บทที่ 5

บทที่ 5

เวลาผ่านไปไม่นาน บ่าวรับใช้ก็ยกสำรับอาหารเข้ามาจัดเตรียมไว้บนโต๊ะ อาหารทั้งหลายล้วนเป็นของชั้นเลิศที่ถูกคัดสรรมาเพื่อบำรุงร่างกายและบรรเทาอาการป่วยของนางโดยเฉพาะ

หลินเซวียนตาเป็นประกาย นางนั่งลงแล้วตักน้ำแกงร้อนๆ เข้าปากด้วยความหิวโหย รสชาติกลมกล่อมผสานกลิ่นสมุนไพรอ่อนๆ ที่ไหลผ่านลำคอ ทำให้ร่างกายที่เย็นชืดเริ่มมีไออุ่นแผ่ซ่านขึ้นมาบ้าง

ไป๋อวี้เซวียนนั่งจิบชาอยู่ฝั่งตรงข้าม พลางมองสตรีร่างบางกินอย่างเอร็ดอร่อยด้วยสายตาเรียบนิ่ง ทว่าลึกๆ กลับรู้สึกเอ็นดูอยู่ไม่น้อย

“กินช้าๆ ไม่มีใครแย่งเจ้าหรอก” ชายหนุ่มเอ่ยเตือนเมื่อเห็นนางตักเนื้อไก่เข้าปากคำโต

“ก็ข้าหิวนี่เจ้าคะ...” หลินเซวียนเคี้ยวตุ้ยๆ

“ฝีมือพ่อครัวจวนท่านยอดเยี่ยมจริงๆ หากได้กินของอร่อยเช่นนี้ทุกวัน โรคของข้าต้องหายวันหายคืนแน่”

ชาติก่อนทำงานหามรุ่งหามค่ำ วันๆ กินแต่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ใครจะไปคิดว่าการลาพักร้อนไปเที่ยวในรอบหลายปี จะจบลงด้วยเครื่องบินตกตาย!

นึกแล้วอยากจะกรี๊ดใส่โชคชะตา อุตส่าห์ตีตั๋วไปเที่ยว ไม่คิดว่าจะได้ข้ามมิติมาสิงร่างคนอื่นแบบนี้! นางลอบบ่นในใจอย่างมันเขี้ยว

เมื่อจัดการอาหารตรงหน้าจนเกลี้ยง หลินเซวียนก็ยกผ้าขึ้นมาซับมุมปากอย่างเรียบร้อย ท่าทีตะกละตะกลามเมื่อครู่เปลี่ยนกลับมาเป็นกุลสตรีสง่างามได้อย่างแนบเนียนจนอวี้เซวียนอดเลิกคิ้วไม่ได้

“ยื่นมือมา” หมอหนุ่มออกคำสั่ง

หลินเซวียนถกแขนเสื้อขึ้นเล็กน้อยแล้ววางข้อมือลงบนหมอนรอง ไป๋อวี้เซวียนทาบปลายนิ้วลงบนจุดชีพจร คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันอีกครั้ง ผิวของนางยังคงเย็นชืด และใต้ร่มผ้าก็เผยให้เห็นข้อมือที่ซูบผอมจนเห็นแนวกระดูก

เขาเงยหน้าขึ้นสบตานาง แววตาของบุรุษผู้เย็นชาฉายแววเวทนาออกมาวูบหนึ่ง ก่อนจะถูกซ่อนไว้อย่างรวดเร็ว

“ชีพจรของเจ้ายังสับสน พลังหยางพร่องและไอเย็นฝังลึกในปอดมานานนับสิบปี ไม่อาจรักษาให้หายขาดได้ในวันสองวัน” อวี้เซวียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ข้าจะเทียบยาบำรุงให้เจ้าดื่มหลังอาหารทุกมื้อ และทุกค่ำคืนข้าต้องฝังเข็มเพื่อขับไอเย็นออกจากร่าง... ยาของข้าขมจัด เจ้าทนไหวหรือไม่?”

“ถ้าขม... ท่านพี่มีผลไม้เชื่อมหรือขนมหวานๆ ให้ข้าล้างปากหรือไม่เจ้าคะ?” นางเอียงคอถามพร้อมส่งยิ้มประจบ

“ข้าเป็นหมอ ไม่ใช่คนขายขนม” เขาดุเสียงขรึม

“โธ่... ท่านหมอไป๋ผู้เก่งกาจ รักษาคนมานับไม่ถ้วน แค่หาผลไม้เชื่อมให้ภรรยาตัวน้อยๆ สักชิ้นจะลำบากเชียวหรือเจ้าคะ” หลินเซวียนไม่ยอมแพ้ นางขยับตัวเข้าไปใกล้เขาอีกนิด

“หรือถ้าไม่มีขนม... ขอมองหน้าหล่อๆ ของท่านใกล้ๆ แทนความหวานก็ได้นะเจ้าคะ”

ไป๋อวี้เซวียนชะงัก ชายหนุ่มเบือนหน้าหนีไปทางอื่นทันที ใบหูขึ้นสีระเรื่ออย่างไม่อาจควบคุม

สตรีผู้นี้ช่างใจกล้านัก! พูดจาเกี้ยวพาราสีบุรุษได้อย่างหน้าตาเฉย!

“ไร้สาระ!” เขาสะบัดแขนเสื้อลุกขึ้นยืน “ข้าจะไปเตรียมยาและเข็มเงินที่เรือนโอสถ เจ้าพักผ่อนอยู่ในห้อง ห้ามออกไปตากลมที่ใดเด็ดขาด”

พูดจบคุณชายหมอก็สาวเท้าก้าวออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้หลินเซวียนนั่งหัวเราะคิกคักอยู่คนเดียวอย่างอารมณ์ดี

เห็นทำหน้านิ่งแบบนั้น ที่แท้ก็เขินเป็นนี่นา!

ทว่าความร่าเริงของหลินเซวียนอยู่ได้ไม่นาน เมื่อดวงอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำลง ลมหนาวของยามเย็นก็เริ่มพัดลอดผ่านหน้าต่างเข้ามา

เพียงแค่แสงสว่างเริ่มเลือนหาย ร่างกายของนางก็ตอบสนองอย่างรุนแรง ความหนาวเหน็บที่คุ้นเคยก่อตัวขึ้นจากปลายเท้า ลามขึ้นมาบีบรัดที่หน้าอก หลินเซวียนทรุดตัวลงบนเตียง หอบหายใจถี่กระชั้น ริมฝีปากที่เพิ่งมีสีสันเริ่มกลับมาซีดเผือดอีกครั้ง

แย่แล้ว... โรคบ้านี่กำเริบตรงเวลาเป๊ะเลย!

แกรก...

บานประตูถูกผลักเข้ามาพร้อมร่างของอวี้เซวียนที่ถือถาดถ้วยยาและกล่องเข็มเงิน เมื่อเห็นสตรีบนเตียงนอนขดตัวสั่นเทา เขาก็รีบวางของลงบนโต๊ะแล้วปรี่เข้ามาหานางทันที

“หลินเซวียน! เจ้าได้ยินข้าหรือไม่!”

“นะ... หนาว... ข้าหนาว...” นางละเมอเสียงสั่น ฟันกระทบกันดังกึกๆ

อวี้เซวียนไม่รอช้า เขาประคองตัวนางขึ้นมาพิงอก ปลดเสื้อตัวนอกออกเพื่อหาจุดฝังเข็ม เข็มเงินหลายเล่มถูกปักลงบนจุดชีพจรสำคัญเพื่อฟื้นฟูลมปราณและกระตุ้นไออุ่นในกาย ทว่าร่างกายของนางกลับเย็นจัดจนเข็มเงินแทบไม่ได้ผล

อาการของนางหนักหนากว่าที่เขาประเมินไว้ ไอเย็นที่ฝังลึกในกระดูกกำลังต่อต้านการรักษา!

“ดื่มยาเสีย!” เขาประคองถ้วยยาอุ่นจัดจรดริมฝีปากนาง แต่หลินเซวียนตัวสั่นจนกลืนไม่ลง น้ำยาสีเข้มไหลเลอะมุมปาก

อวี้เซวียนขมวดคิ้วแน่นด้วยความร้อนใจ เขาตัดสินใจวางถ้วยยาลง ถอดเสื้อคลุมตัวนอกของตนออกจนเหลือเพียงชุดตัวใน ก่อนจะแทรกตัวเข้าไปใต้ผ้าห่มผืนหนา แล้วดึงร่างบางที่เย็นเฉียบเข้ามากอดไว้แน่น

หลินเซวียนสะดุ้งน้อยๆ เมื่อสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากแผงอกกว้างที่แนบชิด สัญชาตญาณเอาตัวรอดทำให้นางซุกหน้าเข้ากับซอกคอของเขา แขนเล็กกอดรัดเอวสอบไว้แน่นราวกับลูกแมวที่หาที่พึ่ง

“ทนอีกนิด... ข้าจะช่วยคลึงจุดชีพจร ให้เลือดลมของเจ้าไหลเวียนดีขึ้น”

เสียงทุ้มกระซิบข้างขมับ ฝ่ามือใหญ่ทาบลงบนแผ่นหลังของนาง ออกแรงนวดคลึงจุดลมปราณพร้อมทั้งถ่ายทอดความอบอุ่นจากร่างกายของตนเข้าสู่ร่างที่กำลังบอบช้ำอย่างต่อเนื่อง ความร้อนจากตัวเขาค่อยๆ ละลายความหนาวเหน็บที่เกาะกุมทีละน้อย

หลินเซวียนปรือตามองปลายคางของบุรุษที่กอดตนไว้ กลิ่นหอมสะอาดของสมุนไพรอ่อนๆ ผสมกับความอบอุ่นที่แผ่ซ่าน ทำให้ความทรมานค่อยๆ ทุเลาลง

อุ่นจัง...

นางพึมพำในใจ ก่อนจะหลับตาลงอย่างวางใจ ปล่อยให้ตัวเองจมสู่ห้วงนิทราในอ้อมกอดของคุณชายหมอ

ไป๋อวี้เซวียนก้มมองสตรีในอ้อมแขนที่ลมหายใจเริ่มกลับมาสม่ำเสมอ ร่างกายของนางหยุดสั่นแล้ว และใบหน้าก็เริ่มมีเลือดฝาด ชายหนุ่มถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก ก่อนจะกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นอีกนิดโดยไม่รู้ตัว