ตอนที่ 3 : เสียงสัญญาณของชีวิตใหม่

    

        ความมืด...

        นั่นคือสิ่งเดียวที่เมฆินทร์รับรู้ได้ มันคือความว่างเปล่า ไร้เสียง ไร้ความรู้สึก ไม่มี ความเจ็บปวดใด ๆ จากบาดแผล ไม่มีความโศกเศร้าจากการสูญเสีย มีเพียงความสงบนิ่ง ความสงบเงียบอันเป็นนิรันดร์ หรือบางทีในตอนนี้ เขาอาจจะกำลังเผชิญหน้าอยู่กับความตาย

        แต่ทว่า... เขาเริ่มได้ยินเสียงบางอย่าง

        ปี๊บ... ปี๊บ...

        เป็นเสียงที่ฟังดูเหมือนสัญญาณจากเครื่องอิเล็กทรอนิกส์ที่ดังในจังหวะสม่ำเสมอ เสียงนี้ค่อย ๆ ดึงสติสัมปชัญญะของเขาให้กลับมาจากห้วงลึกแห่งความว่างเปล่า เหมือนเสียงที่นำทางและฉุดรั้งวิญญาณของเขาไม่ให้จมดิ่งลงสู่เหวแห่งความมืดอันเป็นนิรันดร์ไปมากกว่านี้

        เมฆินทร์รู้สึกได้ถึงประสาทสัมผัสอื่น ๆ เริ่มตามมา กลิ่นฉุนจาง ๆ ของยาฆ่าเชื้อที่ล่องลอยอยู่ในมวลอากาศ ความรู้สึกหนักอึ้งของเปลือกตา และสัมผัสของเนื้อผ้าที่ปกคลุมอยู่บนร่างกาย

        ‘นี่เรา... ยังไม่ตายจริง ๆ ใช่ไหม’

        ความคิดแรกแล่นเข้ามาในหัว พร้อมกับความหวังอันริบหรี่ เมฆินทร์พยายามอย่างสุดความสามารถที่จะฝืนเปลือกตาอันแสนหนักอึ้งนี้ให้เปิดขึ้น ยามที่แสงสว่างค่อย ๆ ตกกระทบกับดวงตาของเขา ทำให้เขาต้องหรี่ตาลงเพื่อปรับสภาพ จนในที่สุดเขาก็ลืมตาขึ้นและมองเห็นภาพตรงหน้าได้อย่างชัดเจน

        เพดานสีขาวสะอาด เครื่องวัดสัญญาณชีพที่ส่งเสียงปี๊บดังอยู่ข้างเตียง และสายน้ำเกลือระโยงระยางเชื่อมต่ออยู่บนหลังมือของเขา เป็นเครื่องยืนยันสิ่งที่เขาคิดได้อย่างชัดเจนว่าเขายังไม่ตาย

        ที่นี่คือห้องพักผู้ป่วยในโรงพยาบาล และดูจากสภาพแวดล้อมแล้วมันดูทันสมัยมาก หรูหราจนแปลกตา

        ‘ทางค่ายคงทุ่มสุดตัวเพื่อรักษาศิลปินเบอร์หนึ่งของตัวเองไว้สินะ...’

        เขากวาดสายตาสำรวจอย่างพึงพอใจ แต่สำรวจสภาพแวดล้อมรอบตัวได้ไม่นานเขาก็นึกถึงเรื่องที่อยู่ในความทรงจำครั้งสุดท้ายก่อนจะร้องตะโกนลั่น

        “พี่หลิน!!” เสียงอันแหบพร่าถูกเปล่งออกมาได้ไม่ดังนัก ความรู้สึกแสบคอร้อนผ่าวทำให้มีอาการสำลักออกมาเล็กน้อย เขาจำได้เป็นอย่างดีว่าก่อนสติจะหายไปเห็นผู้จัดการตัวเองในสภาพที่ยากจะยอมรับ

        เมฆินทร์ลองพยายามขยับร่างกายของตัวเอง พบว่าเรี่ยวแรงที่มีมันน้อยนิด และแขนขาของเขาดูซูบผอมกว่าเดิมไปหลายกิโล... หรือเขานอนรักษาตัวที่นี่นานจนเกินไป ร่างกายถึงได้อ่อนแอขนาดนี้

       

       

        แกร๊ก...

        เสียงประตูห้องดังขึ้นดึงความสนใจของเมฆินทร์ให้หันไปมองช้า ๆ ก่อนจะพบเข้ากับชายหนุ่มคนหนึ่งที่ไม่คุ้นหน้า เรียกได้ว่าไม่รู้จักมาก่อนเสียด้วยซ้ำ รูปร่างสูงโปร่งสมส่วน แต่เสื้อผ้าดูไม่ค่อยเข้าชุดกันเท่าไหร่นักราวกับหยิบอะไรก็ได้จากตู้เสื้อผ้าก็หยิบออกมาใส่ก่อน ไหนจะผมเผ้าที่ดูยุ่งเหยิงไม่ได้ถูกหวีหรือจัดทรง บ่งบอกได้เลยว่าระยะนี้คงไม่ได้ดูแลตัวเองแน่นอน เมื่อคน ๆ นั้นสบตากับเขา เจ้าตัวก็รีบพุ่งเข้ามาหาที่เตียงด้วยความร้อนรน ขอบตาเริ่มมีน้ำใส ๆ เอ่อคลอ

        “ลมหนาว! ในที่สุดมึงก็ฟื้น กูแทบจะบ้าตายอยู่แล้วรู้ไหม” ชายแปลกหน้าโพล่งขึ้นมาเสียงดัง พร้อมกับคว้ามือของเขาไปจับไว้แน่น ด้วยความตกใจเช่นกันเมฆินทร์พยายามจะดึงมือออก แต่เรี่ยวแรงไม่อาจสู้คนตรงหน้าได้

        ‘แต่เดี๋ยวนะ... ลมหนาว? เขาหมายถึงลมหนาวไหน?’

        “คุณ... เป็นใครครับ?” เมฆินทร์ขมวดคิ้วด้วยความงง ถามเสียงแผ่ว ต้องมีอะไรเข้าใจผิดแน่ ๆ หรือคนนี้จะเป็นซาแซงที่แกล้งมาตีบทแตกหวังใกล้ชิดเขา

        “เป็นใครเหรอ? นี่มึงถามจริงจัง หรือกำลังล้อเล่น” ชายคนนั้นทำหน้าเหมือนไม่อยากจะเชื่อว่าเขาจะถามคำถามนี้ ก่อนจะรีบเอ่ยต่อ “กู สายหมอกไง เพื่อนสนิทที่สุดของมึงไงไอ้หนาว... มาทำหน้าเหมือนกูเป็นคนแปลกหน้าแบบนี้ไม่ตลกนะเว้ย!”

        ยิ่งอีกคนบอกชื่อและสถานะของตัวเองออกมา เมฆินทร์ยิ่งสับสนและงุนงงหนักกว่าเดิม เขามั่นใจว่าในชีวิตนี้ไม่เคยมีเพื่อนชื่อสายหมอก และมั่นใจมากว่าเขาคงทักคนผิด เพราะเขาไม่ใช่ลมหนาวอะไรนั่นด้วย

        “ผมว่า... คุณน่าจะจำคนผิดแล้วล่ะครับ” เมฆินทร์บอกตามความจริง “ผมชื่อเมฆินทร์ ไม่ใช่ลมหนาว”

        คำตอบของเขาทำให้สายหมอกชะงักไปเล็กน้อย แววตาดีใจเมื่อครู่เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความสับสนและกังวลใจขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด มือที่เคยบีบแน่นคลายออกเล็กน้อย

        “เมฆินทร์? มึงพูดเรื่องอะไรของมึงวะ หรือว่า... นี่คือผลข้างเคียงจากยาพวกนั้นเหรอ? หมอบอกว่าอาจจะมีอาการสับสนบ้าง แต่ไม่คิดว่าจะหนักขนาดนี้ หรือมึงไปเยี่ยมยมบาลมาแล้วเขาบอกว่าคนที่จะตายชื่อเมฆินทร์ไม่ใช่ลมหนาวเลยส่งมึงกลับมา” สีหน้าของสายหมอกซีดลงอย่างเห็นได้ชัด ร่ายยาวและรัวเร็วจนคนฟังแทบจะจับใจความไม่ทัน

        “ฟังนะเพื่อน!.. กูรู้ว่ามึงเสียใจเรื่องไอ้เหี้ยภาส แต่กูขอร้องล่ะลมหนาว อย่าเป็นแบบนี้ได้ไหมวะ มึงคือเพื่อนสนิทคนสำคัญนะเว้ย”

        สายหมอกเลื่อนมือทั้งสองมาจับแขนของที่ซูบผอมอีกครั้ง คราวนี้เป็นการสัมผัสที่แผ่วเบาและสั่นเทาจนเมฆินทร์รับรู้ได้ว่าคน ๆ นี้กำลังหวาดกลัวกับอะไรบางอย่าง “มึงมองหน้ากูดี ๆ สิ กูสายหมอกไง มึงจำกูไม่ได้จริง ๆ เหรอ?”

        เมฆินทร์มองลึกเข้าไปในดวงตาของชายแปลกหน้าที่ยังยืนยันว่าเขาคือเพื่อนสนิท ในแววตานั้นเต็มไปด้วยความเป็นห่วงและความกังวลอย่างแท้จริง แต่ถึงอย่างนั้น มันก็ไม่ได้ช่วยให้เมฆินทร์ยอมรับเรื่องนี้ได้ เพราะยังไงเขาก็ยืนยันว่าไม่เคยมีเพื่อนชื่อสายหมอกอยู่ดี

        “ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรนะเว้ย... มึงอาจจะยังสับสนอยู่ เดี๋ยว... เดี๋ยวรอตรงนี้นะ กูจะไปตามหมอมาตรวจอาการมึง ห้ามลุกจากเตียงไปไหน” สายหมอกเน้นย้ำอย่างร้อนรน และรีบเดินออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้เมฆินทร์นอนนิ่งประมวลผลกับสิ่งที่เกิดขึ้น

        จะว่าไป... อุปกรณ์การแพทย์ที่นี่ไฮเทคมาก ไม่ค่อยคุ้นตาเท่าไหร่เลย ถ้าที่นี่คือโรงพยาบาลที่ทางค่ายออลสตาร์ทุ่มเทเงินเพื่อรักษาเขา มันก็น่าจะมีระบบรักษาความปลอดภัยที่ดีด้วย ไม่น่าปล่อยให้ซาแซงหรือคนไม่รู้จักมาแอบอ้างคุยกับเขาแบบนี้สิ