ตอนที่ 2 : คืนที่ดวงดาวร่วงหล่น

     

       เมื่อเมฆินทร์เดินพ้นตัวอาคารออกมา เขาก็พบกับเหล่าแฟนคลับที่นั่งเรียงเป็นแถวอย่างเป็นระเบียบรอเขาอยู่ พวกเขาส่งเสียงเรียกชื่อเมฆินทร์ออกมาราวกับร่วมแสดงความยินดีกับคำคืนนี้ ป้ายไฟที่ชูขึ้น มีทั้งป้ายไฟของด้อมและชื่อของเขาโบกสะบัด เขาตัดสินใจหยุดยืนอยู่กลางทางมอบรอยยิ้มที่แสนอบอุ่น ซาบซึ้งใจให้ ก่อนจะโค้งขอบคุณรอบทิศอีกครั้งและเอ่ยขึ้น

       “รีบกลับบ้านกันได้แล้วครับ ดึกมากแล้วนะ ขอบคุณที่มาหากันในวันนี้นะครับ”

       เสียงตอบรับผสมกับเสียงกรี๊ดดังขึ้นทันทีที่เขาพูดจบ ก่อนที่เมฆินทร์จะก้าวเดินไปข้างหน้า โบกไม้โบกมือ ยกมือไหว้ จนได้ขึ้นรถตู้ที่ทางค่ายจัดเตรียมไว้เพื่อเขาโดยเฉพาะ

       ทันทีที่ประตูรถเลื่อนปิดลงอัตโนมัติ โลกทั้งใบของเขาก็พลันเงียบสงัดลงในทันที เขาขยับตัวถอดเสื้อสูทตัวนอกออกและปรับท่าทางนั่งให้สบายที่สุด ถ้วยรางวัลอันมีค่าก็จับวางเอาไว้ในกล่องบุด้วยเบาะกำมะหยี่ที่ผู้จัดการของเขาเตรียมเอาไว้ล่วงหน้าให้ เพราะเธอมั่นใจว่าศิลปินของเธอยังไงก็ได้รับรางวัลในปีนี้แน่นอน

       “พี่บอกว่าคินต้องทำได้... ดูสิกล่องนี้ได้ใช้จริงด้วย” พี่หลินที่นั่งอยู่เบาะข้าง ๆ พูดออกมาด้วยความภาคภูมิใจ ดวงตาของเธอฉายแววชื่นชมไม่จางหาย “คำพูดบนเวทีวันนี้มันดีมากเลยนะ โดยเฉพาะเรื่องคุณแม่ พี่ร้องไห้ตั้งแต่เราขอบคุณพี่แล้ว ไอ้เด็กแสบเอ้ย”

       “คำพูดมันไปเองครับ ถ้าแม่ยังอยู่ วันนี้ผมจะพาแม่ขึ้นเวทีไปด้วยแล้ว” เมฆินทร์พูดพลางหัวเราะออกมาเบา ๆ แต่เขาก็คิดจะทำแบบนั้นจริง เพียงแต่ว่ามันเป็นได้แค่ความคิดเท่านั้น

       “ท่านต้องภูมิใจในตัวคินมากแน่นอน ท่านคอยมองเราอยู่บนนั้นเสมอแหละ” หลินพูดพลางเอื้อมมือของเธอไปสัมผัสไหล่ของเมฆินทร์ราวกับปลอบโยน

       รถตู้เคลื่อนตัวออกจากบริเวณงานอย่างราบรื่น มุ่งหน้าสู่ท้องถนนยามค่ำคืนของกรุงเทพฯ เมืองที่ไม่เคยหลับใหล เมฆินทร์เหม่อมองแสงไฟนีออนของตึกสูงนอกหน้าต่าง ความเหนื่อยล้าที่สะสมมาตลอดทั้งวันเริ่มส่งผลต่อร่างกาย เปลือกตาของเขาหนักอึ้งขึ้นเรื่อย ๆ

       ไม่นานนักรถตู้ที่แล่นก็หยุดนิ่งเมื่อเจอสัญญาณไฟแดงกลางสี่แยกใหญ่ บรรยากาศภายในรถเงียบสงบ มีเพียงเสียงเพลงทีป็อบที่เปิดคลอเบา ๆ จากเพลย์ลิสที่เมฆินทร์ชอบฟังเป็นประจำ เขาหลับตาลงปล่อยให้ตัวเองเข้าสู่ห้วงนิทรา และเมื่อสัญญาไฟเปลี่ยนเป็นสีเขียว รถตู้ค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกไปอย่างนิ่มนวล แทบจะไม่รบกวนการพักผ่อนของศิลปินคนดังเลยแม้แต่น้อย

       แต่แล้วจู่ ๆ แสงไฟที่ส่องสว่างจ้าจากด้านข้างของตัวรถสาดเข้ามากระทบจนแสบตา เมฆินทร์ก็สะดุ้งตัวโยนพร้อมกับเสียงแตรรถที่บีบดังลั่นท้องถนน

       

       

       เอี๊ยดดดดดดดดดดด!!

       เสียงของยางรถบรรทุกเสียดสีกับท้องถนนดังเสียดแก้วหู ก่อนจะมีเสียงดัง โครม!! สนั่นสะท้านลั่น แรงปะทะมหาศาลกระแทกเข้ากับตัวรถตู้จากทางด้านข้าง อัดยับจนตัวรถกลิ้งไปหลายตลบ กระจกรอบคันแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ โครงเหล็กบิดเบี้ยวจนแทบจำสภาพเดิมไม่ได้

       “อึก... แค่ก ๆ” เมฆินทร์สำลักเอาลิ่มเลือดออกมา สติของเขาคล้ายหลอดไฟที่เริ่มกระพริบติด ๆ ดับ ๆ ภาพตรงหน้าเลือนลางไปหมด ความรู้สึกเจ็บปวดแสนสาหัสปนจุกแน่นแผ่กระจายไปทั่วร่าง เสียงวิ้งดังอื้ออึงในหู กลิ่นน้ำมันเครื่องและกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วโพรงจมูกของเขา

       “พ... พี่หลิน” เมฆินทร์เรียกชื่อคนข้างตัวที่ตอนนี้ใบหน้าอาบไปเลือดสีแดงฉาน พร้อมกับร่างกายที่ดูจะบิดเบี้ยวจนน่ากลัวแต่ลำตัวยังอยู่ติดกับเบาะนั่งเพราะการคาดเข็มขัด พอจะตระหนักได้แล้วว่าเหตุการณ์ที่กำลังเกิดขึ้นนี้คืออะไร ความกลัวเย็นเยียบแล่นจับขั้วหัวใจทันที

       ‘ไม่... ไม่จริง มันต้องไม่ใช่เรื่องจริง’

       เมฆินทร์พยายามขยับร่างกายของตัวเอง แต่ทำไม่ได้ ร่างกายไม่ไปตามที่สมองของเขาสั่งการ ความเจ็บปวดทรมานเล่นงานเขาหนักขึ้น แม้กระทั่งลมหายใจที่เริ่มติดขัดจนเขากระอักสำลักอีกระลอก

       ‘ยังสิ... เรายังตายไม่ได้’

       ‘ได้โปรดเถอะครับ พระเจ้า หรือสิ่งศักดิ์สิทธิ์ใดก็ตาม’

       ‘ได้โปรดอย่าเพิ่งพรากชีวิตของผมไปตอนนี้ได้ไหม’

       และภาพใบหน้าใจดีของแม่ผู้ล่วงลับปรากฏขึ้นมาในมโนสำนึกสุดท้ายเท่าที่เขายังมีสติ

       

       

       ‘แม่ครับ... แม่ช่วยคินด้วย คินยังไม่อยากตาย คินขอโอกาสให้มีชีวิตรอดได้ไหม ขอโอกาสอีกสักครั้ง คินจะใช้ชีวิตให้ดีกว่านี้ คินยังมีอีกหลายอย่างที่อยากจะทำให้แม่ได้ภูมิใจ ... ได้โปรด ฟังคพขอร้องจากลูกชายด้วยเถอะครับ’

       ความเจ็บปวดทรมานที่เมฆินทร์สัมผัสได้อย่างชัดเจนค่อย ๆ จางหายไป ความรู้สึกที่หนักอึ้งของร่างกายค่อย ๆ เบาลง สติสัมปชัญญะของเขาค่อย ๆ ลดลงเรื่อย ๆ ก่อนที่ทุกอย่าง...จะดับวูบลงสู่ความมืดมิดที่ไร้จุดสิ้นสุด