้ากำลังจะไปหาเจ้าอยู่พอดี” เขารีบบอกเพื่อสื่อความหมายว่าไม่ได้ตั้งใจเดินมาพร้อมกับหญิงคู่หมั้น

“ข้าเพิ่งช่วยงานในครัวเสร็จ กำลังจะกลับห้องเจ้าค่ะ” นางบอกด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มแล้วหันไปยิ้มให้โจวเยี่ยนหงที่บัดนี้ทำหน้านิ่ง

หลินฉงหยูไม่โทษนางที่ดูไม่ชอบหน้าตน ก็หลินฉงหยูกลั่นแกล้งนางเอาไว้ ทั้งเรื่องผลักนางตกสระตั้งแต่วันแรกที่มาถึงเรือนสกุลเสวี่ย และเรื่องที่ใส่ร้ายว่านางขโมยกำไลหยกแต่ถูกนางจับได้เมื่อวานนี้

“อาหารที่เจ้าทำท่านย่ากับท่านพ่อชมยกใหญ่ แล้วให้ข้ามาขอให้เจ้าช่วยงานครัวในวันพรุ่งนี้ ไม่รู้ว่าจะทำให้เจ้าลำบากใจหรือไม่” เสวี่ยเหวินเจิ้งกล่าวด้วยความลำบากใจ แต่ก็อยากให้นางรับหน้าที่นี้เพื่อให้มีความดีความชอบ หากทำให้หม่าหรูหรงผู้เป็นย่าพอใจในตัวนางได้ บางทีอาจจะช่วยพูดกับมารดาให้นางได้แต่งเข้าเป็นฮูหยินรองเพื่อเชิดหน้าชูตา

“ไม่ลำบากเลยสักนิด หากช่วยอะไรได้ข้าก็อยากช่วย อีกอย่างฮูหยินใหญ่ก็ให้คนมาเรียกข้าไปช่วยงานในครัวตั้งแต่แรกอยู่แล้ว แม้ท่านไม่ขออย่างไรข้าก็ต้องไป” ประโยคนั้นตั้งใจให้เสวี่ยเหวินเจิ้งรู้ว่านางถูกสั่งให้เข้าครัวตั้งแต่แรกอยู่แล้ว

“คุณหนูเราต้องออกไปซื้อของตกแต่งเพิ่มนะเจ้าคะ” สาวใช้ข้างกายของโจวเยี่ยนหงกล่าวเตือนคุณหนูของตน

“ข้ารู้แล้ว เช่นนั้นข้าจะไปขอให้ท่านป้าให้คนพาไป” โจวเยี่ยนหงรู้ว่าอย่างไรก็ไม่สามารถแยกเสวี่ยเหวินเจิ้งออกจากหลินฉงหยูได้จึงได้กล่าวเช่นนั้น

“พี่เหวินเจิ้งท่านพาคุณหนูโจวออกไปซื้อของเถิดเจ้าค่ะ ข้าอยากพักเสียหน่อย ตอนสายต้องออกไปช่วยที่ครัวอีก” หลินฉงหยูเปิดโอกาสให้ทั้งคู่ได้ใกล้ชิดกัน

โจวเยี่ยนหงมองด้วยความประหลาดใจ ทว่าก็เคลือบแคลงใจในการถอยของนางในครั้งนี้ คนอย่างหลินฉงหยูยอมถอยให้เสวี่ยเหวินเจิ้งใกล้ชิดกับตนแบบนี้ อาจจะมีอะไรแอบแฝงอยู่ก็เป็นได้

เสวี่ยเหวินเจิ้งเห็นแววตาของคนกล่าวนั้นดูจริงจังไม่ใช่การประชดประชัน ประกอบกับคำสั่งมารดาก่อนหน้านี้ที่ให้เขาช่วยเหลือ จึงยอมที่จะเป็นคนช่วยเหลือคู่หมั้นของตน

“คุณหนูโจว ข้าจะพาเจ้าไปเอง” เสวี่ยเหวินเจิ้งกล่าวอย่างสุภาพ จากนั้นก็ผายมือพร้อมกับใบหน้าที่ดูสุภาพเพื่อให้นางเดินไปด้วยกัน

“เจ้ากลับไปทำหน้าที่เถอะ ข้าอยากพักแล้ว” หลินฉงหยูมองตามพวกเขาอย่างพอใจ ให้ผินเยว่กลับไปทำงานแล้วเดินสำรวจเรือนพักรับรองด้วยตนเอง ก่อนที่จะเดินกลับเข้าห้องของตนแล้วนั่งทบทวนเหตุการณ์ในวันพรุ่งนี้

ตามเนื้อเรื่องแล้ว เสวี่ยซิ่วหยุนผู้เป็นบิดา มีตำแหน่งเสนาบดีกรมยุติธรรม และเสวี่ยเหวินเจิ้งผู้เป็นบุตรชายก็สอบผ่านเข้ามาเป็นขุนนางในสังกัดเดียวกันกับบิดา ในตำแหน่งเจ้ากรมยุติธรรม

ทั้งสองมีหน้าที่ควบคุมจัดการข้อกฎหมาย แม้ไม่มีอำนาจในการยุ่งเกี่ยวกับตัดสินในศาลต่าง ๆ แต่ทว่าก็มีผู้นับหน้าถือตาไม่น้อย งานฉลองวันเกิดของหม่าหรูหรงจึงมีคนใหญ่คนโตมาร่วมงาน ทั้งขุนนางขั้นสูง คหบดีที่มั่งคั่ง ไปจนถึงคนสำคัญในแวดวงต่าง ๆ

บทบาทของหลินฉงหยูในวันนั้นคือการวางแผนทำให้โจวเยี่ยนหงขายหน้า แอบสับเปลี่ยนภาพวาดของนางที่จะมอบให้เป็นของขวัญแก่หม่าหรูหรงออกเป็นภาพอักษรที่มีความหมายว่า “อายุสั้น”

แต่โจวเยี่ยนหงรู้ทันและสับเปลี่ยนกลับทำให้แผนการล้มเหลว และของขวัญที่หลินฉงหยูเตรียมไว้ซึ่งเป็นการแสดงร่ายรำก็ถูกโจวเยี่ยนหงเอาคืนด้วยการกล่าวว่าระบำของนางเป็นท่าระบำหน้างานศพในชนเผ่าทางภาคเหนือ ซึ่งหลินฉงหยูเองก็ไม่เคยรู้ที่มาของท่าร่ายรำนี้มาก่อน และอ้างว่าโจวเยี่ยนหงเป็นผู้ยุยงให้ตนเลือกการแสดงชุดนี้เพื่อที่จะหักหน้า

แม้จะมีเพียงเสวี่ยเหวินเจิ้งที่คอยเข้าข้างและแก้ตัวแทนให้ แต่นั่นก็ยิ่งทำให้คนในสกุลเสวี่ยหลายคนไม่พอใจ และพยายามเตือนสติเขาที่กำลังลุ่มหลง แต่เสวี่ยเหวินเจิ้งกลับเชื่อหลินฉงหยู โกรธที่โจวเยี่ยนหงหลอกให้หญิงคนรักขายหน้า จนทำให้โจวเยี่ยนหงรู้สึกเจ็บปวด

ชายคู่หมั้นเข้าข้างหญิงอื่น เหมือนดึงนางไปตบหน้าท่ามกลางสายตาเหล่าขุนนางที่มาร่วมงาน และประกาศอย่างชัดเจนว่าเขามีใจให้ผู้ใด กลายเป็นว่านางมาแย่งชิงความรักของทั้งคู่ ทำให้นางยิ่งอยากเอาชนะและตัดสินใจจะหาทางเปิดโปงมารยาของหลินฉงหยู และเป็นจุดเริ่มต้นการทวงคืนของนางเอกในเรื่อง

“โจวเยี่ยนหงเป็นคนฉลาดและไม่ยอมใคร เห็นเงียบ ๆ แบบนั้นก็มีแผนการในใจไม่น้อย หากมีเรื่องกับนางก็มีแต่จะเสียเปรียบ สู้ดีกับนางเอาไว้แล้วยอมถอยให้นางสมหวัง ทำแบบนี้เราถึงจะรอด” หลินฉงหยูส่องกระจกแล้วกล่าวกับตัวเอง

ตอนนี้คนในเรือนสกุลเสวี่ยที่ไม่ยอมรับตนก็มีเพียงแค่อันเหม่ยจิง เพราะเมื่อวานนี้นางไม่ได้ก่อเรื่องจึงยังไม่เกิดเรื่องราวที่ทำให้ฮูหยินผู้เฒ่าไม่พอใจ

ดังนั้นต้องหาหลักพึ่งพิงคือหม่าหรูหรง จากนั้นก็ค่อย ๆ หาทางทำให้อันเหม่ยจิงเชื่อใจและเลิกอคติ จึงจะอยู่ได้อย่างสงบสุขก่อนที่จะหาลู่ทางออกไปจากสกุลเสวี่ย

“อย่างแรก จะไม่ยอมถูกรังแก อย่างที่สอง จะไม่ใช้ผู้ชายร่วมกับผู้ใด และอย่างสุดท้าย จะต้องมีชีวิตรอด ไม่ว่าตอนจบจะเป็นเช่นไรก็ตาม” เป้าหมายหลักทั้งสามคือสิ่งที่หลินฉงหยูตัดสินใจจะทำให้สำเร็จ

ร่างอรชรเดินไปมองทอดอารมณ์ที่หน้าต่าง สังเกตเห็นชายกระโปรงที่หลบมุมไปก็พ่นลมหายใจด้วยความหงุดหงิด

“เสวี่ยฮูหยินคงให้ไป๋ช่วนจับตาดูอยู่สินะ” ริมฝีปากอวบอิ่มพึมพำกับตนเอง

จากนั้นก็รู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่ไม่สบายใจ มีแวบหนึ่งที่รู้สึกว่าจิตสำนึกของหลินฉงหยูยังคงถูกซ่อนไว้ในส่วนลึก ความรู้สึกอยากเอาชนะโจวเยี่ยนหงผุดขึ้นมาทำให้ต้องรีบสะบัดไล่ความคิดเหล่านั้นออกไป

************************