MasukShare
บทที่ 24
Tanggal publikasi:
2026-08-06 10:38:43“ฮองเฮาเพคะ มีสิ่งใดผิดปกติหรือไม่”
หลินเวยปิดสมุดลงโดยไม่รีบตอบ
&ldquo
Bab terbaru
เกิดใหม่เป็นฮองเฮาร้ายสุดขั้ว บทที่ 144
กลับดังก้องในความทรงจำ ตามมาด้วยภาพของฮ่องเต้ในวัยเด็ก ที่เคยยิ้มให้พระนางอย่างไร้เดียงสา ไทเฮาปิดพระพักตร์ด้วยสองมือ พระอังสาสั่นเทา ครั้งแรก...นับตั้งแต่สูญเสียอำนาจ พระนางมิได้ร้องไห้เพราะถูกกักบริเวณ มิได้ร้องไห้เพราะพ่ายแพ้แต่ร้องไห้...เพราะเพิ่งตระหนักว่า สิ่งที่สูญเสียไปตลอดทางของการไขว่คว้าอำนาจ ไม่ใช่บัลลังก์ ไม่ใช่ตำแหน่ง แต่คือหัวใจของลูกชายเพียงคนเดียวด้านนอกตำหนักฉือหนิง สายฝนค่อย ๆ ซาลง ท้องฟ้าที่เคยมืดครึ้มเริ่มมีแสงอาทิตย์ส่องผ่านเมฆ แต่สำหรับไทเฮา...ต่อให้ฟ้าจะสว่างเพียงใด โลกของพระนางก็ไม่มีวันกลับไปเป็นเหมือนเดิมอีกแล้วเพราะอำนาจที่พระนางไล่ตามมาทั้งชีวิต สุดท้ายกลับแลกมาด้วยความโดดเดี่ยว และความว่างเปล่าที่ไม่มีสิ่งใดเติมเต็มได้อีกฮองเฮาร้ายสุดขั้วแห่งต้าเยี่ยนแสงอรุณของวันแรกในฤดูร้อนทอดผ่านหลังคาพระราชวังต้าเยี่ยน กระเบื้องเคลือบสีทองสะท้อนประกายอาบไปทั่วพระนคร เสียงระฆังยามเช้าดังขึ้นกังวาน ขุนนางทั้งราชสำนักแต่งกายเต็มยศทยอยเดินเข้าสู่ท้องพระโรงด้วยสีหน้าเปี่ยมด้วยความเคารพวันนี้ไม่ใช่วันประชุมราชสำนักธ
เกิดใหม่เป็นฮองเฮาร้ายสุดขั้ว บทที่ 143
หลินเวยมองมือที่ถูกกุมไว้ ก่อนยิ้มอย่างสงบ จากหญิงสาวผู้เคยถูกหักหลังจนสิ้นชีวิต จากฮองเฮาที่ถูกใช้เป็นเครื่องมือทางการเมือง วันนี้...นางได้ยืนอยู่ด้วยลำแข้งของตนเอง ไม่ใช่ใต้เงาของผู้ใดแต่ในฐานะสตรีผู้ร่วมเปลี่ยนแปลงแผ่นดินด้วยสติปัญญา ความกล้าหาญ และหัวใจที่ไม่ยอมก้มหัวให้กับชะตากรรมอีกต่อไป.ไทเฮาสำนึกหรือพ่ายแพ้สายฝนโปรยปรายลงเหนือพระราชวังต้าเยี่ยนตั้งแต่ยามเช้า หยดฝนกระทบกระเบื้องหลังคาตำหนักฉือหนิงเป็นจังหวะสม่ำเสมอ แต่ตำหนักที่เคยคึกคักกลับเงียบงันราวกับถูกโลกทั้งใบทอดทิ้งประตูตำหนักถูกปิดผนึกด้วยตราพระราชโองการ องครักษ์หลวงผลัดเวรกันเฝ้าตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง ไม่มีขุนนางผู้ใดเข้าเฝ้า ไม่มีสนมผู้ใดมาคารวะ แม้แต่นางกำนัลจำนวนมากก็ถูกย้ายออกไป เหลือเพียงคนรับใช้ชราสองสามคนคอยดูแลเรื่องอาหารและเครื่องใช้จำเป็นไทเฮาประทับอยู่ลำพังภายในห้องโถงใหญ่ พระนางทอดพระเนตรเก้าอี้ว่างเปล่ารอบด้าน เมื่อก่อน...ตรงนี้เคยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของขุนนางผู้ประจบสอพลอ ตรงนั้นเคยเป็นที่ยืนของราชครูเกา ด้านหน้าคือเหล่าแม่นมและขันทีที่ต่างรีบร้อน
เกิดใหม่เป็นฮองเฮาร้ายสุดขั้ว บทที่ 142
นางยิ้มบาง ๆ “จึงไม่คิดจะรักผู้ใดอีก”เยี่ยนจิ่งเฉินเงียบ ฟังทุกถ้อยคำอย่างตั้งใจ หลินเวยกล่าวต่อ“แต่ตอนนี้...” นางยกมือขึ้นแตะหน้าอกตนเองเบา ๆ “ทุกครั้งที่ฝ่าบาทบาดเจ็บ หม่อมฉันเป็นห่วง ทุกครั้งที่ฝ่าบาททรงยิ้ม หม่อมฉันก็ยิ้มตาม ทุกครั้งที่ฝ่าบาทเข้าใจหม่อมฉัน หัวใจของหม่อมฉัน...”นางหยุดเล็กน้อย ก่อนยอมรับอย่างเขินอาย “หวั่นไหวเพคะ”เยี่ยนจิ่งเฉินมองนางนิ่ง ราวกับไม่แน่ใจว่าตนเองได้ยินถูกต้องหรือไม่“เจ้าพูดจริงหรือ”หลินเวยพยักหน้าเบา ๆ แก้มของนางขึ้นสีแดงอ่อน“เพคะ...แต่หม่อมฉันยังไม่รู้...ว่านั่นเรียกว่าความรักหรือไม่”เยี่ยนจิ่งเฉินหัวเราะออกมาอย่างโล่งใจ เสียงหัวเราะนั้นอบอุ่นจนหลินเวยยิ้มตาม พระองค์เอื้อมพระหัตถ์มากุมมือของนางอย่างอ่อนโยน“ไม่เป็นไร...เราไม่รีบ ตราบใดที่เจ้าหันมามองเรา เราก็พร้อมรอ”หลินเวยมองมือที่ถูกกุมไว้ ครั้งนี้...นางไม่ได้ดึงกลับ แต่ปล่อยให้มือของทั้งสองประสานกันอยู่ท่ามกลางสายลมอ่อนของฤดูใบไม้ผลิ แล
เกิดใหม่เป็นฮองเฮาร้ายสุดขั้ว บทที่ 141
หยดน้ำตาค่อย ๆ ไหลลงบนแก้มของหลินเวย แต่ครั้งนี้...ไม่ใช่น้ำตาแห่งความเจ็บปวด หากเป็นน้ำตาแห่งการอำลา นางยกมือแตะกระจกเบา ๆ“ขอบคุณ...ที่ทำให้ความจริงปรากฏ และขอบคุณตัวข้าในอดีต... ที่ไม่ยอมแพ้จนทิ้งหลักฐานไว้”ทันทีที่สิ้นคำ กระจกส่องวิญญาณก็เปล่งแสงสีทองเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนเกิดรอยร้าวเล็ก ๆ ตรงกึ่งกลาง รอยร้าวค่อย ๆ แผ่ขยาย ไม่นาน กระจกทั้งบานก็แตกออกเป็นผงแสงละเอียด ลอยขึ้นสู่อากาศแล้วสลายหายไปต่อหน้าทุกคน ฟูไห่ตกตะลึง“กระจก...หายไปแล้ว”หลินเวยมองแสงสีทองที่ค่อย ๆ จางหาย นางกลับไม่รู้สึกเสียดาย เพราะกระจกได้ทำหน้าที่ของมันจนสมบูรณ์แล้ว เมื่อกลับถึงตำหนักคุนหนิง เยี่ยนจิ่งเฉินเห็นดวงตาของนางแดงเล็กน้อย จึงเดินเข้ามาจับมือไว้“ครั้งนี้... เจ้าร้องไห้เพราะอะไร”หลินเวยเงยหน้ามองบุรุษผู้ยืนอยู่เคียงข้าง ก่อนยิ้มอย่างอ่อนโยนที่สุดนับตั้งแต่พบกัน“เพราะหม่อมฉัน...ได้บอกลาอดีตของตัวเองแล้วเพคะ”นางจับพระหัตถ์ของพระองค์แน่น“จากวันนี้ไป ไม่มีหลินเวยคนเดิมที่เต็มไปด้วยคว
เกิดใหม่เป็นฮองเฮาร้ายสุดขั้ว บทที่ 140
“ฮองเฮา...กระจก...” ชิงหลัวเองก็เบิกตากว้าง “มันมีแสงจริง ๆ”หลินเวยยังไม่ทันตอบ แสงจากกระจกก็สว่างขึ้นเรื่อย ๆ จากนั้น...ผิวกระจกที่เคยสะท้อนใบหน้าของนาง กลับกลายเป็นระลอกคลื่น ภาพอีกโลกหนึ่งค่อย ๆ ปรากฏขึ้นตึกสูง รถยนต์ เสียงไซเรน ผู้คนในชุดสมัยใหม่ หัวใจของหลินเวยเต้นแรง โลกเดิม...นางเห็นอาคารสำนักงานตำรวจแห่งหนึ่ง ภายในห้องประชุม เจ้าหน้าที่หลายคนกำลังเปิดแฟ้มคดี บนแฟ้มมีรูปถ่ายของหญิงสาวคนหนึ่ง คือ...หลินเวยในชาติเดิม ชายวัยกลางคนผู้เป็นหัวหน้าหน่วยสืบสวนกล่าวขึ้น“คดีนี้เคยปิดไปแล้ว แต่มีหลักฐานใหม่”ตำรวจหญิงคนหนึ่งวางแฟ้มอีกชุดลงบนโต๊ะ“ทีมรื้อคฤหาสน์เก่าของผู้ตาย พบกล่องเหล็กซ่อนอยู่หลังผนังห้องทำงาน”หลินเวยตัวแข็งทื่อ กล่องเหล็ก... นางจำได้ทันที เมื่อครั้งยังมีชีวิต นางเคยซ่อนกล่องใบนั้นไว้ เพราะสงสัยว่าหลินรั่วกับคู่หมั้นกำลังยักยอกเงินบริษัท แต่ยังไม่ทันเปิดโปง...นางก็ถูกฆ่าเสียก่อน ตำรวจหญิงเปิดกล่อง ภายในมีแฟลชไดรฟ์ สมุดบันทึก และเอกสารหลายชุด“ผลตรวจยืนยันแล้ว ไม่ม
เกิดใหม่เป็นฮองเฮาร้ายสุดขั้ว บทที่ 139
หลินเวยหันมายิ้มบาง ๆ “ไม่มีอะไรเพคะ”ฮ่องเต้ทรงทอดพระเนตรนางอยู่ครู่หนึ่ง “หลายวันมานี้ เจ้าเอาแต่ฝืนยิ้ม แต่แววตาของเจ้า...”พระองค์เอื้อมพระหัตถ์แตะหลังมือของนางเบา ๆ “กลับเหมือนยังแบกเรื่องบางอย่างไว้”หลินเวยก้มมองมือของตนเอง“บางครั้ง...ต่อให้ชนะทุกอย่าง ก็ใช่ว่าจะปล่อยวางอดีตได้”เยี่ยนจิ่งเฉินมิได้ซักถามต่อ พระองค์เพียงลูบศีรษะนางเบา ๆ“คืนนี้พักผ่อนเถิด ทุกอย่างผ่านไปแล้ว”หลินเวยพยักหน้าแต่ลึกลงไปในหัวใจ...นางรู้ดีว่ายังมีเรื่องหนึ่งที่ไม่เคยผ่านไปกลางดึก หลินเวยสะดุ้งเข้าสู่ห้วงความฝัน ภาพตรงหน้ามืดมัว ก่อนค่อย ๆ ชัดเจนขึ้น นางเห็นอาคารสูงระฟ้า ถนนที่เต็มไปด้วยรถยนต์ แสงไฟนีออนส่องสว่างไปทั่วเมือง โลกยุคปัจจุบัน...โลกที่นางจากมาหลินเวยยืนอยู่ริมถนน มองผู้คนเดินสวนกันไปมา ไม่มีผู้ใดมองเห็นนาง ราวกับนางเป็นเพียงวิญญาณ ทันใดนั้น...รถสปอร์ตสีดำคันหนึ่งแล่นเข้ามาจอดหน้าโรงแรมหรู ประตูรถเปิดออกชายหนุ่มในชุดสูทราคาแพงก้าวลงมา แม้เวลาจะผ่านไปนานเพีย
Anda juga akan menyukai
ทะลุมิติมาเป็นภรรยาตัวน้อยของสามีพิการ
หิมะที่ปลิดปลิว96.6K Dibacaหวนคืนอีกคราสตรีร้ายขอกลับใจ
Tuk Kung48.5K Dibacaชายาอัปลักษณ์ของท่านอ๋องรูปงาม
จันทร์ส่องแสง44.5K Dibacaลิขิตฟ้าหมอชายากับรัชทายาท
โม่เชียนซาง137.7K Dibacaฉือตานผิง นางร้ายเกิดใหม่เป็นแม่ม่ายลูกติดพราวเสน่ห์ในยุค 70
จินอวี้หมิ่น (อรวรา)133 Dibacaนางร้ายเช่นข้าเกิดใหม่อีกคราเพื่อทวงแค้น
อักษรามณี1.0K Dibacaเลือดกับมังกร
Lee30 Dibacaข้าอยากพอแล้วกับการรักท่าน
เสี่ยวหลัน / พลอยรดา90 Dibaca
