บทที่ 7

บทที่ 7

ณ เรือนโอสถของตระกูลไป๋ กลิ่นสมุนไพรหลายสิบชนิดลอยอบอวลไปทั่วบริเวณ ไป๋อวี้เซวียนในชุดคลุมสีขาวสะอาดตากำลังนั่งคัดแยกเทียบยาและตรวจบันทึกอาการของคนไข้อย่างสงบ ใบหน้าครึ่งบนยังคงสวมหน้ากากไม้แกะสลักไว้เช่นเคย

ทว่าความเงียบสงบก็ถูกแทรกด้วยเงาสายหนึ่งที่พุ่งทะยานลงมาจากหลังคาอย่างไร้เสียง ‘จิ่นอวิ๋น’ ผู้คุ้มกันคนสนิทคุกเข่าลงเบื้องหน้าผู้เป็นนาย

“เรียนคุณชายรอง ที่เรือนหอเกิดเรื่องขึ้นเล็กน้อยขอรับ”

มือหนาที่กำลังจรดพู่กันชะงักไปชั่วครู่ “เจียงหย่าไปหาเรื่องนางรึ?”

เขาคาดเดาได้ไม่ยาก ในจวนตระกูลไป๋แห่งนี้ คนที่กล้าสร้างความวุ่นวายและตั้งตนเป็นศัตรูกับฮูหยินของเขาก็มีเพียงญาติผู้น้องจอมเอาแต่ใจผู้นั้นคนเดียว

“เป็นเช่นนั้นขอรับ คุณหนูเจียงหย่าบุกเข้าไปในห้องนอนและพูดจาถากถางฮูหยินรอง...” จิ่นอวิ๋นเว้นจังหวะไปเล็กน้อย คล้ายกำลังเรียบเรียงคำพูด

“ทว่าฮูหยินรองไม่ได้ถูกรังแก ซ้ำยัง... ตอกกลับจนคุณหนูเจียงหย่าแทบกระอักเลือดขอรับ”

ผู้คุ้มกันคนสนิทรายงานบทสนทนาและเหตุการณ์ที่หลินเซวียนทุบถ้วยชาเพื่อใช้เศษกระเบื้องข่มขู่เจียงหย่าอย่างละเอียดทุกคำ

เมื่อเล่าจบ บรรยากาศภายในห้องก็ตกอยู่ในความเงียบ จิ่นอวิ๋นลอบกลืนน้ำลาย ไม่แน่ใจว่าเจ้านายจะโกรธเคืองที่ฮูหยินคนใหม่มีนิสัยร้ายกาจเกินสตรีทั่วไปหรือไม่

ทว่า... เสียงทุ้มต่ำกลับหลุดหัวเราะในลำคอเบาๆ

ไป๋อวี้เซวียนวางพู่กันลงบนแท่นฝนหมึก นัยน์ตาคมกริบใต้หน้ากากพราวระยับไปด้วยความขบขันและพึงพอใจอย่างปิดไม่มิด

“นางกล้าเอ่ยปากข่มขู่ด้วยสถานะฮูหยินของข้าเชียวรึ... ช่างเป็นสตรีที่รู้จักใช้สถานการณ์ได้เก่งกาจนัก”

ชายหนุ่มส่ายหน้า ร่างกายที่บอบบางจนแทบปลิวลมเช่นนั้น หากใช้กำลัง ย่อมนางพ่ายแพ้แก่เจียงหย่าตั้งแต่กระบวนท่าแรก แต่การใช้สมองและกฎเกณฑ์ของจวนมาเป็นเกราะกำบัง ซ้ำยังกล้าข่มขู่ด้วยความตาย ถือเป็นการแก้เกมที่เฉียบขาด

“คุณชายจะให้จัดการเรื่องนี้อย่างไรดีขอรับ? จะให้ส่งคนไปตักเตือนคุณหนูเจียงหย่าหรือไม่?”

“ไม่ต้อง ปล่อยให้นางจัดการเอง ข้าอยากรู้นักว่าสตรีปากกล้าผู้นี้ จะมีลูกไม้ใดมาทำให้ข้าประหลาดใจได้อีก” อวี้เซวียนลุกขึ้นยืน ปัดเศษสมุนไพรที่ติดอยู่ตามชายเสื้อออก

“ข้าจะกลับเรือน เจ้าสั่งคนไปต้มยาสูตรบำรุงหัวใจและปอดมาให้ข้าหนึ่งเทียบ”

“ขอรับ!” จิ่นอวิ๋นรับคำก่อนจะเร้นกายหายไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อไป๋อวี้เซวียนผลักบานประตูห้องนอนเข้ามา

ภาพที่เห็นกลับไม่ใช่สตรีร้ายกาจที่ถือเศษกระเบื้องข่มขู่คนอื่นอย่างที่ได้รับรายงาน แต่นางกำลังนอนขดตัวหลับสนิทอยู่บนเตียง ใบหน้าจิ้มลิ้มซีดเซียวลงกว่าเมื่อเช้า ลมหายใจเข้าออกดูเหนื่อยหอบ คล้ายคนที่สิ้นเปลืองเรี่ยวแรงไปไม่น้อย

เขาเดินเข้าไปใกล้แล้วนั่งลงบนขอบเตียงอย่างเงียบเชียบ มือหนาเอื้อมไปจับข้อมือเล็กเพื่อตรวจชีพจรตามความคุ้นชิน ชีพจรของนางเต้นเร็วและปั่นป่วน บ่งบอกว่าอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน ทำให้ไอเย็นที่คั่งค้างในร่างกำเริบขึ้นมาอีกแล้ว

เก่งแต่ปากจริงๆ แม่แมวป่วยตัวนี้

จังหวะที่จะสอดแขนของนางกลับเข้าไปใต้ผ้าห่ม สายตาคมกริบก็สะดุดเข้ากับรอยขีดข่วนเล็กๆ บนปลายนิ้วชี้ มันเป็นเพียงรอยถลอกตื้นๆ ที่เกิดจากการจับเศษกระเบื้อง แต่มีหยดเลือดซึมออกมาเล็กน้อย

อวี้เซวียนขมวดคิ้ว เขาล้วงตลับยาตลับเล็กออกมาจากแขนเสื้อ ใช้นิ้วปาดเนื้อยาสีใสแล้วแตะลงบนแผลอย่างเบามือ

ความเย็นของตัวยาทำให้คนที่หลับอยู่รู้สึกตัว หลินเซวียนงัวเงียลืมตาขึ้น พอเห็นว่าคนที่กำลังกุมมือตนคือใคร นางก็รีบเปลี่ยนสีหน้าเป็นลูกแมวน้อยน่าสงสารทันที

“ท่านพี่... ท่านกลับมาแล้วหรือเจ้าคะ?” น้ำเสียงของนางแหบพร่าและออดอ้อน

“ตื่นแล้วก็ดี” อวี้เซวียนเอ่ยเสียงเรียบ แต่สายตายังจดจ่ออยู่กับการทายาที่ปลายนิ้ว

“ข้าได้ยินมาว่าเมื่อครู่มีคนบ้าบิ่น เอาเศษกระเบื้องคมกริบมาจ่อข้อมือตัวเองจนได้เลือด... หากอยากข่มขู่ผู้อื่น วันหลังข้าจะเตรียมมีดสั้นสลักลายงามๆ ไว้ให้ จะได้ไม่ต้องลำบากทุบถ้วยชาให้เปลืองของ”

หลินเซวียนชะงักไปนิด

รู้เรื่องไวขนาดนี้เลยเหรอ? แสดงว่าต้องมีคนของเขาคอยจับตาดูอยู่แน่ๆ!

แต่มีหรือที่คนอย่างมิลินจะยอมรับผิดแต่โดยดี นางรีบขยับตัวเข้าใกล้ บีบน้ำตาคลอเบ้า แล้วช้อนตามองเขาด้วยท่าทีน่าสงสารจับใจ

“ข้าไม่ได้อยากทำนะเจ้าคะ... ญาติผู้น้องของท่านบุกเข้ามารังแกข้าถึงในห้อง แถมยังง้างมือจะตบตีข้าอีก ข้าตกใจมาก ร่างกายก็อ่อนแอ ไม่มีแรงจะสู้รบกับใคร จึงต้องปัดถ้วยชาแตกเพื่อป้องกันตัว... ท่านพี่ไม่สงสารข้าเลยหรือ ข้าเกือบจะแย่แล้วนะเจ้าคะ”

ไป๋อวี้เซวียนมองสตรีที่กำลังตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จ  หากไม่ได้ฟังรายงานจากจิ่นอวิ๋นมา คงคิดว่านางถูกรังแกจนน่าเวทนาจริงๆ

“อ้อ... สู้ไม่ได้จนต้องทำชาแตกเพื่อป้องกันตัว?” เขาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากหยักยกยิ้มอย่างรู้ทัน

“แต่ข้าได้ยินมาว่า เจ้าตอกกลับจนญาติผู้น้องของข้าหน้าซีดเผือด ซ้ำยังไล่ตะเพิดนางออกจากเรือนไปอย่างหมดรูปมิใช่รึ?”

หลินเซวียนสะอึกไปครู่หนึ่ง เมื่อรู้ว่าความแตก นางก็เปลี่ยนจากการบีบน้ำตามาเป็นรอยยิ้มกว้างที่แสนเจ้าเล่ห์ทันที

“แหม... สายข่าวของท่านพี่ช่างฉับไวนัก” นางหัวเราะแหะๆ ก่อนจะถือวิสาสะสอดประสานนิ้วมือของตนเข้ากับฝ่ามือใหญ่ของเขาอย่างแนบเนียน

“แต่ข้าก็ทำไปเพื่อปกป้องเกียรติของท่านนะเจ้าคะ ข้าไม่ยอมให้ใครมาดูถูกฮูหยินของหมอเทวดาไป๋หรอก... ว่าแต่ ท่านพี่เป็นห่วงข้าถึงขั้นต้องรีบกลับมาทายาให้เลยหรือเจ้าคะ?”

“อย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลย” เขาแสร้งทำเป็นดึงมือออก แต่นางกลับจับไว้แน่น

“ข้าแค่กลัวว่าบาดแผลของเจ้าจะอักเสบจนเป็นหนอง แล้วกลายเป็นภาระให้ข้าต้องรักษาเพิ่มต่างหาก”

“ปากแข็ง...” หลินเซวียนพึมพำเบาๆ แต่รอยยิ้มกลับกว้างขึ้น นางขยับตัวเข้าไปซบไหล่กว้างของเขาอย่างออดอ้อน

สัมผัสอบอุ่นที่แนบชิดทำเอาอวี้เซวียนถึงกับชะงัก คำดุที่เตรียมไว้กลืนหายลงคอ ชายหนุ่มถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะยอมปล่อยให้นางจับมือและซบไหล่ต่อไปโดยไม่ผลักไส

“วันหลัง... หากเกิดเรื่องเช่นนี้อีก อย่าเอาตัวเข้าไปเสี่ยง ร่างกายเจ้ายังรับอารมณ์ตกใจไม่ไหว” น้ำเสียงของเขาอ่อนลงมาก

“ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของบ่าวรับใช้... หรือไม่ก็สั่งให้คนไปตามข้า เข้าใจหรือไม่?”

หลินเซวียนเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาเต็มไปด้วยความอบอุ่นลึกซึ้ง

“เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ ท่านสามี”