บทที่ 6

บทที่ 6

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องผ่านบานหน้าต่างไม้ หลินเซวียนค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา ความรู้สึกแรกคือความอบอุ่นที่ห่อหุ้มร่างกาย ผิดกับทุกเช้าที่มักจะตื่นมาพร้อมกับความหนาวสั่นและอาการปวดร้าวตามแนวกระดูก

เตียงฝั่งข้างๆ ว่างเปล่าและเย็นชืดไปแล้ว บ่งบอกว่าเจ้าของร่างสูงใหญ่ลุกออกไปตั้งแต่เช้าตรู่ ทว่ากลิ่นหอมสะอาดของสมุนไพรจางๆ ยังคงติดอยู่บนหมอนและผ้าห่ม

เมื่อคืน... เขาไม่ได้ปล่อยให้เราหนาวตายจริงๆ ด้วย

นางยิ้มบางๆ พลางยันตัวลุกขึ้นนั่ง ไม่นานนัก สาวใช้ประจำเรือนก็ยกอ่างน้ำล้างหน้าและถาดใส่ถ้วยยาต้มสีดำสนิทเข้ามา

“คุณชายรองสั่งให้บ่าวอุ่นยาไว้รอฮูหยินเจ้าค่ะ คุณชายบอกว่าวันนี้มีคนไข้ต้องไปตรวจแต่เช้า จึงให้ฮูหยินพักผ่อนอยู่แต่ในเรือน ห้ามออกไปตากลมเด็ดขาด” สาวใช้รายงานเสียงใส ก่อนจะวางถาดลงบนโต๊ะข้างเตียง

หลินเซวียนมองถ้วยยาที่ส่งกลิ่นขมคอแล้วเบ้หน้า แต่สายตากลับสะดุดเข้ากับจานกระเบื้องใบเล็กๆ ที่วางอยู่ข้างกัน ในนั้นมี ‘ผลไม้กวน’ สีสันน่ากินวางอยู่สองสามชิ้น

นางหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ

ปากบอกว่าเป็นหมอไม่ใช่คนขายขนม แต่สุดท้ายก็หาของหวานมาให้จนได้... ปากแข็งแต่ใจดีจริงๆ

หลินเซวียนกลั้นใจยกถ้วยยาขึ้นดื่มจนหมดรวดเดียว ความขมปร่าทำเอาน้ำตาแทบเล็ด แต่นางก็รีบหยิบผลไม้กวนเข้าปากทันที รสชาติหวานอมเปรี้ยวแผ่ซ่านไปทั่วลิ้น ช่วยล้างความขมได้อย่างชะงัด

ทว่าอารมณ์สดชื่นยามเช้าของนางกลับถูกทำลายลง เมื่อมีเสียงฝีเท้าตึงตังและเสียงแหลมสูงดังขึ้นที่หน้าประตู

“ฮูหยินรองอยู่หรือไม่? ข้ามาเยี่ยม!”

ไม่ต้องรอให้เจ้าของห้องอนุญาต บานประตูถูกผลักออกอย่างเสียมารยาท ร่างของเจียงหย่าในชุดกระโปรงสีฉูดฉาดก็ก้าวฉับๆ เข้ามาในห้อง พร้อมกับสาวใช้คนสนิทที่เดินตามหลังมาติดๆ

หลินเซวียนหรี่ตามองแขกที่ไม่ได้รับเชิญ นางยังคงนั่งพิงหัวเตียงอยู่อย่างสบายอารมณ์ ไม่คิดจะลุกขึ้นต้อนรับให้เสียเวลา

“เช้าป่านนี้ ญาติผู้น้องมีธุระอันใดถึงได้บุกเข้ามาถึงห้องนอนผู้อื่น โดยไม่รอให้บ่าวรับใช้มารายงานก่อน?” หลินเซวียนเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าแววตาฉายความเย็นชา

“แหม... พี่สะใภ้ ข้าก็แค่เป็นห่วง เห็นเมื่อวานที่โถงใหญ่ท่านหน้าซีดเซียว ข้าก็เลยนำ ‘รังนก’ มาบำรุง” เจียงหย่าเหยียดยิ้ม พลางปรายตามองสภาพของหลินเซวียนที่อยู่ในชุดตัวในบางเบา

“แต่ดูท่าทางแล้ว... คุณหนูรองที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างทะนุถนอม คงจะยังตกใจหน้ากากของพี่อวี้เซวียนจนกินไม่ได้นอนไม่หลับสินะ ถึงได้ดูอิดโรยเพียงนี้”

หลินเซวียนมองปราดเดียวก็รู้ทัน ญาติผู้น้องคนนี้อาศัยจังหวะที่สามีไม่อยู่ แอบมาหาเรื่องเพื่อระบายแค้นที่โดนฉีกหน้าเมื่อวานแน่ๆ

“ขอบใจในความหวังดี” หลินเซวียนตอบกลับด้วยรอยยิ้มบาง “แต่ข้าคงรับรังนกของเจ้าไว้ไม่ได้ อาหารการกินของข้า ท่านพี่อวี้เซวียนเป็นคนดูแลจัดการให้ทั้งหมด ข้าไม่อยากแตะต้องของสุ่มสี่สุ่มห้า... โดยเฉพาะของจากคนที่ไม่น่าไว้ใจ”

“นี่ท่านหาว่าข้าจะวางยาท่านรึ!” เจียงหย่าขึ้นเสียง แสร้งทำเป็นโกรธจัด

“ข้าอุตส่าห์มีน้ำใจ แต่ท่านกลับมองข้าในแง่ร้าย สมแล้วที่มีข่าวลือว่าคุณหนูรองตระกูลหลินเอาแต่ใจและหยิ่งยโส ช่างไร้มารยาทสิ้นดี!”

คำด่านั้นไม่ได้ระคายหูหญิงสาวจากภพอื่นอย่างมิลินเลยแม้แต่น้อย

นางไม่ได้โมโหจนตัวสั่น กลับกัน นางเอื้อมมือไปหยิบถ้วยชาอุ่นๆ ขึ้นมาจิบอย่างใจเย็น

“ข้าจะหยิ่งยโสอย่างไร ข้าก็คือฮูหยินที่แต่งเข้าจวนนี้อย่างถูกต้องตามประเพณี และที่สำคัญ...” หลินเซวียนช้อนตามองเจียงหย่าพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยัน

“ข้าได้นอนร่วมเตียงกับบุรุษที่เจ้ารักปักใจ แต่เจ้ากลับทำได้แค่ยืนมองเขาอยู่หน้าประตูเรือน... น่าเวทนาจริงๆ ว่าไหม?”

“นังหน้าด้าน!”

เจียงหย่าสติขาดผึง ความริษยาที่อัดอั้นมานานระเบิดออก นางพุ่งตัวเข้ามาที่เตียง ง้างมือขึ้นหมายจะฟาดใบหน้าของคนที่กล้าเยาะเย้ยนาง

แต่หลินเซวียนที่จับตามองอยู่แล้วกลับเร็วกว่า

เพล้ง!

หลินเซวียนไม่ได้หลบ แต่นางจงใจปัดถ้วยชาในมือทิ้งลงพื้นจนแตกกระจาย เสียงดังสนั่นทำเอาเจียงหย่าชะงักกึก มือที่ง้างค้างอยู่กลางอากาศ

ก่อนที่อีกฝ่ายจะได้สติ หลินเซวียนก็คว้าเศษกระเบื้องคมกริบชิ้นหนึ่งขึ้นมา แล้วจ่อไปที่ข้อมือของตัวเองทันที

“จะ... เจ้าจะทำอะไร!” เจียงหย่าเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

“เจ้าคิดว่าหาก ‘ฮูหยินรอง’ เกิดมีบาดแผลเลือดตกยางออกในห้องนอนของตัวเอง ในขณะที่มีเพียงญาติผู้น้องอย่างเจ้าบุกรุกเข้ามา... คนในจวนจะคิดอย่างไร?” หลินเซวียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ แววตานิ่งสนิทจนน่าขนลุก

“โทษของการทำร้ายฮูหยินตระกูลไป๋... ญาติผู้น้องอย่างเจ้า หรือครอบครัวของเจ้า จะแบกรับไหวหรือไม่?”

“เจ้ามันบ้า! ข้ายังไม่ได้แตะต้องตัวเจ้าเลยนะ!” เจียงหย่าก้าวถอยหลังไปสองก้าวด้วยความตื่นตระหนก สตรีตรงหน้านี้ไม่ใช่คนหัวอ่อนอย่างที่คิด แต่นี่มันคนบ้าชัดๆ!

“ถ้าไม่อยากให้ข้าบ้าไปมากกว่านี้ ก็ไสหัวออกไปจากเรือนข้าซะ!” หลินเซวียนตวาดเสียงกร้าว

“และจำไว้... หากเจ้ากล้ามาลูบคมข้าอีก ข้าจะทำให้เจ้าไม่มีที่ยืนในเมืองนี้เลยคอยดู!”

เจียงหย่าหน้าซีดเผือด นางไม่กล้าเอาอนาคตของตัวเองมาเสี่ยงกับคนที่กล้ากรีดเนื้อตัวเองเพื่อใส่ร้ายคนอื่นแน่ๆ ร่างในชุดฉูดฉาดกระทืบเท้าด้วยความขัดใจ ก่อนจะสะบัดหน้าเดินหนีออกจากห้องไปพร้อมสาวใช้

เมื่อแน่ใจว่าแขกไม่ได้รับเชิญพ้นไปแล้ว หลินเซวียนก็โยนเศษกระเบื้องทิ้งลงพื้นอย่างไม่ไยดี ก่อนจะพรูลมหายใจยาวออกมา

เหนื่อยชะมัด!

ร่างกายนี้เรี่ยวแรงแทบไม่มี แค่เค้นเสียงด่าไม่กี่ประโยคก็หอบจนตัวโยน... ดีนะที่ฝีมือการแสดงที่จำมาจากซีรีส์ยังพอขู่เด็กเมื่อวานซืนให้เผ่นแน่บได้

นางทิ้งตัวลงนอนพิงหมอน หอบหายใจเบาๆ เพื่อปรับจังหวะลมหายใจ

ในขณะเดียวกัน บนกิ่งไม้ใหญ่ด้านนอกหน้าต่าง ร่างสูงผู้หนึ่งเฝ้ามองเหตุการณ์ทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบ ก่อนจะพุ่งทะยานจากไปอย่างเงียบเชียบ เพื่อนำความไปรายงานเจ้านายที่กำลังตรวจคนไข้อยู่ที่เรือนโอสถ...

ว่าฮูหยินคนใหม่ของเขา แม้ร่างกายจะดูบอบบางใกล้ตาย แต่กรงเล็บกลับแหลมคมยิ่งนัก!