ตอนที่ 2 : คืนที่ดวงดาวร่วงหล่น

เมื่อเมฆินทร์เดินพ้นตัวอาคารออกมา ก็พบกับเหล่าแฟนคลับที่นั่งเรียงแถวอย่างเป็นระเบียบรออยู่ พวกเขาส่งเสียงเรียกชื่อเมฆินทร์ออกมาราวกับร่วมแสดงความยินดีกับคำคืนนี้ ป้ายไฟที่ชูขึ้น มีทั้งป้ายไฟของด้อมและชื่อของเขาโบกสะบัด รวมถึงข้อความแสดงความยินดีที่ได้รับรางวัล

เขาตัดสินใจหยุดยืนอยู่กลางทางมอบรอยยิ้มที่แสนอบอุ่นซาบซึ้งใจให้ ก่อนจะโค้งขอบคุณรอบทิศอีกครั้ง โบกมือสลับกับยกมือไหว้ และเอ่ยขึ้น

“รีบกลับบ้านกันได้แล้วครับ ดึกมากแล้วนะ ขอบคุณที่มาหากันในวันนี้นะครับ”

เสียงตอบรับผสมกับเสียงกรี๊ดดังขึ้นทันทีที่เขาพูดจบ ก่อนที่เมฆินทร์จะก้าวไปข้างหน้า หันหลังกลับมาระบายยิ้มให้แล้วบอกฝันดีกับแฟนคลับทิ้งท้ายไปตลอดการเดิน จนได้ขึ้นรถตู้ที่ทางค่ายจัดเตรียมไว้เพื่อเขาโดยเฉพาะ

ทันทีที่ประตูรถเลื่อนปิดลงอัตโนมัติ โลกทั้งใบของเขาก็พลันเงียบสงัดลงในทันที เขาขยับตัวถอดเสื้อสูทตัวนอกออกและปรับท่าทางนั่งให้สบายที่สุด

“เมื่อยจัง”

เขาบ่นขึ้นมาเบา ๆ ก่อนจะจับถ้วยรางวัลอันมีค่าวางเอาไว้ในกล่องบุด้วยเบาะกำมะหยี่ ซึ่งทางผู้จัดการส่วนตัวของเขาเตรียมเอาไว้ล่วงหน้าให้ เพราะเธอมั่นใจว่า ในปีนี้ศิลปินที่เธอดูแลมาเป็ยอย่างดี ยังไงก็ได้รับรางวัลสักรางวัลนึงภายในงานแน่นอน

“พี่บอกแล้ว ว่าคินต้องทำได้... ดูสิกล่องนี้ได้ใช้จริงด้วย”

พี่หลินที่นั่งอยู่เบาะข้าง ๆ พูดออกมาด้วยความภาคภูมิใจ ดวงตาของเธอฉายแววชื่นชมไม่จางหาย เพราะเขารู้ดีว่าเด็กคนนี้ทุ่มเทสุดตัวมากแค่ไหนกว่าจะประสบความสำเร็จ เธออยู่กับเมฆินทร์มีตั้งแต่เริ่มนับหนึ่งในวงการ

“คำพูดบนเวทีวันนี้มันดีมากเลยนะ โดยเฉพาะเรื่องคุณแม่ พี่ร้องไห้ตั้งแต่เราขอบคุณพี่แล้ว ไอ้เด็กแสบเอ้ย”

“คำพูดมันไปเองครับ ถ้าแม่ยังอยู่ วันนี้ผมคงพาแม่ขึ้นเวทีไปด้วยแล้ว”

เมฆินทร์พูดพลางหัวเราะออกมาเบา ๆ แต่เขาก็คิดจะทำแบบนั้นจริง เพียงแต่ว่ามันเป็นได้แค่ความคิดเท่านั้น

“ท่านต้องภูมิใจในตัวคินมากแน่นอน ท่านคอยมองเราอยู่บนนั้นเสมอ”

หลินพูดพลางเอื้อมมือของเธอไปสัมผัสไหล่ของเมฆินทร์ราวกับปลอบโยน

รถตู้เคลื่อนตัวออกจากบริเวณงานอย่างราบรื่น มุ่งหน้าสู่ท้องถนนยามค่ำคืนของกรุงเทพมหานคร เมืองที่ไม่เคยหลับใหล เมฆินทร์เหม่อมองแสงไฟนีออนของตึกสูงนอกหน้าต่าง ความเหนื่อยล้าที่สะสมมาตลอดทั้งวันเริ่มส่งผลต่อร่างกาย เปลือกตาของเขาหนักอึ้งขึ้นเรื่อย ๆ

ไม่นานนักรถตู้ที่แล่นก็หยุดนิ่งเมื่อเจอสัญญาณไฟแดงกลางสี่แยกใหญ่ บรรยากาศภายในรถเงียบสงบ มีเพียงเสียงเพลงทีป็อบเปิดคลอเบา ๆ จากเพลย์ลิสที่เมฆินทร์ชอบฟังเป็นประจำ เขาหลับตาลงปล่อยให้ตัวเองเข้าสู่ห้วงนิทรา และเมื่อสัญญาไฟเปลี่ยนเป็นสีเขียว รถตู้ค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกไปอย่างนิ่มนวล แทบจะไม่รบกวนการพักผ่อนของศิลปินคนดังเลยแม้แต่น้อย

แต่แล้วจู่ ๆ แสงไฟที่ส่องสว่างจ้าจากด้านข้างของตัวรถสาดเข้ามากระทบจนแสบตา เมฆินทร์ก็สะดุ้งตัวโยนพร้อมกับเสียงแตรรถที่บีบดังลั่นท้องถนน

 

เอี๊ยดดดดดดดด!!

เสียงของยางรถบรรทุกเสียดสีกับท้องถนนดังเสียดแก้วหู ก่อนจะมีเสียงดัง โครม!! สนั่นสะท้านลั่น แรงปะทะมหาศาลกระแทกเข้ากับตัวรถตู้จากทางด้านข้าง อัดยับจนตัวรถกลิ้งไปหลายตลบ กระจกรอบคันแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ โครงเหล็กบิดเบี้ยวจนแทบจำสภาพเดิมไม่ได้

“อึก... แค่ก ๆ”

เมฆินทร์สำลักเอาลิ่มเลือดออกมา สติของเขาคล้ายหลอดไฟที่เริ่มกระพริบติด ๆ ดับ ๆ ภาพตรงหน้าเลือนลางไปหมด ความรู้สึกเจ็บปวดแสนสาหัสปนจุกแน่นแผ่กระจายไปทั่วร่าง เสียงวิ้งดังอื้ออึงในหู กลิ่นน้ำมันเครื่องและกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วโพรงจมูกของเขา

“พ... พี่หลิน”

เสียงแหบพร่าเบาบางพยายามเรียกชื่อคนข้างตัว ซึ่งตอนนี้ใบหน้าอาบไปเลือดสีแดงฉาน พร้อมกับร่างกายที่ดูจะบิดเบี้ยวจนน่ากลัว แต่ลำตัวยังอยู่ติดกับเบาะนั่งเพราะการคาดเข็มขัด พอจะตระหนักได้แล้วว่าเหตุการณ์ที่กำลังเกิดขึ้นนี้คืออะไร ความกลัวแล่นจับขั้วหัวใจทันที

‘ไม่... ไม่จริง มันต้องไม่ใช่เรื่องจริง’

เมฆินทร์พยายามขยับร่างกายของตัวเอง แต่ทำไม่ได้ ร่างกายไม่ไปตามที่สมองของเขาสั่งการ ความเจ็บปวดทรมานเล่นงานเขาหนักขึ้น แม้กระทั่งลมหายใจที่เริ่มติดขัดจนเขากระอักสำลักอีกระลอก

‘ยังสิ... เรายังตายไม่ได้’

‘ได้โปรดเถอะครับ พระเจ้า! หรือสิ่งศักดิ์สิทธิ์ใดก็ตาม’

‘ได้โปรดอย่าเพิ่งพรากชีวิตของผมไปตอนนี้ได้ไหม’

และภาพใบหน้าใจดีของแม่ผู้ล่วงลับปรากฏขึ้นมาในมโนสำนึกสุดท้ายเท่าที่เขายังมีสติ

 

‘แม่ครับ... แม่ช่วยคินด้วย คินยังไม่อยากตาย คินขอโอกาสให้มีชีวิตรอดได้ไหม ขอโอกาสอีกสักครั้ง คินจะใช้ชีวิตให้ดีกว่านี้ คินยังมีอีกหลายอย่างที่อยากจะทำให้แม่ได้ภูมิใจ ... ได้โปรด ฟังคำขอร้องจากลูกชายด้วยเถอะครับ’

 

ความเจ็บปวดทรมานที่เมฆินทร์สัมผัสได้อย่างชัดเจนค่อย ๆ จางหายไป ความรู้สึกที่หนักอึ้งของร่างกายเริ่มทุเลาลง สติสัมปชัญญะของเขาค่อย ๆ ลดลงเรื่อย ๆ

ก่อนที่ทุกอย่าง... จะดับวูบลงสู่ความมืดมิดที่ไร้จุดสิ้นสุด